ទីភ្នាក់​ងារសារព័ត៌មានរ៉យទ័រ បាន​រាយការណ៍ថា ការ​ដាក់​ពង្រាយ​នេះ គឺ​បាន​បង្កើនចំនួនទ័ពនិងសម្ភារៈ​យោធា​ប៉ាគីស្ថាន​​ក្នុង​ប្រទេស​អារ៉ាប៊ីសាអូឌីត ចាប់ផ្តើម​តាំង​ពី​​ដើម​ខែមេសា។

ប្រទេសប៉ាគីស្ថាន​ បានដាក់ពង្រាយកងអនុសេនាធំ​ យន្តហោះ​ប្រហែល ១៦គ្រឿង​ ភាគ​ច្រើនជាយន្តហោះចម្បាំង JF-១៧ ផលិត​ជាមួយប្រទេសចិន​​ រួម​ទាំង​ប្រព័ន្ធការពារដែនអាកាស​ចិន ម៉ាក HQ-៩ ។

គួរ​បញ្ជាក់​ថា វត្តមាន​នៃ​​អាវុធ​ទំនើបៗ​របស់​​ចិន​ក្នុង​​ប្រទេស​​អារ៉ាប៊ីសាអូឌីត​​ត្រួតស៊ីគ្នា​ជាមួយ​នឹង​ប្រព័ន្ធ​បច្ចេក​វិទ្យា​​ខ្ពស់​​ផលិត​ដោយ​​សហរដ្ឋអាមេរិក​​កំពុង​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​នេះ។ អារ៉ាប៊ីសាអូឌីត​មាន​​ប្រព័ន្ធ​ការពារ​ដែនអាកាស Patriot និង Thaad ។

តាមពិតទៅ ប្រទេស​​នេះ​មាន​ឃ្លាំង​​ស្តុក​​ប្រព័ន្ធ​​ស្ទាក់​ចាប់ ​Patriot ច្រើន​​បំផុត​​ក្នុង​បណ្តា​ប្រទេស​ឈូងសមុទ្រ។

សង្គ្រាម​​រវាង​សហរដ្ឋអាមេរិក និង​អ៊ីស្រាអែល​លើ​​អ៊ីរ៉ង់​​​ធ្វើ​ឱ្យ​​មាន​​ការ​​ចាប់​អារម្មណ៍​​លើ​កតិកាសញ្ញា​ការពារ​ជាតិ​​របស់​​អារ៉ាប៊ីសាអូឌីត​ជា​មួយ​ប៉ាគីស្ថាន ដែល​ត្រូ​វ​បាន​​ចុះហត្ថលេខា​ក្នុង​ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៥ បន្ទាប់​ពី​ការ​វាយប្រហារ​​របស់​អ៊ីស្រាអែល​​លើ​​ក្រុម​ហាម៉ាស​​នៅ​​ទីក្រុង​ដូហា​ ប្រទេស​​កាតា។

ការ​ដាក់​ពង្រាយ​​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​​យោធា​នេះ ​​គូសបញ្ជាក់​ពី​របៀប​​ដែល​​ទីក្រុង​អ៊ីស្លាម៉ាបាដ​ព្យាយាម​​ដោះ​ស្រាយ​​កង្វល់​​សន្តិសុខ​​របស់​​អារ៉ាប៊ីសាអូឌីត។

ទីភ្នាក់ងារសារព័ត៌មាន​រ៉យ​ទ័ររាយការណ៍​ថា កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​​នៃ​​ការដាក់ពង្រាយ​​កងទ័ព​ប៉ាគីស្ថាន​ចំនួន ៨០ ០០០នាក់​ ​ទៅ​កាន់​អារ៉ាប៊ីសាអូឌីតនៅ​ពេល​អនា​គត​ ​ក្នុង​ការ​​ធានា​​ព្រំដែន​​រវាង​ប្រទេស​ទាំង​ពីរ៕

សម្រួល៖ ណឺ មិនា

The post ប៉ា​គី​ស្ថាន​ដាក់​​ពង្រាយ​ទ័ព​៨ពាន់​នាក់ ព្រម​ទាំងយន្ត​ហោះ​ចម្បាំង​​និង​ប្រព័ន្ធ​ការពារ​ដែន​អាកាស​នៅ​​អារ៉ាប៊ីសាអូឌីត appeared first on Kampuchea Thmey Daily.

