មីយ៉ាន់ម៉ា តែងហាមកូនចៅធ្វើរឿងទាំងនេះ ពេលនៅផ្ទះ ព្រោះខ្លាចគ្រោះធ្ងន់

មីយ៉ាន់ម៉ា ជាប្រទេសមួយដែលកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនាដូចទៅនឹង កម្ពុជា និងមិនខុសប៉ុន្មានពីបណ្ដាប្រទេសមួយចំនួនទៀតនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ឡើយ។ ជំនឿខ្លះរបស់ មីយ៉ាន់ម៉ា មានប្រភពពីសាសនា ឯខ្លះកើតចេញពីប្រពៃណី និងខ្លះទៀតជាទម្លាប់របស់មនុស្សចាស់ដើម្បីបន្លាចកូនចៅប៉ុណ្ណោះ។ ការបន្លាចពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់ ក៏បានក្លាយជាអបិយជំនឿរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

“ហាមហួចនៅក្នុងផ្ទះ”

ប្រជាជនភូមា ជឿថា ការហួចអាចរំខានដល់ព្រលឹងដូនតា មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះជំនាងផ្ទះក៏ស្អប់សំឡេងហួចដែរ។ វាជាប្រពៃណីមួយដែលធ្វើតៗគ្នាជាច្រើនជំនាន់មកហើយ ដោយគ្រួសារនីមួយៗសុទ្ធតែជឿថា ពួកគេត្រូវបានការពារដោយព្រលឹងបុព្វការីជន។ ដូច្នេះប្រសិនណា បើហួចផ្ដេសផ្ដាសនៅក្នុងផ្ទះ គ្រួសារទាំងមូលអាចនឹងមានបញ្ហាឬជួបសំណាងអាក្រក់ ព្រោះបានធ្វើឱ្យដូនតាខឹង។

“ហាមលេងកន្ត្រៃ”

ដើម្បីរក្សាសុវត្ថិភាពក្មេងៗ មនុស្សចាស់ ហាមមិនឱ្យកុមារតូចៗលេងកន្ត្រៃផ្ដេសផ្ដាសឡើយ។ ដូច្នេះចាស់ៗតែងបំភ័យកូនៗដោយប្រាប់ថា បើកូនក្មេងលេងកន្ត្រៃ នោះឪពុកម្តាយពួកគេនឹងឈ្លោះគ្នា។

“ហាមខ្វះការគួរសមដាក់មនុស្សចាស់”

Dae Wore ជាបិសាចព្យុះនិងរន្ទះ នៅ មីយ៉ាន់ម៉ា ដែលចាស់ៗក្នុងស្រុករមែងយកមកបំភ័យកុមារឱ្យចេះគោរពចាស់ទុំ ក៏ដូចជាបង្រៀនសីលធម៌ដល់កុមារផងដែរ។ ចាស់ៗតែងប្រាប់ថា បើនិយាយស្ដីឬប្រើអាកប្បកិរិយាមិនសមរម្យដាក់មនុស្សចាស់ជាងខ្លួន Dae Wore នឹងមកចាប់ពួកគេទៅនៅជាមួយ។

“ត្រូវក្រោក​ពីព្រលឹម”

ប្រជាជនដើមតែងជឿថា ព្រលឹងដូនតារបស់ពួកគេនឹងជួបជុំគ្នាជាមួយភឿនមិត្តនៅពេលព្រឹកឡើង។ ដូច្នេះបើអ្នកក្នុងផ្ទះ កម្រក្រោកពេក ព្រលឹងទាំងនោះក៏មិនអាចទៅជួបជុំគ្នាបានដែរ។ យ៉ាងណាក្ដី នេះគ្រាន់តែជាវិធីសាស្ត្រដែលឪពុកម្តាយប្រើដើម្បីដាស់កូនៗឱ្យឆាប់ភ្ញាក់ និងមានទម្លាប់ក្រោកពីព្រលឹមប៉ុណ្ណោះ។

“ហាមកាត់ក្រចកនៅពេលយប់ បើមិនដូច្នោះទេអ្នកនឹងក្រ”

ជំនឿនេះ មិនមានឬសគល់ឬហេតុផលច្បាស់លាស់នៅពីក្រោយវាឡើយ គេគ្រាន់ធ្វើដដែលៗ តាមអ្នកជំនាន់មុនប៉ុណ្ណឹងឯង។

“ហាមស្រែកហៅគ្នាញ៉ាំបាយនៅពេលថ្ងៃលិច”

ប្រជាជនមីយ៉ាន់ម៉ាជឿជាក់ថា វិញ្ញាណវិលវល់ តែងតែរេរាតាមផ្លូវ ពេលព្រះអាទិត្យលិចបាត់។ ហេតុនេះ បើអ្នកស្រែកហៅគ្នាញ៉ាំបាយ ចាប់ពីពេលថ្ងៃលិចទៅ នោះពពួកវិញ្ញាណវង្វេងនឹងគិតថា អ្នកបានហៅពួកវាដែរ។

“ហាមលេងបិទពួននៅពេលព្រលប់”

អ្នកស្រុករមែងហាមក្មេងៗ មិនឱ្យលេងបិទពួនពេលព្រលប់ដាច់ខាត ព្រោះខ្មោចព្រាយនឹងលាក់អ្នករត់ពួនឱ្យបាត់ រកមិនឃើញរហូត។

យ៉ាងណាមិញ នេះជាពាក្យបន្លាចក្មេងប៉ុណ្ណោះ ដោយសារមនុស្សធំ ខ្លាចក្មេងៗពញ្ញាក់ អ្នកខ្សោយបេះដូង បណ្ដាលឱ្យពួកគេស្លាប់បាន។

“ថ្វាយពែងទឹកចំនួន ៥ ដល់ព្រះពុទ្ធរូប”

លេខ ៥ ដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា។ សិក្ខាបទទាំង ៥ បង្កើតបានជាគោលលទ្ធិគ្រឹះរបស់ព្រះពុទ្ធសាសនា ដែលព្រះតេជគុណគ្មានទីបញ្ចប់ចំនួន ៥ នោះរួមមាន ព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃ ឪពុកម្តាយ និងគ្រូបង្រៀន។ ព្រះតេជគុណទាំង ៥នេះជាពន្លឺឈានមុខគេក្នុងជីវិតរបស់ព្រះពុទ្ធសាសនា។ ដូច្នេះនៅពេលដែលពុទ្ធបរិស័ទថ្វាយទឹកដល់ព្រះពុទ្ធរូប ចំនួនពែងគួរតែមាន ៥។

ទោះយ៉ាងណា អបិយជំនឿខាងលើមិនបានអនុវត្តគ្រប់ស្រុក គ្រប់ភូមិទូទាំងប្រទេស មីយ៉ាន់ម៉ា ឡើយ។ តំបន់ខ្លះនៅតែបន្តជំនឿទាំងនោះរហូតដល់បច្ចុប្បន្ន ឯតំបន់ខ្លះ វាគ្រាន់តែជាតំណាលប៉ុណ្ណោះ៕

ប្រែសម្រួល៖ សន្យា

ចុចអាន៖ អបិយជំនឿប្លែកៗរបស់ថៃ ខ្លះស្រដៀងខ្មែរ ខ្លះមានតែនៅក្នុងប្រទេសគេប៉ុណ្ណោះ

ចុចអាន៖ ជំនឿទាំង ៧ ប្រជាជនវៀតណាមធ្វើតាមតាំងពីបុរាណ រហូតដល់សព្វថ្ងៃ