ឥណ្ឌា Archives - Kampuchea Thmey Daily

ឥណ្ឌា តវ៉ាយ៉ាងខ្លាំង ចំពោះអាមេរិកដែលវាយប្រហារនាវាដឹកប្រេងបណ្តាលនាវិកឥណ្ឌា ៣នាក់ស្លាប់

Minea Neu — Fri, 12 Jun 2026 02:59:55 +0000

រដ្ឋាភិបាលឥណ្ឌា បានចាប់ផ្តើមតវ៉ាខ្លាំងចំពោះសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលយោធារបស់អាមេរិកបានបាញ់ប្រហារលើកប៉ាល់ដឹកប្រេងចេញពីច្រកសមុទ្រហ័រមូស បណ្តាលឲ្យនាវិកឥណ្ឌាចំនួន៣រូប ត្រូវបានរាយការណ៍ថា បានស្លាប់ និងជួយសង្គ្រោះដោយអូម៉ង់ច្រើននាក់ទៀត។

សារព័ត៌មាន The Guardian បានផ្សាយនៅព្រឹកថ្ងៃទី១២ខែមិថុនានេះថា រដ្ឋាភិបាលឥណ្ឌាបានសម្តែងការតវ៉ាយ៉ាងខ្លាំង បន្ទាប់ពីនាវិកឥណ្ឌា៣នាក់ត្រូវបានសម្លាប់ក្នុងការវាយប្រហាររបស់យោធាសហរដ្ឋអាមេរិក ប្រឆាំងកប៉ាល់ដឹកប្រេងឆ្លងកាត់ច្រកហ័រមូស។

សារព័ត៌មាន Al Jazeera ក៏បានផ្សាយអំពី រដ្ឋាភិបាលឥណ្ឌាកោះហៅបេសកជនទូតរបស់សហរដ្ឋអាមេរិកដើម្បីសួរនាំនិងតវ៉ា។

យោងតាមសារព័ត៌មាន BBC ផ្សាយថ្ងៃទី១១ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦ នាវា MT Settebello មានបំពាក់ទង់ជាតិ Palau ត្រូវបានវាយប្រហារ កាលពីថ្ងៃពុធ បន្ទាប់ពីយោធាអាមេរិកចោទប្រកាន់ថា បំពានការណែនាំពីកងកម្លាំងអាមេរិក។ ក្នុងនាវាមាននាវិកឥណ្ឌាចំនួន ២៤នាក់ ក្នុងនោះ ២១នាក់ ត្រូវបានជួយសង្គ្រោះ។

នាវា MT Settebello ។ រូបភាព៖ News18

រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងដឹកជញ្ជូនឥណ្ឌា លោក Sarbananda Sonowal បង្ហោះលើបណ្តាញសង្គម X ហៅឧប្បត្តិហេតុនេះថា៖ « ជារឿងដ៏អកុសលយ៉ាងខ្លាំង! សាកសពរបស់បុរសទាំងបីនាក់នឹងត្រូវនាំយកទៅប្រទេសវិញក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ»។

បន្ទាប់ពីការវាយប្រហារនេះ រដ្ឋាភិបាលឥណ្ឌាបានកោះហៅអនុប្រធានបេសកកម្មអាមេរិកប្រចាំទីក្រុងដេលី ប្រជុំបន្ទាន់។

យោធាអាមេរិកចោទប្រកាន់លើនាវា Settebello ពីបទរំលោភលើការបិទផ្លូវរបស់អាមេរិកដោយព្យាយាមដឹកជញ្ជូនប្រេងពីអ៊ីរ៉ង់។

នៅក្នុងការបង្ហោះមួយលើបណ្តាញសង្គម X បញ្ជាការកណ្តាលអាមេរិកនិយាយថា យន្តហោះមួយគ្រឿងបានបាញ់គ្រាប់រំសេវជាក់លាក់ ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ម៉ាស៊ីនរបស់នាវាដឹកប្រេង បន្ទាប់ពីក្រុមនាវិកបរាជ័យម្តងហើយម្តងទៀតក្នុងការធ្វើតាមការណែនាំ។

នាវានេះ ជានាវាទីពីរដែលមានក្រុមនាវិកឥណ្ឌាត្រូវបានវាយប្រហារពីសហរដ្ឋអាមេរិកក្នុងសប្តាហ៍នេះ។

កាលពីថ្ងៃចន្ទ កងកម្លាំងសហរដ្ឋអាមេរិកបានវាយប្រហារនាវា Marivex ជានាវាដឹកប្រេងដែលមានទង់ជាតិប្រទេស Palau ជាមួយក្រុមនាវិកឥណ្ឌាក្នុងឈូងសមុទ្រអូម៉ង់ បន្ទាប់ពីនាវាមិនបានគោរពតាមការណែនាំរបស់យោធាសហរដ្ឋអាមេរិក។ នេះបើយោងតាមទីភ្នាក់ងារ Centcom ។

អាជ្ញាធរឥណ្ឌានិយាយថា ក្រុមនាវិកទាំង ២៤នាក់ ត្រូវបានជួយសង្គ្រោះដោយយោធាអូម៉ង់៕

សម្រួល៖ ណឺ មិនា

The post ឥណ្ឌា តវ៉ាយ៉ាងខ្លាំង ចំពោះអាមេរិកដែលវាយប្រហារនាវាដឹកប្រេងបណ្តាលនាវិកឥណ្ឌា ៣នាក់ស្លាប់ appeared first on Kampuchea Thmey Daily.

ឥណ្ឌានឹងបញ្ជាទិញដ្រូនក្នុងស្រុក តម្លៃ២ប៊ីលាន ក្នុងឆ្នាំនេះ

Minea Neu — Thu, 04 Jun 2026 04:30:03 +0000

ស្ថាប័នឧស្សាហកម្មមួយធ្វើការជាមួយរដ្ឋាភិបាលប្រាប់ភ្នាក់ងារសារព័ត៌មានរ៉យទ័រ នៅថ្ងៃទី០៣ ខែមិថុនា ថា ឥណ្ឌាទំនងជានឹងបញ្ជាទិញដ្រូនសម្រាប់យោធា តម្លៃជាង ២ប៊ីលានដុល្លារពីក្រុមហ៊ុនក្នុងស្រុកនៅឆ្នាំនេះ ដែលជាការទិញដ៏ធំបំផុតរបស់ខ្លួន ខណៈជម្លោះសកលនៅតែបន្តកើតមាន។

លោក Smit Shah ប្រធានស្ថាប័នឧស្សាហកម្មនិយាយថា ផែនការទាំងនោះ កំពុងស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលមួយយ៉ាងឆាប់រហ័ស ដោយការដឹកជញ្ជូនរំពឹងថានឹងចំណាយពេលលើសពី១៨ ទៅ ២៤ខែ ព្រោះមានការកើនឡើងនៃតម្លៃពីការបញ្ជាទិញរបស់រដ្ឋាភិបាលថ្មីៗ ក្នុងតម្លៃ ៣១៣លានដុល្លារ សម្រាប់ដ្រូនថ្នាក់យុទ្ធសាស្ត្រ។

ដ្រូនរបស់ឥណ្ឌា។ រូបភាព៖ Quartz

លោក Shah ជាអ្នកធ្វើការខាងផលិតសព្វាវុធរបស់ឥណ្ឌា តំណាងឱ្យក្រុមហ៊ុនជាង៥៥០ និយាយថា៖ « នៅដំណាក់កាលបន្ទាប់ ការទិញដ្រូនជាយុទ្ធសាស្ត្រនៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌាអាចលើសពី ២ប៊ីលានដុល្លារ»។

លោក Shah និយាយថា ការបញ្ជាទិញថ្មីៗអាចធ្វើតាមការបញ្ជាទិញរហ័សដែលធ្វើឡើង ដើម្បីបំពេញតម្រូវការប្រតិបត្តិការបន្ទាន់ ដោយការដឹកជញ្ជូនប្រហែលជាត្រូវការពេល ២៤ខែ។

ជុំវិញបញ្ហានេះ ក្រសួងការពារជាតិឥណ្ឌាមិនបានឆ្លើយតបភ្លាមៗ លើការបញ្ជាទិញទេ។

គួរបញ្ជាក់ថា ប្រទេសឥណ្ឌាមានក្រុមហ៊ុនជាង៦០០ ដែលផលិតដ្រូននិងគ្រឿងបន្លាស់ ក្នុងនោះជាង១០០ក្រុមហ៊ុន ផ្តោតលើកម្មវិធីការពារជាតិ។

រដ្ឋាភិបាលក៏បានពង្រីកគម្រោង នវានុវត្តន៍សម្រាប់ឧត្តមភាពការពារជាតិ (iDEX) ដើម្បីផ្តល់មូលនិធិគំរូដើម អនុញ្ញាតឱ្យក្រុមហ៊ុនតូចៗទទួលបានការបញ្ជាទិញដំបូង និងជួយពង្រីកផលិតកម្មឱ្យបានលឿនជាងមុន។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ក្រសួងការពារជាតិបានបើកឱ្យមានការផ្គត់ផ្គង់កាន់តែច្រើនដល់ក្រុមហ៊ុនចាប់ផ្តើមអាជីវកម្មខ្នាតតូច និងក្រុមហ៊ុនឯកជន បន្ធូរបន្ថយបទដ្ឋាននៃការធ្វើតេស្ត ជំរុញកងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធឱ្យបន្ថែមតាមរយៈការបញ្ជាទិញម្តងហើយម្តងទៀត ធ្វើយ៉ាងណាអាចឱ្យក្រុមហ៊ុនកែលម្អផលិតផលយ៉ាងឆាប់រហ័ស៕

សម្រួល៖ ណឺ មិនា

The post ឥណ្ឌានឹងបញ្ជាទិញដ្រូនក្នុងស្រុក តម្លៃ២ប៊ីលាន ក្នុងឆ្នាំនេះ appeared first on Kampuchea Thmey Daily.