ផ្នែកទី I៖ ស្ថាបត្យកម្មនៃភាពមិនស្មើភាព-របៀបដែលសុច្ឆន្ទៈរបស់ឥណ្ឌាត្រូវបានបម្លែងជាសម្បទាន

១. សាវតារ៖ ការបែងចែកប្រព័ន្ធទន្លេ

ប្រព័ន្ធទន្លេឥណ្ឌូសមានទន្លេសំខាន់ៗចំនួនប្រាំមួយ គឺ ទន្លេឥណ្ឌូស (Indus) ទន្លេចេណាប (Chenab) ទន្លេជេលូម (Jhelum) ទន្លេរ៉ាវី (Ravi) ទន្លេប៊ីស (Beas) និងទន្លេស៊ូតឡេជ (Sutlej) ដែលហូរកាត់ទឹកដីប្រទេសឥណ្ឌា និងប៉ាគីស្ថាន។ ប្រព័ន្ធនេះមានតួនាទីសំខាន់ក្នុងការផ្គត់ផ្គង់ទឹកស្អាត គាំទ្រកសិកម្ម និងផលិតថាមពលអគ្គិសនី សម្រាប់ប្រជាជនរាប់រយលាននាក់នៅទូទាំងអាងទន្លេឥណ្ឌូសទាំងសងខាងព្រំដែន។ នៅពេលឥណ្ឌាអង់គ្លេសត្រូវបានបែងចែកនៅឆ្នាំ 1947 ប្រព័ន្ធទន្លេឥណ្ឌូសក៏ត្រូវបានបែងចែករវាងរដ្ឋស្នងតំណែងទាំងពីរផងដែរ។

ភូមិសាស្ត្របង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា ប្រទេសឥណ្ឌា ក្នុងនាមជារដ្ឋនៅផ្នែកខាងលើនៃដងទន្លេ កាន់កាប់ប្រភពទឹកភាគច្រើន ខណៈដែលតំបន់កសិកម្មសំខាន់ៗរបស់ប៉ាគីស្ថាន ជាពិសេសវាលទំនាប Punjab ដែលមានប្រព័ន្ធធារាសាស្រ្តទូលំទូលាយ ពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងលើលំហូរទឹកបន្តពីខាងកើត។ នៅខាងវិញ ប្រទេសឥណ្ឌាក៏មានតម្រូវការចាំបាច់ក្នុងការប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធនេះសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍផ្ទាល់ខ្លួន នៅក្នុងរដ្ឋ Punjab និង Rajasthan ខណៈពេលកំពុងស្វែងរកស្ថិរភាព និងការធម្មតានៃទំនាក់ទំនងជាមួយប្រទេសជិតខាងថ្មីរបស់ខ្លួន។ ទោះបីមានតម្រូវការក្នុងស្រុកដ៏បន្ទាន់ក៏ដោយ ប្រទេសឥណ្ឌាបានព្រមចុះហត្ថលេខាលើសន្ធិសញ្ញាចែករំលែកទឹកដែលមានសម្បទានខ្ពស់នេះជាមួយប៉ាគីស្ថាន នៅថ្ងៃទី 19 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1960 ជាកិច្ចព្រមព្រៀងមួយដែលត្រូវបានសម្របសម្រួលដោយធនាគារពិភពលោក។

២. ការចរចា-ឥណ្ឌាបានបង់ថ្លៃសម្រាប់ភាពសមហេតុផល

២.១ យុទ្ធសាស្ត្រពន្យារពេលរបស់ប្រទេសប៉ាគីស្ថាន និងសំណើរបស់ធនាគារពិភពលោក ឆ្នាំ ១៩៥៤

គន្លងនៃការចរចាត្រូវបានកំណត់តាំងពីដំបូង ដោយភាពមិនស៊ីមេទ្រីរវាងវិធីសាស្ត្រដែលមានលក្ខណៈសមហេតុផល និងស្ថាបនារបស់ប្រទេសឥណ្ឌា និងវិធីសាស្ត្រអតិបរិមារបស់ប្រទេសប៉ាគីស្ថាន ដែលជាច្រើនដងមិនសមហេតុផល និងមាននិន្នាការទាមទារអត្ថប្រយោជន៍លើសលប់សម្រាប់ខ្លួន។ ស្ថានភាពនេះបានបង្កើតភាពមិនស៊ីមេទ្រីមួយ ដែលនាំឲ្យលទ្ធផលមានអំណោយផលចំពោះប៉ាគីស្ថានលើសពីកម្រិតសមធម៌។ សំណើដំបូងរបស់ធនាគារពិភពលោក នៅថ្ងៃទី 5 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1954 បានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ពីភាពមិនស្មើនេះ ដោយទាមទារឱ្យឥណ្ឌាធ្វើសម្បទានយ៉ាងសំខាន់៖