ស្លាប់២១នាក់ ក្នុងហេតុការណ៍ភ្លើងឆេះភោជនីយដ្ឋានមួយកន្លែង នៅឥណ្ឌា

Minea Neu — Wed, 03 Jun 2026 09:49:55 +0000

គិតត្រឹមម៉ោងនេះ មានមនុស្សយ៉ាងហោចណាស់ ២១នាក់ស្លាប់ នៅក្នុងអគ្គិភ័យដែលឆាបឆេះភោជនីយដ្ឋានមួយកន្លែង ក្នុងរដ្ឋធានីញូវដេលី ប្រទេសឥណ្ឌានៅព្រឹកថ្ងៃពុធ។

ក្រុមពន្លត់អគ្គិភ័យកុ្រងញូវដេលី បានឲ្យដឹងថា ពួកគេបានប្រញាប់ប្រញាល់យករថយន្តពន្លត់អគ្គិភ័យជាច្រើនគ្រឿងទៅកាន់ភោជនីយដ្ឋាន Lemon Green នៅសង្កាត់ Malviya Nagar ដ៏មមាញឹកក្នុងតំបន់ South Delhi បន្ទាប់ពីទទួលបានការហៅទូរស័ព្ទអំពីអគ្គិភ័យនៅម៉ោងប្រហែល ៩:៤៥នាទីព្រឹក។

យោងតាមទីភ្នាក់ងារសារព័ត៌មាន PTI ដែលដកស្រង់ផ្សាយបន្តដោយភ្នាក់ងារសារព័ត៌មានរ៉យទ័រ នៅថ្ងៃទី០៣ ខែមិថុនា ឆ្នាំ ២០២៦ មន្ត្រីនាយកដ្ឋានពន្លត់អគ្គិភ័យ បាននិយាយថា មនុស្ស ៤០នាក់ ត្រូវបានជួយសង្គ្រោះចេញពីអគារច្រើនជាន់ហើយបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យ ដើម្បីព្យាបាល។

អ្នកពន្លត់អគ្គិភ័យកំពុងពន្លត់ភើងឆេះនៅឥណ្ឌា។ រូបភាព៖ Reuters

មន្ត្រីបន្ថែមទៀតថា រថយន្តដឹកទឹកធុនតូចពីរគ្រឿង ធុនធំពីរគ្រឿង រថយន្តឆ្លើយតបរហ័សមួយគ្រឿង និងអង្គភាពពន្លត់អគ្គិភ័យផ្សេងៗទៀតបានប្រញាប់ប្រញាល់ ដើម្បីទប់ស្កាត់អគ្គិភ័យនេះ។

មូលហេតុនៃអគ្គិភ័យ មិនទាន់ត្រូវបានបញ្ជាក់នៅឡើយទេ។

លោក Somnath Bharti អតីតសមាជិកសភាបង្ហោះលើបណ្តាញសង្គម X អះអាងថា៖ « ភាគច្រើនជាជនជាតិអាហ្វ្រិកខាងត្បូង ត្រូវបានគេរកឃើញថាស្លាប់ ទោះបីជារឿងនេះមិនទាន់ត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយមន្ត្រីក៏ដោយ»។

យ៉ាងណា ប៉ូលិសមិនទាន់កំណត់អត្តសញ្ញាណជនរងគ្រោះណាមួយ ឬបញ្ជាក់ថាតើជនជាតិបរទេសស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកស្លាប់ នៅក្នុងអគ្គិភ័យនោះឬអត់ទេ។

យោងតាមកាសែត Times of India ដកស្រង់សម្តី លោក Jitendra Kumar ជាចៅក្រម និយាយថា៖ « មូលហេតុពិតប្រាកដនៃអគ្គិភ័យ នៅមិនទាន់ដឹងនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែវាទំនងជាថាអគ្គិភ័យនេះមានប្រភពមកពីភោជនីយដ្ឋានផ្ទាល់។ មនុស្សមួយចំនួនមកពីជាន់ខាងលើ បានលោតចេញពីអគារ មកលើពូកដែលដាក់នៅលើផ្លូវដោយអ្នកស្រុក»។

លោកស្រី Rekha Gupta ចៅហ្វាយក្រុងញូវដេលី សម្តែងអារម្មណ៍ស្តោកស្តាយ ចំពោះអ្នកស្លាប់ក្នុងហេតុការណ៍ដ៏ក្រៀមក្រំនេះ។ លោកស្រីថា ៖ « រដ្ឋាភិបាលញូវដេលីកំពុងតាមដានស្ថានការណ៍យ៉ាងដិតដល់។ ជំនួយនិងការគាំទ្រផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រចាំបាច់ទាំងអស់ កំពុងត្រូវបានផ្តល់ដល់គ្រួសារដែលរងផលប៉ះពាល់»៕

សម្រួល៖ ណឺ មិនា

The post ស្លាប់២១នាក់ ក្នុងហេតុការណ៍ភ្លើងឆេះភោជនីយដ្ឋានមួយកន្លែង នៅឥណ្ឌា appeared first on Kampuchea Thmey Daily.

អានុភាពមីស៊ីល BrahMos របស់ឥណ្ឌា ទាក់ចិត្តវៀតណាម ហ្វីលីពីន និងឥណ្ឌូណេស៊ី ចុះកុងត្រាទិញ

Minea Neu — Tue, 02 Jun 2026 11:45:00 +0000

មីស៊ីល BrahMos ត្រូវបានប្រជាជាតិអាស៊ីអាគ្នេយ៍វាយតម្លៃខ្ពស់ ព្រោះវាជាមីស៊ីលហោះហើរលឿនបំផុតមួយរបស់ពិភពលោក ដែលធ្វើដំណើរក្នុងល្បឿនជាង ៣ ៧០០គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង(Mach២.៨ ទៅ ៣.០)។

ល្បឿនដ៏មហិមានេះ រួមផ្សំជាមួយនឹងស្វ័យភាពបាញ់រហ័សនិងសមត្ថភាពហោះរំលងសមុទ្រ ធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធការពារដែនអាកាសរបស់សត្រូវស្ទើរតែមិនអាចស្ទាក់ចាប់បាន។

មីស៊ីល BrahMos របស់ឥណ្ឌា។ រូបភាព៖ Reuters

កាសែត The Diplomat បានចេញផ្សាយដោយពណ៌នាអំពីគុណសម្បត្តិយុទ្ធសាស្ត្រជាក់លាក់ដែលជំរុញមានកិច្ចសន្យាទិញពីប្រទេសជាសមាជិករបស់សមាគមប្រជាជាតិអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ហៅកាត់ «អាស៊ាន» មាន វៀតណាម ហ្វីលីពីននិងឥណ្ឌូណេស៊ី ដែលកំពុងចុះកុងត្រាជាមួយឥណ្ឌា នាំយកមីស៊ីលប្រភេទនេះទុកសម្រាប់វិស័យការពារជាតិរបស់ពួកគេ។

តើ មីស៊ីល BrahMos មានអានុភាពយ៉ាងណាខ្លះ? ខាងក្រោមនេះ ជាការបង្ហាញព័ត៌មានខ្លះៗអំពីអានុភាពនៃអាវុធរបស់របស់ឥណ្ឌា ដែលជាមហាអំណាចនៅអាស៊ីខាងត្បូង និងជាប្រទេសគូប្រជែងរបស់ចិនផងដែរ៖

១. កម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញដែលមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបាន៖ ដោយសារតែល្បឿនលឿនស្លេវដូចផ្លេកបន្ទោររបស់វា មីស៊ីលនេះមានថាមពលដ៏ធំសម្បើមពេលប៉ះទង្គិច ដែលធ្វើឱ្យវាបំផ្លាញនាវាចម្បាំង ដូចជា រថពាសដែកធន់ធ្ងន់ ឬទីតាំងដីរឹង សូម្បីតែមុនពេលក្បាលគ្រាប់វាផ្ទុះក៏ដោយ។

២. របៀបបាញ់បង្ហោះអាចប្រើប្រាស់បានច្រើនយ៉ាង៖ មីស៊ីល BrahMos អាចត្រូវបានដាក់ពង្រាយនៅទូទាំងតំបន់ដីគោក អាកាស និងកងទ័ពជើងទឹក ដែលអនុញ្ញាតឱ្យប្រទេសហ្វីលីពីន វៀតណាម និងឥណ្ឌូណេស៊ី កែសម្រួលមីស៊ីលនេះជាអាគុយប្រឆាំងកប៉ាល់ចល័តដែលមានមូលដ្ឋាននៅឆ្នេរសមុទ្រ។

៣. វិសាលភាពពង្រីក៖ កម្លាំងមីស៊ីល Brahmos នឹងអនុញ្ញាតឱ្យប្រទេសទាំងបីវាយប្រហារគោលដៅលើដីគោក និងដែនសមុទ្រនៅចម្ងាយរហូតដល់ ២៩០គីឡូម៉ែត្រ អាចដាក់គោលដៅដល់តំបន់ដ៏ធំទូលាយនៃសមុទ្រចិនខាងត្បូងដែលមានជម្លោះឱ្យស្ថិតនៅក្នុងជួរការពារ និងរារាំងរបស់ពួកគេ។

៤. ទម្រង់លាក់ខ្លួន៖ គន្លងហោះហើររបស់វា អាចត្រូវបានលៃតម្រូវជាកម្លាំង រួមទាំងការហោះហើររយៈកម្ពស់ខ្ពស់បន្តដោយដំណាក់កាលចុងក្រោយ ដែលធ្លាក់ទាបដល់កម្ពស់ ៥-១០ម៉ែត្រលើផ្ទៃទឹក ដើម្បីគេចពីការរកឃើញដោយរ៉ាដារបស់សត្រូវ៕

សម្រួល៖ ណឺ មិនា

The post អានុភាពមីស៊ីល BrahMos របស់ឥណ្ឌា ទាក់ចិត្តវៀតណាម ហ្វីលីពីន និងឥណ្ឌូណេស៊ី ចុះកុងត្រាទិញ appeared first on Kampuchea Thmey Daily.

ស្ងាត់ៗ វៀតណាមចុះកុងត្រាទិញមីស៊ីលលឿនជាងសំឡេងពីឥណ្ឌាតម្លៃជិត ៦១០លាន ហើយ ឥណ្ឌូណេស៊ីក៏ទិញដែរ

Minea Neu — Mon, 01 Jun 2026 04:07:32 +0000

ស្របពេលពិភពលោកកំពុងមានភាពតានតឹងផ្នែកភូមិសាស្រ្ត ជម្លោះប្រដាប់អាវុធពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃក៏ចេះតែកើនឡើងដូចគ្នា រដ្ឋមន្រ្តីការពារជាតិឥណ្ឌា បានបញ្ជាក់ថា ប្រទេសខ្លួនបានចុះហត្ថលេខាលើកិច្ចព្រមព្រៀងនាំចេញមីស៊ីលល្បឿនលឿនជាងសំឡេង BrahMos ទៅកាន់ប្រទេសវៀតណាម ខណៈកិច្ចព្រមព្រៀងស្រដៀងគ្នានេះ ក៏ឥណ្ឌាបានធ្វើជាមួយប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី ។ នេះបើយោងតាមរដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងការពារជាតិ លោក Rajesh Kumar Singh អំឡុងពេលទស្សនកិច្ចនៅប្រទេសសិង្ហបុរី។

យោងតាមសារព័ត៌មាន NDTV World ផ្សាយថ្ងៃទី៣១ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៦ ថ្លែងក្នុងកិច្ចប្រជុំវេទិកាសន្តិសុខ Shangri-La នៅប្រទេសសិង្ហបុរី រដ្ឋមន្ត្រីការពារជាតិឥណ្ឌា លោក Singh និយាយថា កិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយវៀតណាមត្រូវបានចុះហត្ថលេខារួចហើយ ទោះបីជាមិនទាន់ត្រូវបានប្រកាសជាសាធារណៈក៏ដោយ។

មីស៊ីលល្បឿនលឿនជាងសំឡេងរបស់ឥណ្ឌា។ រូបភាព៖ NDTV world

លោក បន្ថែមថា៖ « ការចរចាជាមួយឥណ្ឌូណេស៊ីក៏ជិតដល់ទីបញ្ចប់ដែរ ដែលកិច្ចព្រមព្រៀងនេះអាចត្រូវបានបញ្ចប់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ! ទាំងប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី និងវៀតណាម កិច្ចព្រមព្រៀងកំពុងស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលចុងក្រោយ។ តាមពិតទៅ សម្រាប់ប្រទេសវៀតណាម វាត្រូវបានចុះហត្ថលេខារួចហើយ គ្រាន់តែមិនទាន់ត្រូវបានប្រកាសជាសាធារណៈប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែចុះហត្ថលេខារួចហើយ»។

គួរបញ្ជាក់ថា កិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយវៀតណាមមានតម្លៃជាង ៦១០លានដុល្លារ រួមបញ្ចូលទាំងអាគុយមីស៊ីលការពារឆ្នេរសមុទ្រ មីស៊ីលក្រុមដំបូង ការបណ្តុះបណ្តាល និងការគាំទ្រផ្នែកភស្តុភារ។

មិនតែប៉ុណ្ណោះ វៀតណាមអាចគ្រោងទិញមីស៊ីល BrahMos ជំនាន់បាញ់ចេញពីទីតាំងលើអាកាស នៅពេលក្រោយទៀត។

យ៉ាងណាមិញ ប្រទេសហ្វីលីពីនបានក្លាយជាអ្នកទិញប្រព័ន្ធមីស៊ីល BrahMos ពីបរទេសដំបូងគេ បន្ទាប់ពីបានចុះហត្ថលេខាលើកិច្ចព្រមព្រៀងមួយមានតម្លៃជិត ៣៧៥លានដុល្លារ ក្នុងឆ្នាំ ២០២២។

ចំណែកប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី ត្រូវបានគេរំពឹងថា នឹងក្លាយជាប្រទេសបន្ទាប់ដែលទទួលបានមីស៊ីលប្រភេទនេះ ពេលកិច្ចព្រមព្រៀងត្រូវបានបញ្ចប់។

ការវិវឌ្ឍទាំងនេះកើតឡើង ពេលភាពតានតឹងនៅតែបន្តកើតមានក្នុងសមុទ្រចិនខាងត្បូង។ ប្រទេសវៀតណាម ឥណ្ឌូណេស៊ី និងហ្វីលីពីនសុទ្ធតែមានជម្លោះដែនសមុទ្រជាមួយប្រទេសចិនលើផ្នែកខ្លះនៃសមុទ្រ។

មិនតែប៉ុណ្ណោះ មីស៊ីល BrahMos ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាមីស៊ីលលឿនបំផុតមួយក្នុងពិភពលោក មានល្បឿនជាងសំឡេងប្រហែលបីដង។

ការនាំចេញសម្ភារៈការពារជាតិរបស់ឥណ្ឌាឈានដល់កម្រិតខ្ពស់បំផុតមិនធ្លាប់មាន នៅក្នុងឆ្នាំហិរញ្ញវត្ថុ ២០២៤-២៥ ហើយរដ្ឋាភិបាលកំណត់គោលដៅបង្កើនរហូតដល់ ៥.២៧ប៊ីលាន នៅឆ្នាំ ២០៣០ ៕

សម្រួល៖ ណឺ មិនា

The post ស្ងាត់ៗ វៀតណាមចុះកុងត្រាទិញមីស៊ីលលឿនជាងសំឡេងពីឥណ្ឌាតម្លៃជិត ៦១០លាន ហើយ ឥណ្ឌូណេស៊ីក៏ទិញដែរ appeared first on Kampuchea Thmey Daily.

ឥណ្ឌានឹងទទួលយន្តហោះចម្បាំង១១៤គ្រឿង ពីបារាំង ក្រោយបញ្ចប់លិខិតបញ្ជាទិញ

Minea Neu — Mon, 25 May 2026 11:30:00 +0000

ខណៈស្ថានភាពពិភពលោកកាន់តែតានតឹងខ្លាំងផ្នែកភូមិសាស្រ្ត ជម្លោះប្រដាប់អាវុធជាបន្តបន្ទាប់ ប្រទេសធំៗនៅទូទាំងពិភពលោក កំពុងមមាញឹកផលិតអាវុធ បញ្ជាទិញ ឬដោះដូរជាមួយប្រទេសដទៃទៀតយ៉ាងដុតដៃដុតជើង ដើម្បីទុកការពារប្រទេសរបស់ពួកគេ។

ជាក់ស្តែងប្រទេសឥណ្ឌាកាលពីថ្មីៗនេះ បានបញ្ចប់លិខិតស្នើសុំ (LoR) បញ្ជាទិញយន្តហោះចម្បាំងម៉ាក Rafale ចំនួន ១១៤គ្រឿង ពីប្រទេសបារាំងសម្រាប់កងទ័ពអាកាសឥណ្ឌា ហើយរំពឹងថា នឹងបញ្ជូនលិខិតនោះទៅទីក្រុងប៉ារីសក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានសប្តាហ៍ខាងមុខ។

យន្តហោះចម្បាំងម៉ាក Rafale របស់បារាំង។ រូបភាព៖ Reuters

យោងតាមសារព័ត៌មានឥណ្ឌា India Today ផ្សាយថ្ងៃទី២៥ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៦ ក្រោមកិច្ចព្រមព្រៀងដែលស្នើឡើង យន្តហោះចម្បាំងជិត ៩០គ្រឿងក្នុងចំណោម ១១៤គ្រឿង គ្រោងនឹងផលិតនៅប្រទេសឥណ្ឌាតាមរយៈភាពជាដៃគូរវាងក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍បារាំង Dassault Aviation និងក្រុមហ៊ុនឥណ្ឌា។

ប្រភពព័ត៌មានមួយប្រាប់សារព័ត៌មាន India Today ថា ពេលប្រទេសបារាំងឆ្លើយតបទៅនឹងលិខិតស្នើសុំ នោះប្រទេសឥណ្ឌានឹងបន្តចេញសំណើស្នើសុំ(RFP) ជាផ្លូវការសម្រាប់ការផ្គត់ផ្គង់។