• ការអភិវឌ្ឍទាំងអស់ដែលឥណ្ឌាបានគ្រោងទុកតាមដងទន្លេឥណ្ឌូស និង Chenab ត្រូវបានបោះបង់ ដោយអត្ថប្រយោជន៍នោះផ្ទេរទៅឱ្យប៉ាគីស្ថាន។
• ឥណ្ឌាត្រូវលះបង់ការបង្វែរទឹកប្រហែល 6 MAF ពីទន្លេចេណាប។
• មិនអនុញ្ញាតឱ្យឥណ្ឌាប្រើប្រាស់ទឹកទន្លេចេណាបនៅតំបន់ Merala (បច្ចុប្បន្នស្ថិតនៅប៉ាគីស្ថាន) ឡើយ។
• មិនអនុញ្ញាតឱ្យមានការអភិវឌ្ឍធនធានទឹកពីប្រព័ន្ធនេះនៅតំបន់ Kutch។

បើទោះបីជាមានការរឹតបន្តឹងយ៉ាងច្រើនទាំងនេះក៏ដោយ ប្រទេសឥណ្ឌាបានទទួលយកសំណើនេះដោយសុច្ឆន្ទៈស្ទើរតែភ្លាមៗ ដោយបង្ហាញពីបំណងប្រាថ្នាពិតប្រាកដក្នុងការសម្រេចដំណោះស្រាយយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រទេសប៉ាគីស្ថានបានពន្យារពេលការទទួលយកជាផ្លូវការរបស់ខ្លួនរហូតជិតប្រាំឆ្នាំ គឺដល់ថ្ងៃទី 22 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1958។ ជាលទ្ធផលនៃកាយវិការសុច្ឆន្ទៈរបស់ឥណ្ឌា ការរឹតបន្តឹងជាច្រើនត្រូវបានដាក់លើខ្លួនឥណ្ឌា ខណៈដែលប៉ាគីស្ថានបន្តអភិវឌ្ឍការប្រើប្រាស់ថ្មីៗលើទន្លេភាគខាងលិច ដោយគ្មានការរឹតបន្តឹងស្មើគ្នា។ ក្នុងន័យនេះ ប៉ាគីស្ថានបានស្រូបយកមេរៀនថា ការរារាំងមានតម្លៃចំណាយតិច ខណៈដែលកិច្ចសហប្រតិបត្តិការត្រូវការចំណាយខ្ពស់ ហើយបានអនុវត្តមេរៀននេះយ៉ាងជាប់លាប់ចាប់តាំងពីពេលនោះមក។

៣. អ្វីដែលឥណ្ឌាបានបាត់បង់៖ ទំហំនៃការលះបង់

៣.១ ការបែងចែកទឹកទន្លេ

ក្រោមរូបមន្តបែងចែកនៃសន្ធិសញ្ញា ប្រទេសឥណ្ឌាបានទទួលសិទ្ធិផ្តាច់មុខលើទន្លេខាងកើតទាំងបី គឺ ទន្លេស៊ូតឡេជ (Sutlej) ទន្លេប៊ីស (Beas) និងទន្លេរ៉ាវី (Ravi) ខណៈដែលប្រទេសប៉ាគីស្ថានទទួលបានសិទ្ធិលើទឹកនៃទន្លេខាងលិចទាំងបី គឺ ទន្លេឥណ្ឌូស (Indus) ទន្លេចេណាប (Chenab) និងទន្លេជេលូម (Jhelum)។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្រទេសឥណ្ឌាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់ទន្លេខាងលិចបានតែមានកំណត់ និងមិនមែនសម្រាប់ការប្រើប្រាស់ទឹកយ៉ាងទូលំទូលាយនៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួនឡើយ ប៉ុន្តែជាចម្បងសម្រាប់ការផលិតវារីអគ្គិសនីតាមដងទន្លេ ដែលស្ថិតក្រោមការកំណត់លក្ខណៈរចនាយ៉ាងតឹងរឹង និងការរឹតបន្តឹងប្រតិបត្តិការជាច្រើន។

បើគិតជាបរិមាណ ទន្លេភាគខាងកើតដែលបានបែងចែកទៅឱ្យប្រទេសឥណ្ឌាមានលំហូរប្រចាំឆ្នាំប្រហែល 33 លានអារ-ហ្វីត (MAF) ខណៈដែលទន្លេភាគខាងលិច ដែលបានបែងចែកទៅឱ្យប្រទេសប៉ាគីស្ថានមានលំហូរប្រចាំឆ្នាំប្រហែល 135 លានអារ-ហ្វីត (MAF) ដែលផ្តល់ឱ្យប្រទេសប៉ាគីស្ថានប្រហែល 80 ភាគរយនៃទឹកក្នុងប្រព័ន្ធទន្លេទាំងមូល។ ប្រទេសឥណ្ឌាទទួលបានប្រហែល 20 ភាគរយ ជាថ្នូរនឹងការលះបង់សិទ្ធិទាមទារទាំងអស់លើប្រព័ន្ធទន្លេភាគខាងលិចដែលធំជាងនេះ។ ចំណុចសំខាន់គឺថា ប្រទេសឥណ្ឌាមិនបានទទួលទឹកថ្មីណាមួយពីកិច្ចព្រមព្រៀងនេះឡើយ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែទទួលបានការទទួលស្គាល់ជាផ្លូវការលើលំហូរទឹកដែលខ្លួនបានប្រើប្រាស់រួចហើយ ជាថ្នូរនឹងការលះបង់សិទ្ធិលើប្រព័ន្ធធំជាងនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្រទេសឥណ្ឌាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់ទន្លេភាគខាងលិចបានតែមានកំណត់ និងមិនមែនសម្រាប់ការប្រើប្រាស់ទឹកយ៉ាងទូលំទូលាយនៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួនឡើយ ប៉ុន្តែជាពិសេសសម្រាប់ការផលិតវារីអគ្គិសនីតាមដងទន្លេ។