យ៉ាងណាមិញ លិខិតស្នើសុំ(LoR) គឺជាទំនាក់ទំនងផ្លូវការរវាងរដ្ឋាភិបាលនិងរដ្ឋាភិបាលប្រើប្រាស់ ដើម្បីចាប់ផ្តើមការផ្គត់ផ្គង់សម្ភារៈការពារជាតិ ក្រោមក្របខ័ណ្ឌកិច្ចព្រមព្រៀងលក់សម្ភារៈយោធាបរទេស(FMS) ឬកិច្ចព្រមព្រៀងអន្តររដ្ឋាភិបាល(IGA)។

រដ្ឋាភិបាលឥណ្ឌារំពឹងថា ប្រទេសបារាំងនឹងឆ្លើយតបលម្អិតទាក់ទងនឹងតម្លៃនិងការគាំទ្រផ្នែកភស្តុភារ បន្ទាប់មកការចរចារវាងភាគីទាំងពីរ។

គួរបញ្ជាក់ថា កងទ័ពអាកាសឥណ្ឌាមានយន្តហោះចម្បាំង Rafale ចំនួន ៣៦គ្រឿងរួចហើយ ខណៈកងទ័ពជើងទឹកកំពុងរៀបចំដាក់ឱ្យដំណើរការយន្តហោះចម្បាំង Rafale M ចំនួន ២៦គ្រឿង សម្រាប់ប្រតិបត្តិការដែលមានមូលដ្ឋានលើនាវាផ្ទុកយន្តហោះក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំខាងមុខ។

ការទិញយក Rafale បន្ថែមទៀតក៏ត្រូវបានរំពឹងថានឹងកាត់បន្ថយការចំណាយលើភស្តុភារ ការថែទាំ និងការបណ្តុះបណ្តាលដោយសារតែប្រព័ន្ធប្រតិបត្តិការមានស្រាប់៕

សម្រួល៖ ណឺ មិនា

The post ឥណ្ឌានឹងទទួលយន្តហោះចម្បាំង១១៤គ្រឿង ពីបារាំង ក្រោយបញ្ចប់លិខិតបញ្ជាទិញ appeared first on Kampuchea Thmey Daily.

អត្ថបទវិចារណកថា៖ សន្ធិសញ្ញាទឹកទន្លេឥណ្ឌូស(Indus) រវាង ឥណ្ឌា និងប៉ាគីស្ថាន

Samean Lay — Fri, 15 May 2026 10:36:01 +0000

សន្ធិសញ្ញាទឹកទន្លេឥណ្ឌូស (Indus Waters Treaty – IWT) គឺជាកិច្ចព្រមព្រៀងបែងចែកទឹកដ៏សំខាន់រវាងប្រទេសឥណ្ឌា និងប៉ាគីស្ថាន។ អត្ថបទវិចារណកថា៖ សន្ធិសញ្ញាទឹកទន្លេឥណ្ឌូសកាតព្វកិច្ចមិនស៊ីមេទ្រី សម្បទានមិនស្មើគ្នា និងអាវុធភាវូបនីយកម្មរបស់ប៉ាគីស្ថាន

ផ្នែកទី I៖ ស្ថាបត្យកម្មនៃភាពមិនស្មើភាព-របៀបដែលសុច្ឆន្ទៈរបស់ឥណ្ឌាត្រូវបានបម្លែងជាសម្បទាន

១. សាវតារ៖ ការបែងចែកប្រព័ន្ធទន្លេ

ប្រព័ន្ធទន្លេឥណ្ឌូសមានទន្លេសំខាន់ៗចំនួនប្រាំមួយ គឺ ទន្លេឥណ្ឌូស (Indus) ទន្លេចេណាប (Chenab) ទន្លេជេលូម (Jhelum) ទន្លេរ៉ាវី (Ravi) ទន្លេប៊ីស (Beas) និងទន្លេស៊ូតឡេជ (Sutlej) ដែលហូរកាត់ទឹកដីប្រទេសឥណ្ឌា និងប៉ាគីស្ថាន។ ប្រព័ន្ធនេះមានតួនាទីសំខាន់ក្នុងការផ្គត់ផ្គង់ទឹកស្អាត គាំទ្រកសិកម្ម និងផលិតថាមពលអគ្គិសនី សម្រាប់ប្រជាជនរាប់រយលាននាក់នៅទូទាំងអាងទន្លេឥណ្ឌូសទាំងសងខាងព្រំដែន។ នៅពេលឥណ្ឌាអង់គ្លេសត្រូវបានបែងចែកនៅឆ្នាំ 1947 ប្រព័ន្ធទន្លេឥណ្ឌូសក៏ត្រូវបានបែងចែករវាងរដ្ឋស្នងតំណែងទាំងពីរផងដែរ។

ភូមិសាស្ត្របង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា ប្រទេសឥណ្ឌា ក្នុងនាមជារដ្ឋនៅផ្នែកខាងលើនៃដងទន្លេ កាន់កាប់ប្រភពទឹកភាគច្រើន ខណៈដែលតំបន់កសិកម្មសំខាន់ៗរបស់ប៉ាគីស្ថាន ជាពិសេសវាលទំនាប Punjab ដែលមានប្រព័ន្ធធារាសាស្រ្តទូលំទូលាយ ពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងលើលំហូរទឹកបន្តពីខាងកើត។ នៅខាងវិញ ប្រទេសឥណ្ឌាក៏មានតម្រូវការចាំបាច់ក្នុងការប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធនេះសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍផ្ទាល់ខ្លួន នៅក្នុងរដ្ឋ Punjab និង Rajasthan ខណៈពេលកំពុងស្វែងរកស្ថិរភាព និងការធម្មតានៃទំនាក់ទំនងជាមួយប្រទេសជិតខាងថ្មីរបស់ខ្លួន។ ទោះបីមានតម្រូវការក្នុងស្រុកដ៏បន្ទាន់ក៏ដោយ ប្រទេសឥណ្ឌាបានព្រមចុះហត្ថលេខាលើសន្ធិសញ្ញាចែករំលែកទឹកដែលមានសម្បទានខ្ពស់នេះជាមួយប៉ាគីស្ថាន នៅថ្ងៃទី 19 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1960 ជាកិច្ចព្រមព្រៀងមួយដែលត្រូវបានសម្របសម្រួលដោយធនាគារពិភពលោក។

២. ការចរចា-ឥណ្ឌាបានបង់ថ្លៃសម្រាប់ភាពសមហេតុផល

២.១ យុទ្ធសាស្ត្រពន្យារពេលរបស់ប្រទេសប៉ាគីស្ថាន និងសំណើរបស់ធនាគារពិភពលោក ឆ្នាំ ១៩៥៤

គន្លងនៃការចរចាត្រូវបានកំណត់តាំងពីដំបូង ដោយភាពមិនស៊ីមេទ្រីរវាងវិធីសាស្ត្រដែលមានលក្ខណៈសមហេតុផល និងស្ថាបនារបស់ប្រទេសឥណ្ឌា និងវិធីសាស្ត្រអតិបរិមារបស់ប្រទេសប៉ាគីស្ថាន ដែលជាច្រើនដងមិនសមហេតុផល និងមាននិន្នាការទាមទារអត្ថប្រយោជន៍លើសលប់សម្រាប់ខ្លួន។ ស្ថានភាពនេះបានបង្កើតភាពមិនស៊ីមេទ្រីមួយ ដែលនាំឲ្យលទ្ធផលមានអំណោយផលចំពោះប៉ាគីស្ថានលើសពីកម្រិតសមធម៌។ សំណើដំបូងរបស់ធនាគារពិភពលោក នៅថ្ងៃទី 5 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1954 បានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ពីភាពមិនស្មើនេះ ដោយទាមទារឱ្យឥណ្ឌាធ្វើសម្បទានយ៉ាងសំខាន់៖

ការអភិវឌ្ឍទាំងអស់ដែលឥណ្ឌាបានគ្រោងទុកតាមដងទន្លេឥណ្ឌូស និង Chenab ត្រូវបានបោះបង់ ដោយអត្ថប្រយោជន៍នោះផ្ទេរទៅឱ្យប៉ាគីស្ថាន។
ឥណ្ឌាត្រូវលះបង់ការបង្វែរទឹកប្រហែល 6 MAF ពីទន្លេចេណាប។
មិនអនុញ្ញាតឱ្យឥណ្ឌាប្រើប្រាស់ទឹកទន្លេចេណាបនៅតំបន់ Merala (បច្ចុប្បន្នស្ថិតនៅប៉ាគីស្ថាន) ឡើយ។
មិនអនុញ្ញាតឱ្យមានការអភិវឌ្ឍធនធានទឹកពីប្រព័ន្ធនេះនៅតំបន់ Kutch។

បើទោះបីជាមានការរឹតបន្តឹងយ៉ាងច្រើនទាំងនេះក៏ដោយ ប្រទេសឥណ្ឌាបានទទួលយកសំណើនេះដោយសុច្ឆន្ទៈស្ទើរតែភ្លាមៗ ដោយបង្ហាញពីបំណងប្រាថ្នាពិតប្រាកដក្នុងការសម្រេចដំណោះស្រាយយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រទេសប៉ាគីស្ថានបានពន្យារពេលការទទួលយកជាផ្លូវការរបស់ខ្លួនរហូតជិតប្រាំឆ្នាំ គឺដល់ថ្ងៃទី 22 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1958។ ជាលទ្ធផលនៃកាយវិការសុច្ឆន្ទៈរបស់ឥណ្ឌា ការរឹតបន្តឹងជាច្រើនត្រូវបានដាក់លើខ្លួនឥណ្ឌា ខណៈដែលប៉ាគីស្ថានបន្តអភិវឌ្ឍការប្រើប្រាស់ថ្មីៗលើទន្លេភាគខាងលិច ដោយគ្មានការរឹតបន្តឹងស្មើគ្នា។ ក្នុងន័យនេះ ប៉ាគីស្ថានបានស្រូបយកមេរៀនថា ការរារាំងមានតម្លៃចំណាយតិច ខណៈដែលកិច្ចសហប្រតិបត្តិការត្រូវការចំណាយខ្ពស់ ហើយបានអនុវត្តមេរៀននេះយ៉ាងជាប់លាប់ចាប់តាំងពីពេលនោះមក។

៣. អ្វីដែលឥណ្ឌាបានបាត់បង់៖ ទំហំនៃការលះបង់

៣.១ ការបែងចែកទឹកទន្លេ

ក្រោមរូបមន្តបែងចែកនៃសន្ធិសញ្ញា ប្រទេសឥណ្ឌាបានទទួលសិទ្ធិផ្តាច់មុខលើទន្លេខាងកើតទាំងបី គឺ ទន្លេស៊ូតឡេជ (Sutlej) ទន្លេប៊ីស (Beas) និងទន្លេរ៉ាវី (Ravi) ខណៈដែលប្រទេសប៉ាគីស្ថានទទួលបានសិទ្ធិលើទឹកនៃទន្លេខាងលិចទាំងបី គឺ ទន្លេឥណ្ឌូស (Indus) ទន្លេចេណាប (Chenab) និងទន្លេជេលូម (Jhelum)។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្រទេសឥណ្ឌាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់ទន្លេខាងលិចបានតែមានកំណត់ និងមិនមែនសម្រាប់ការប្រើប្រាស់ទឹកយ៉ាងទូលំទូលាយនៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួនឡើយ ប៉ុន្តែជាចម្បងសម្រាប់ការផលិតវារីអគ្គិសនីតាមដងទន្លេ ដែលស្ថិតក្រោមការកំណត់លក្ខណៈរចនាយ៉ាងតឹងរឹង និងការរឹតបន្តឹងប្រតិបត្តិការជាច្រើន។

បើគិតជាបរិមាណ ទន្លេភាគខាងកើតដែលបានបែងចែកទៅឱ្យប្រទេសឥណ្ឌាមានលំហូរប្រចាំឆ្នាំប្រហែល 33 លានអារ-ហ្វីត (MAF) ខណៈដែលទន្លេភាគខាងលិច ដែលបានបែងចែកទៅឱ្យប្រទេសប៉ាគីស្ថានមានលំហូរប្រចាំឆ្នាំប្រហែល 135 លានអារ-ហ្វីត (MAF) ដែលផ្តល់ឱ្យប្រទេសប៉ាគីស្ថានប្រហែល 80 ភាគរយនៃទឹកក្នុងប្រព័ន្ធទន្លេទាំងមូល។ ប្រទេសឥណ្ឌាទទួលបានប្រហែល 20 ភាគរយ ជាថ្នូរនឹងការលះបង់សិទ្ធិទាមទារទាំងអស់លើប្រព័ន្ធទន្លេភាគខាងលិចដែលធំជាងនេះ។ ចំណុចសំខាន់គឺថា ប្រទេសឥណ្ឌាមិនបានទទួលទឹកថ្មីណាមួយពីកិច្ចព្រមព្រៀងនេះឡើយ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែទទួលបានការទទួលស្គាល់ជាផ្លូវការលើលំហូរទឹកដែលខ្លួនបានប្រើប្រាស់រួចហើយ ជាថ្នូរនឹងការលះបង់សិទ្ធិលើប្រព័ន្ធធំជាងនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្រទេសឥណ្ឌាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់ទន្លេភាគខាងលិចបានតែមានកំណត់ និងមិនមែនសម្រាប់ការប្រើប្រាស់ទឹកយ៉ាងទូលំទូលាយនៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួនឡើយ ប៉ុន្តែជាពិសេសសម្រាប់ការផលិតវារីអគ្គិសនីតាមដងទន្លេ។

៣.២ សម្បទានហិរញ្ញវត្ថុ៖ ការចំណាយដើម្បីផ្តល់ទឹក

ប្រហែលជាភាពមិនប្រក្រតីដ៏គួរឱ្យកត់សម្គាល់បំផុតនៃសន្ធិសញ្ញានេះ គឺបទប្បញ្ញត្តិផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ។ ប្រទេសឥណ្ឌាបានយល់ព្រមបង់ប្រាក់ប្រហែល 62 លានផោន (ប្រហែល 2.5 ពាន់លានដុល្លារ តាមតម្លៃបច្ចុប្បន្ន) ជាសំណងឱ្យប្រទេសប៉ាគីស្ថាន ដើម្បីសាងសង់ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធធនធានទឹក នៅក្នុងតំបន់កាស្មៀរដែលស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ប៉ាគីស្ថាន។ ការទូទាត់នេះតំណាងឱ្យគំរូដ៏ពិសេសមួយ ដែលប្រទេសនៅផ្នែកខាងលើ ដែលបានប្រគល់ទឹកភាគច្រើននៃប្រព័ន្ធទន្លេរួចទៅហើយ ត្រូវបង់ប្រាក់បន្ថែមដល់ប្រទេសនៅផ្នែកខាងក្រោមសម្រាប់ “ឯកសិទ្ធិ” ក្នុងការធ្វើដូច្នេះ។ និយាយដោយសង្ខេប ឥណ្ឌាបានឧបត្ថម្ភឱ្យមានការទទួលយករបស់ប៉ាគីស្ថាន ចំពោះកិច្ចព្រមព្រៀងមួយដែលផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍យ៉ាងខ្លាំងដល់ប៉ាគីស្ថាន លើបញ្ហាមូលដ្ឋាននៃការបែងចែកទឹក។

៤. ភាពអយុត្តិធម៌ផ្នែករចនាសម្ព័ន្ធនៃសន្ធិសញ្ញា

៤.១ ការរឹតបន្តឹងអសមមាត្រឯកតោភាគីលើប្រទេសឥណ្ឌា

សន្ធិសញ្ញានេះបានដាក់ចេញនូវសំណុំការរឹតបន្តឹងផ្នែករចនា និងប្រតិបត្តិការដែលមានលក្ខណៈជាក់លាក់លើការប្រើប្រាស់ទន្លេភាគខាងលិចរបស់ប្រទេសឥណ្ឌា ខណៈដែលមិនមានកាតព្វកិច្ចសមមូលត្រូវបានដាក់លើប្រទេសប៉ាគីស្ថានឡើយ៖

ប្រទេសឥណ្ឌាអាចអភិវឌ្ឍបានតែតំបន់ដាំដុះស្រោចស្រព (ICA) ក្នុងកម្រិតមានកំណត់ប៉ុណ្ណោះ នៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួន។
ប្រទេសឥណ្ឌាត្រូវប្រឈមមុខនឹងដែនកំណត់យ៉ាងតឹងរ៉ឹងលើបរិមាណទឹកដែលអាចស្តុកទុកបាន នៅក្នុងកន្លែងស្តុកទឹកណាមួយលើទន្លេភាគខាងលិច។
ប្រទេសឥណ្ឌាត្រូវគោរពតាមលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យរចនាដែលបានកំណត់យ៉ាងតឹងរឹង សម្រាប់ទំនប់វារីអគ្គិសនីណាមួយលើទន្លេភាគខាងលិច រួមទាំងការរឹតបន្តឹងលើការប្រើប្រាស់ទឹក និងសមត្ថភាពផ្ទុកទឹក។

ការរឹតបន្តឹងទាំងនេះមានទិសដៅតែមួយគត់៖ រារាំងការអភិវឌ្ឍធនធានស្របច្បាប់របស់ប្រទេសឥណ្ឌា នៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួន ខណៈដែលមិនបានដាក់ចេញនូវតម្រូវការតម្លាភាព ឬការរឹតបន្តឹងសមមូលណាមួយលើប្រទេសប៉ាគីស្ថានឡើយ។ លទ្ធផលគឺបានបង្កើតសន្ធិសញ្ញាមួយ ដែលចាត់ទុករដ្ឋនៅផ្នែកខាងលើ-ឥណ្ឌា-ជាភាគីដែលត្រូវស្ថិតក្រោមការត្រួតពិនិត្យ និងត្រូវអនុវត្ត ខណៈដែលរដ្ឋនៅផ្នែកខាងក្រោមវិញ ទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីលំហូរទឹកដែលមានការធានា។

ផ្នែកទី II៖ ការរាំងស្ទះ ការកេងប្រវ័ញ្ច និងការគណនាដោះស្រាយដែលបានពន្យារពេលយូរ

១. ការធ្វើអាវុធភាវូបនីយកម្មនៃសន្ធិសញ្ញារបស់ប្រទេសប៉ាគីស្ថាន

១.១ ការរារាំងជាប្រព័ន្ធនៃការអភិវឌ្ឍរបស់ឥណ្ឌា

ចាប់តាំងពីការចុះហត្ថលេខាលើសន្ធិសញ្ញានេះមក ប្រទេសប៉ាគីស្ថានបានប្រើប្រាស់បទប្បញ្ញត្តិដោះស្រាយជម្លោះជាប្រចាំ ដោយបម្លែងវាជាឧបករណ៍យុទ្ធសាស្ត្រសម្រាប់ពន្យារពេល និងរារាំងការអភិវឌ្ឍប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព ជំនួសឱ្យការស្វែងរកដំណោះស្រាយជម្លោះយ៉ាងស្មោះត្រង់។ ស្ទើរតែគ្រប់គម្រោងវារីអគ្គិសនីសំខាន់ៗដែលប្រទេសឥណ្ឌាបានស្នើឡើងលើទន្លេភាគខាងលិច សូម្បីតែគម្រោងដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតយ៉ាងច្បាស់ក្រោមលក្ខខណ្ឌនៃសន្ធិសញ្ញា ក៏តែងតែប្រឈមមុខនឹងការជំទាស់ជាផ្លូវការពីប៉ាគីស្ថាន បញ្ហាប្រឈមផ្នែកបច្ចេកទេស ឬការបញ្ជូនទៅអាជ្ញាកណ្តាល។

គម្រោងនានា រួមមាន Baglihar, Kishenganga, Pakal Dul និង Tulbul សុទ្ធតែបានប្រឈមនឹងការជំទាស់យូរអង្វែងពីប្រទេសប៉ាគីស្ថាន។ ក្នុងករណីជាច្រើន ប៉ាគីស្ថានបានទទួលស្គាល់អត្ថប្រយោជន៍សក្តានុពលនៃគម្រោងរបស់ឥណ្ឌា ចំពោះការគ្រប់គ្រងលំហូរទឹក រួមទាំងការសម្របសម្រួលទឹកជំនន់ ខណៈពេលដំណាលគ្នាវិញបានប្រឆាំងនឹងគម្រោងទាំងនោះ។ គំរូនេះបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា ការជំទាស់របស់ប៉ាគីស្ថានមិនមែនផ្អែកលើការអនុលោមតាមសន្ធិសញ្ញាទេ ប៉ុន្តែជាការប៉ុនប៉ងទប់ស្កាត់ការអភិវឌ្ឍរបស់ឥណ្ឌានៅក្នុងរដ្ឋ Jammu និង Kashmir ដោយមិនគិតគូរដល់គុណសម្បត្តិផ្នែកច្បាប់ឡើយ។

១.២ និទានកថា «សង្គ្រាមទឹក» និងការដាក់ពង្រាយរបស់វា

ក្នុងពេលដំណាលគ្នា ប្រទេសប៉ាគីស្ថានបានកេងប្រវ័ញ្ចការអនុលោមតាមសន្ធិសញ្ញារបស់ប្រទេសឥណ្ឌាដែលមានភាពជាប់លាប់ ដើម្បីបង្កើត និងផ្សព្វផ្សាយនិទានកថាអន្តរជាតិមួយ ដែលពណ៌នាប្រទេសឥណ្ឌាថាជា «អ្នកឈ្លានពានទឹក» ដ៏មានសក្តានុពល។ មន្ត្រី អ្នកសិក្សា និងបណ្តាញការទូតរបស់ប៉ាគីស្ថានបានលើកឡើងជាបន្តបន្ទាប់អំពី «ការប្រើប្រាស់ទឹកជាអាវុធ» របស់ឥណ្ឌាប្រឆាំងនឹងប្រទេសប៉ាគីស្ថាន ទោះបីជាស្ថិតក្រោមសន្ធិសញ្ញាដែលឥណ្ឌាបានគោរពយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ក្តី។

ការនិទានរឿងនេះ ដែលដាក់តំបន់ទន្លេខាងលើជាការគំរាមកំហែង បានបង្ហាញឱ្យឃើញ ពីប្រសិទ្ធភាពគួរឱ្យកត់សម្គាល់ជាមួយទស្សនិកជនអន្តរជាតិដែលមិនសូវស្គាល់ប្រវត្តិនៃសន្ធិសញ្ញា។ ប្រទេសប៉ាគីស្ថានបានប្រើប្រាស់វាដើម្បីបង្កើតសម្ពាធការទូត ទាក់ទាញការអាណិតអាសូរពហុភាគី និងរឹតត្បិតសមត្ថភាពរបស់ឥណ្ឌាក្នុងការអះអាងសិទ្ធិស្របច្បាប់របស់ខ្លួននៅក្នុងសន្ធិសញ្ញា។

ភាពហួសចិត្តនៃយុទ្ធសាស្ត្រនេះគឺថា ប្រទេសឥណ្ឌាមិនធ្លាប់រំលោភលើសន្ធិសញ្ញាសូម្បីតែម្តងឡើយ — មិនមែនក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមឆ្នាំ ១៩៦៥ មិនមែនក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមឆ្នាំ ១៩៧១ មិនមែនក្នុងអំឡុងជម្លោះ Kargil ឆ្នាំ ១៩៩៩ ហើយក៏មិនមែននៅពេលណាមួយផ្សេងទៀត ក្នុងរយៈពេលជាង៦៥ឆ្នាំនៃការអនុវត្តសន្ធិសញ្ញានោះដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្រទេសឥណ្ឌានៅតែរក្សាការអនុលោមយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ទោះបីជាប៉ាគីស្ថានបានប្រើប្រាស់ទឹកដីរបស់ខ្លួន ដើម្បីគាំទ្រនិងអនុវត្តសកម្មភាពភេរវកម្មប្រឆាំងនឹងប្រទេសឥណ្ឌាក៏ដោយ។

២. ផលវិបាកសម្រាប់ប្រទេសឥណ្ឌា

២.១ សក្តានុពលអភិវឌ្ឍន៍ដែលមិនបានសម្រេច

ការរឹតបន្តឹងដែលកើតចេញពីសន្ធិសញ្ញានេះ បានបង្កផលវិបាកដែលអាចវាស់វែងបាន និងមានអាយុកាលយូរ សម្រាប់ការអភិវឌ្ឍរបស់ប្រទេសឥណ្ឌា នៅក្នុងអាងទឹកទន្លេ Indus។ តំបន់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយនៅរដ្ឋ Rajasthan និងផ្នែកខ្លះនៃរដ្ឋ Punjab ដែលអាចអភិវឌ្ឍជាដីស្រោចស្រពបាន នៅតែស្ងួតហួតហែង ឬត្រូវពឹងផ្អែកលើប្រភពទឹកជំនួសដែលមានតម្លៃខ្ពស់ជាង។ ការបាត់បង់ផលិតភាពកសិកម្មក្នុងរយៈពេលជាងប្រាំមួយទសវត្សរ៍ ក្លាយជាការខាតបង់សេដ្ឋកិច្ចដ៏ធំមួយ ដែលពិបាកវាស់តម្លៃបាន។

២.២ សក្តានុពលថាមពលវារីអគ្គិសនីដែលត្រូវបានរារាំងសម្រាប់រដ្ឋ Jammu និង Kashmir

ផលប៉ះពាល់លើរដ្ឋ Jammu និង Kashmir មានលក្ខណៈស្រួចស្រាវជាពិសេស។ ដែនដីសហភាពនេះស្ថិតនៅលើដងទន្លេភាគខាងលិច និងមានសក្តានុពលវារីអគ្គិសនីដ៏ធំសម្បើម ដែលភាគច្រើននៅមិនទាន់បានប្រើប្រាស់។ ទោះជាយ៉ាងណា ការអភិវឌ្ឍសក្តានុពលនេះត្រូវបានរារាំងពីគ្រប់ទិស ដោយសារការរឹតបន្តឹងក្នុងការរចនាសន្ធិសញ្ញា ការជំទាស់ជាប្រព័ន្ធពីប្រទេសប៉ាគីស្ថាន និងហានិភ័យជាប់លាប់នៃយន្តការដោះស្រាយជម្លោះពហុកម្រិត។ ជាលទ្ធផល ប្រជាជនក្នុងតំបន់កាន់តែយល់ឃើញថា សន្ធិសញ្ញានេះមិនមែនជាក្របខ័ណ្ឌសម្រាប់ផលប្រយោជន៍រួមទេ ប៉ុន្តែជាឧបករណ៍នៃការដាក់ទណ្ឌកម្មសេដ្ឋកិច្ចលើខ្លួនពួកគេផ្ទាល់-ជាការដាក់ទណ្ឌកម្មពីខាងក្រៅ ដែលរារាំងពួកគេមិនឲ្យអភិវឌ្ឍធនធានធម្មជាតិដែលហូរកាត់ទឹកដីរបស់ពួកគេ។

២.៣ ផលប៉ះពាល់លើសន្តិសុខថាមពល

អសមត្ថភាពរបស់ប្រទេសឥណ្ឌាក្នុងការអភិវឌ្ឍសក្តានុពលវារីអគ្គិសនីនៅលើទន្លេភាគខាងលិចឲ្យបានពេញលេញ និងប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព បានបង្កផលប៉ះពាល់ដោយផ្ទាល់ដល់សន្តិសុខថាមពលជាតិ។ ការរឹតបន្តឹងរបស់សន្ធិសញ្ញានេះមានន័យថា សមត្ថភាពសក្តានុពលដ៏សំខាន់មួយ — ដែលជាប្រភពថាមពលស្អាត អាចកកើតឡើងវិញ និងមានប្រសិទ្ធភាពសេដ្ឋកិច្ច — ត្រូវបានលះបង់យ៉ាងច្រើន ដោយសារការរារាំងជាយុទ្ធសាស្ត្ររបស់ប្រទេសប៉ាគីស្ថានចំពោះសិទ្ធិដែលមានកំណត់របស់ឥណ្ឌា នៅក្រោមកិច្ចព្រមព្រៀងមិនស៊ីមេទ្រីនេះ។

៣. ករណីរបស់ប្រទេសឥណ្ឌា

សន្ធិសញ្ញានេះត្រូវបានបង្កើតឡើង ដើម្បីសម្រេចបាននូវ «ការប្រើប្រាស់ទឹកនៃប្រព័ន្ធទន្លេ Indus ឲ្យបានពេញលេញ និងមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត» ក្នុង «ស្មារតីនៃសុច្ឆន្ទៈ និងមិត្តភាព» ប៉ុន្តែបរិបទនោះមិនមាននៅទៀតឡើយ។ សន្ធិសញ្ញាទាំងនេះទទួលបានភាពស្របច្បាប់ មិនត្រឹមតែពីកម្លាំងច្បាប់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងពីការអនុវត្តដោយសុច្ឆន្ទៈនៃលក្ខខណ្ឌរបស់ពួកគេ ដោយប្រទេសហត្ថលេខីទាំងអស់ផងដែរ។ ការប្រើប្រាស់ភេរវកម្មដែលឧបត្ថម្ភដោយរដ្ឋរបស់ប្រទេសប៉ាគីស្ថាន ជាឧបករណ៍នៃគោលនយោបាយការបរទេសប្រឆាំងនឹងប្រទេសឥណ្ឌា ដែលបានកើតមានជាបន្តបន្ទាប់ និងមានភស្តុតាងច្បាស់លាស់ រួមទាំងការវាយប្រហារសភាឆ្នាំ ២០០១ ការវាយប្រហារនៅទីក្រុងមុំបៃឆ្នាំ ២០០៨ និងថ្មីៗនេះ ការវាយប្រហារនៅទីក្រុងប៉ាហាលហ្គាម ក្នុងខែមេសា ឆ្នាំ ២០២៥ បានធ្វើឱ្យមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃការអនុលោមតាមសន្ធិសញ្ញា IWT របស់ឥណ្ឌាត្រូវបានចោតជាសំណួរយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

កិច្ចព្រមព្រៀងទ្វេភាគីមិនអាចត្រូវបានអនុវត្តដោយជ្រើសរើសបានទេ៖ រដ្ឋមួយមិនអាចរំលោភលើបទដ្ឋានមូលដ្ឋាននៃការប្រព្រឹត្តអន្តររដ្ឋក្នុងពេលដំណាលគ្នា ខណៈពេលដែលទាមទារឱ្យដៃគូចរចារបស់ខ្លួនបំពេញកាតព្វកិច្ចសន្ធិសញ្ញាដែលផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍មិនសមាមាត្រដល់ខ្លួនបាននោះទេ។ សន្ធិសញ្ញានេះមិនអាចក្លាយជាកោះនៃការអនុលោមតាមរបស់ឥណ្ឌា នៅក្នុងសមុទ្រនៃអំពើមិនស្មោះត្រង់របស់ប៉ាគីស្ថានបានឡើយ។ ជំហានរបស់ឥណ្ឌាតំណាងឱ្យការអះអាងដែលបានពន្យារពេលយូរមកហើយថា កិច្ចព្រមព្រៀងអន្តរជាតិគឺជាផ្លូវទ្វេភាគី។

៤. សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

សន្ធិសញ្ញាទឹកទន្លេឥណ្ឌូសត្រូវបានគេចាត់ទុកជាយូរមកហើយថាជាជ័យជម្នះនៃការទូតអន្តរជាតិ។ ទោះជាយ៉ាងណា ឯកសារនេះអះអាងថា ការវាយតម្លៃបែបនេះបង្ហាញពីការយល់ខុសជាមូលដ្ឋានអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងពិតប្រាកដ៖ ដំណើរការចរចាមួយ ដែលការមិនចុះសម្រុងរបស់ប្រទេសប៉ាគីស្ថានត្រូវបានផ្តល់រង្វាន់ជាសម្បទាន ខណៈដែលសុច្ឆន្ទៈរបស់ប្រទេសឥណ្ឌាត្រូវបានកេងប្រវ័ញ្ចជាប្រព័ន្ធ ដើម្បីបង្កើតកិច្ចព្រមព្រៀងមួយដែលមិនយុត្តិធម៌ តាំងពីដំបូង។

យ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រទេសឥណ្ឌាបានប្រគល់ទឹកដល់ទៅប្រមាណ ៨០ ភាគរយ បង់ប្រាក់ចំនួន ៦២ លានផោន (ប្រហែល ២,៥ ពាន់លានដុល្លារ តាមតម្លៃបច្ចុប្បន្ន) ដើម្បីសម្រួលដល់ការប្រគល់នោះ ទទួលយកការរឹតបន្តឹងប្រតិបត្តិការឯកតោភាគីលើទឹកដីរបស់ខ្លួន ហើយរក្សាការអនុលោមតាមយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់អស់រយៈពេលជាង ៦៥ ឆ្នាំ រួមទាំងក្នុងបរិបទដែលប៉ាគីស្ថានបានបង្កសង្គ្រាមជាច្រើន និងបន្តឧបត្ថម្ភអំពើភេរវកម្មឆ្លងដែន។ ជាថ្នូរនឹងនេះ ប្រទេសឥណ្ឌាវិញទទួលបានសន្ធិសញ្ញាមួយ ដែលបានព្រមព្រៀងក្នុងស្មារតីសុច្ឆន្ទៈ ប៉ុន្តែត្រូវបានប៉ាគីស្ថានប្រើប្រាស់ជាឧបករណ៍សម្រាប់រារាំងការអភិវឌ្ឍ បង្កើត និងផ្សព្វផ្សាយនិទានកថា «សង្គ្រាមទឹក» នៅកម្រិតអន្តរជាតិដោយខ្វះមូលដ្ឋានជាក់ស្តែង និងបណ្តាលឱ្យមានការអភិវឌ្ឍមិនស្ថិតស្ថេរជាបន្តបន្ទាប់នៅក្នុងទឹកដីជាច្រើនរបស់ឥណ្ឌា។

ជំហានរបស់ប្រទេសឥណ្ឌា គឺដើម្បីការពារផលប្រយោជន៍ស្របច្បាប់របស់ខ្លួន នៅក្នុងអាងទឹកទន្លេ Indus។ វាមិនមែនជាសកម្មភាពឈ្លានពានឡើយ ប៉ុន្តែជាការកែតម្រូវដែលបានពន្យារពេលយូរមកហើយ ចំពោះការរៀបចំមិនស៊ីមេទ្រីមួយ ដែលផ្អែកលើសុច្ឆន្ទៈ ដែលមិនដែលទទួលបានការតបស្នងវិញ។ ចំពោះអ្នកដែលសួរថា ហេតុអ្វីបានជាត្រូវផ្អាកសន្ធិសញ្ញានេះនៅពេលនេះ គួរត្រូវបានរំលឹកថា មិនមានពេលវេលាណាមួយដែលមិនសមស្រប សម្រាប់ការសម្រេចចិត្តត្រឹមត្រូវនោះទេ។

សូមជម្រាបថា វិចារណកថានេះ មិនឆ្លុះបញ្ចាំងពីសារព័ត៌មានកម្ពុជាថ្មី គឺជាទស្សនៈផ្ទាល់របស់អ្នកនិពន្ធ៕

ដោយ៖ លោក Pradeep Kumar Saxena អតីតប្រធានគណកម្មការឥណ្ឌាទទួលបន្ទុកអាងទឹកឥណ្ឌូស

The post អត្ថបទវិចារណកថា៖ សន្ធិសញ្ញាទឹកទន្លេឥណ្ឌូស(Indus) រវាង ឥណ្ឌា និងប៉ាគីស្ថាន appeared first on Kampuchea Thmey Daily.

ការគាំទ្ររបស់ឥណ្ឌាដល់អ៊ីស្រាអែល បង្កការស្មុគស្មាញក្នុងសង្គ្រាមនៅក្នុងតំបន់មជ្ឈិមបូព៌ា

Minea Neu — Fri, 24 Apr 2026 03:05:35 +0000

ការគាំទ្រដ៏រឹងមាំរបស់ឥណ្ឌាចំពោះអ៊ីស្រាអែល តាមរយៈកិច្ចសហការការពារជាតិដ៏សំខាន់មានចំនួន ៣៤% នៃការនាំចេញអាវុធរបស់អ៊ីស្រាអែល និងការផលិតរួមគ្នាដ៏សំខាន់នៃដ្រូន មីស៊ីល និងបច្ចេកវិទ្យាតាមឃ្លាំមើល បង្កើតទំនាក់ទំនងស្មុគស្មាញ ផុយស្រួយ និងមានភាពចម្រូងចម្រាសផ្នែកច្បាប់។

ភាពជាដៃគូរវាងប្រទេសទាំងពីរទទួលរងនូវការរិះគន់ជាញឹកញាប់ក្នុងបរិបទនៃច្បាប់អន្តរជាតិ ជាពិសេសទាក់ទងនឹងជម្លោះអ៊ីស្រាអែល-ប៉ាឡេស្ទីន។ នេះបើយោងតាមសារព័ត៌មាន Al Jazeera ផ្សាយកាលពីខែចុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៦ និងសារព័ត៌មានមួយចំនួនទៀតផ្សាយដើមខែមេសា។

យុទ្ធោបករណ៍របស់អ៊ីស្រាអែលក្នុងប្រតិបត្តិការសង្គ្រាមនៅហ្គាហ្សា។ រូបភាព៖ Reuters

+ វិស័យសំខាន់ៗទទួលបានការគាំទ្រ

វិស័យការពារជាតិ និងផ្ទេរបច្ចេកវិទ្យា៖ ឥណ្ឌាគឺជាអ្នកទិញឧបករណ៍យោធាអ៊ីស្រាអែលធំជាងគេ ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងកិច្ចព្រមព្រៀងរាប់ពាន់លានដុល្លារ។ វារួមបញ្ចូលទាំងការលក់និងសហការផលិតអាវុធ តាមរយៈកម្មវិធីទំនើបៗ ដូចជា ដ្រូនម៉ាក Hermes ៩០០ និងប្រព័ន្ធមីស៊ីល។

ការនាំចេញអាវុធ អំឡុងពេលមានជម្លោះ៖ របាយការណ៍មួយបង្ហាញថា ឥណ្ឌាបន្តនាំចេញគ្រាប់រ៉ុក្កែត និងគ្រឿងផ្ទុះទៅកាន់អ៊ីស្រាអែល អំឡុងពេលមានជម្លោះនៅហ្គាហ្សា ទោះបីជាប្រទេសនៅតំបន់អឺរ៉ុបមានអេស្ប៉ាញ ជាដើម បានផ្អាកផ្គត់ផ្គង់អាវុធដល់អ៊ីស្រាអែលដោយសារតែភាពឃោរឃៅនៃការវាយប្រហារ។

ការគាំទ្រផ្នែកយុទ្ធសាស្ត្រនិងការទូត៖ ភាពជាដៃគូប្រទេសទាំងពីរជំរុញឱ្យមានការរព្រួយបារម្ភរួមគ្នាលើអំពើភេរវកម្ម ជាពិសេសក្នុងប៉ុន្មានឆ្នាំថ្មីៗនេះ គោលនយោបាយការបរទេសមានលក្ខណៈស្របគ្នា និងជំរុញដោយមនោគមវិជ្ជាក្រោមគណបក្សឥណ្ឌា BJP ។

ការព្រួយបារម្ភផ្នែកច្បាប់និងសីលធម៌៖ ការបន្តផ្ទេរអាវុធ អំឡុងពេលមានវិបត្តិមនុស្សធម៌នៅហ្គាហ្សាបានទាក់ទាញការត្រួតពិនិត្យយ៉ាងម៉ត់ចត់ ដោយអ្នកជំនាញផ្នែកច្បាប់ និងតួអង្គអន្តរជាតិមួយចំនួនអះអាងថា ការគាំទ្របែបនេះអាចរំលោភលើច្បាប់មនុស្សធម៌អន្តរជាតិ។

+ ហេតុអ្វីបានជាទំនាក់ទំនងរវាងប្រទេសទាំងពីរត្រូវចាត់ទុកថា ស្មុគស្មាញដល់ច្បាប់អន្តរជាតិ? មានហេតុផលធំៗពីរ ដែលធ្វើ់ឲ្យឥណ្ឌាក្លាយជាឆ្អឹងទទឹងកសម្រាប់អ្នកច្បាប់អន្តរជាតិ ក្នុងជម្លោះដែលអ៊ីស្រាអែលបើកការវាយប្រហារលែងខ្វល់ពីកង្វល់អន្តរជាតិត ជាពិសេសនាយករដ្ឋមន្ត្រីអ៊ីស្រាអែល លោក បេចាមីន ណេតាន់យ៉ាហ៊ូ ដែលព្យាយាមពង្រីកសង្គ្រាមមិនត្រឹមតែនៅហ្គាហ្សាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែដល់ប្រទេសអ៊ីរ៉ង់ និង លីបង់ថែមទៀត ដោយវាយប្រហារនិងការសម្លាប់យ៉ាងរង្គាល។ ហេតុផលធំទាំងពីរនោះ រួមមាន៖

ទី១) តុល្យភាព៖ ឥណ្ឌាព្យាយាមធ្វើឱ្យមានតុល្យភាពរវាងទំនាក់ទំនងយុទ្ធសាស្ត្រនិងយោធារបស់ខ្លួនជាមួយអ៊ីស្រាអែល ស្របពេលការគាំទ្រជាប្រពៃណីរបស់ខ្លួនចំពោះបុព្វហេតុប៉ាឡេស្ទីន រួមមានជំនួយហិរញ្ញវត្ថុនិងការទទួលស្គាល់ផ្នែកការទូត។

ទី២) ការត្រួតពិនិត្យអន្តរជាតិ៖ ភាពជាដៃគូការពារជាតិដែលកំពុងបន្ត និងជួនកាលកាន់តែស៊ីជម្រៅ អំឡុងពេលនៃការថ្កោលទោសយ៉ាងខ្លាំងពីអន្តរជាតិ ចំពោះសកម្មភាពយោធារបស់អ៊ីស្រាអែល ប៉ុន្តែវត្តមានឥណ្ឌាបង្កើតឲ្យមានស្ថានភាពលំបាកមួយក្នុងសហគមន៍ច្បាប់អន្តរជាតិ។

ខណៈភាពជាដៃគូប្រទេសទាំងពីរមានសារៈសំខាន់សម្រាប់គោលដៅការពារជាតិផលិតនៅឥណ្ឌា និងតម្រូវការប្រឆាំងភេរវកម្ម តែវានាំមកនូវសម្ពាធយ៉ាងខ្លាំង បង្ខំឱ្យឥណ្ឌារុករកគោលនយោបាយការបរទេសដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ដើម្បីជៀសវាងការធ្វើឱ្យដៃគូនានាឃ្លាតឆ្ងាយពីគ្នាទាំងស្រុងនៅប្រទេសអារ៉ាប់ ឬផ្ទុយនឹងការឯកភាពគ្នាអន្តរជាតិ៕

ប្រែសម្រួល៖ ណឺ មិនា

The post ការគាំទ្ររបស់ឥណ្ឌាដល់អ៊ីស្រាអែល បង្កការស្មុគស្មាញក្នុងសង្គ្រាមនៅក្នុងតំបន់មជ្ឈិមបូព៌ា appeared first on Kampuchea Thmey Daily.

ឥណ្ឌា​ Archives - Kampuchea Thmey Daily

ឥណ្ឌា​នឹង​បញ្ជា​ទិញ​ដ្រូន​ក្នុង​ស្រុក តម្លៃ​២ប៊ីលាន​ ក្នុង​ឆ្នាំ​នេះ​

ស្លាប់​២១នាក់​ ក្នុង​ហេតុការណ៍​ភ្លើង​ឆេះ​ភោជនីយ​ដ្ឋាន​មួយកន្លែង នៅ​ឥណ្ឌា

​អានុភាព​មីស៊ីល BrahMos របស់​ឥណ្ឌា ទាក់​ចិត្ត​វៀត​ណាម ហ្វីលីពីន​ និង​ឥណ្ឌូណេស៊ី​​ ​ចុះកុងត្រាទិញ​

ឥណ្ឌា​​នឹងទទួល​​យន្តហោះចម្បាំង១១៤គ្រឿង ពី​បារាំង​ ក្រោយ​បញ្ចប់លិខិត​​បញ្ជាទិញ​

អត្ថបទវិចារណកថា៖ សន្ធិសញ្ញាទឹកទន្លេឥណ្ឌូស(Indus) រវាង ឥណ្ឌា និងប៉ាគីស្ថាន

​កា​រគាំទ្រ​របស់​ឥណ្ឌា​​ដល់​អ៊ីស្រាអែល បង្កការ​ស្មុគស្មាញ​ក្នុងសង្គ្រាម​នៅ​ក្នុងតំបន់មជ្ឈិមបូព៌ា​​

ឥណ្ឌា Archives - Kampuchea Thmey Daily

ឥណ្ឌានឹងបញ្ជាទិញដ្រូនក្នុងស្រុក តម្លៃ២ប៊ីលាន ក្នុងឆ្នាំនេះ

ស្លាប់២១នាក់ ក្នុងហេតុការណ៍ភ្លើងឆេះភោជនីយដ្ឋានមួយកន្លែង នៅឥណ្ឌា

អានុភាពមីស៊ីល BrahMos របស់ឥណ្ឌា ទាក់ចិត្តវៀតណាម ហ្វីលីពីន និងឥណ្ឌូណេស៊ី ចុះកុងត្រាទិញ

ឥណ្ឌានឹងទទួលយន្តហោះចម្បាំង១១៤គ្រឿង ពីបារាំង ក្រោយបញ្ចប់លិខិតបញ្ជាទិញ

ការគាំទ្ររបស់ឥណ្ឌាដល់អ៊ីស្រាអែល បង្កការស្មុគស្មាញក្នុងសង្គ្រាមនៅក្នុងតំបន់មជ្ឈិមបូព៌ា