៣.២ សម្បទានហិរញ្ញវត្ថុ៖ ការចំណាយដើម្បីផ្តល់ទឹក

ប្រហែលជាភាពមិនប្រក្រតីដ៏គួរឱ្យកត់សម្គាល់បំផុតនៃសន្ធិសញ្ញានេះ គឺបទប្បញ្ញត្តិផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ។ ប្រទេសឥណ្ឌាបានយល់ព្រមបង់ប្រាក់ប្រហែល 62 លានផោន (ប្រហែល 2.5 ពាន់លានដុល្លារ តាមតម្លៃបច្ចុប្បន្ន) ជាសំណងឱ្យប្រទេសប៉ាគីស្ថាន ដើម្បីសាងសង់ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធធនធានទឹក នៅក្នុងតំបន់កាស្មៀរដែលស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ប៉ាគីស្ថាន។ ការទូទាត់នេះតំណាងឱ្យគំរូដ៏ពិសេសមួយ ដែលប្រទេសនៅផ្នែកខាងលើ ដែលបានប្រគល់ទឹកភាគច្រើននៃប្រព័ន្ធទន្លេរួចទៅហើយ ត្រូវបង់ប្រាក់បន្ថែមដល់ប្រទេសនៅផ្នែកខាងក្រោមសម្រាប់ “ឯកសិទ្ធិ” ក្នុងការធ្វើដូច្នេះ។ និយាយដោយសង្ខេប ឥណ្ឌាបានឧបត្ថម្ភឱ្យមានការទទួលយករបស់ប៉ាគីស្ថាន ចំពោះកិច្ចព្រមព្រៀងមួយដែលផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍យ៉ាងខ្លាំងដល់ប៉ាគីស្ថាន លើបញ្ហាមូលដ្ឋាននៃការបែងចែកទឹក។

៤. ភាពអយុត្តិធម៌ផ្នែករចនាសម្ព័ន្ធនៃសន្ធិសញ្ញា

៤.១ ការរឹតបន្តឹងអសមមាត្រឯកតោភាគីលើប្រទេសឥណ្ឌា

សន្ធិសញ្ញានេះបានដាក់ចេញនូវសំណុំការរឹតបន្តឹងផ្នែករចនា និងប្រតិបត្តិការដែលមានលក្ខណៈជាក់លាក់លើការប្រើប្រាស់ទន្លេភាគខាងលិចរបស់ប្រទេសឥណ្ឌា ខណៈដែលមិនមានកាតព្វកិច្ចសមមូលត្រូវបានដាក់លើប្រទេសប៉ាគីស្ថានឡើយ៖

• ប្រទេសឥណ្ឌាអាចអភិវឌ្ឍបានតែតំបន់ដាំដុះស្រោចស្រព (ICA) ក្នុងកម្រិតមានកំណត់ប៉ុណ្ណោះ នៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួន។
• ប្រទេសឥណ្ឌាត្រូវប្រឈមមុខនឹងដែនកំណត់យ៉ាងតឹងរ៉ឹងលើបរិមាណទឹកដែលអាចស្តុកទុកបាន នៅក្នុងកន្លែងស្តុកទឹកណាមួយលើទន្លេភាគខាងលិច។
• ប្រទេសឥណ្ឌាត្រូវគោរពតាមលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យរចនាដែលបានកំណត់យ៉ាងតឹងរឹង សម្រាប់ទំនប់វារីអគ្គិសនីណាមួយលើទន្លេភាគខាងលិច រួមទាំងការរឹតបន្តឹងលើការប្រើប្រាស់ទឹក និងសមត្ថភាពផ្ទុកទឹក។

ការរឹតបន្តឹងទាំងនេះមានទិសដៅតែមួយគត់៖ រារាំងការអភិវឌ្ឍធនធានស្របច្បាប់របស់ប្រទេសឥណ្ឌា នៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួន ខណៈដែលមិនបានដាក់ចេញនូវតម្រូវការតម្លាភាព ឬការរឹតបន្តឹងសមមូលណាមួយលើប្រទេសប៉ាគីស្ថានឡើយ។ លទ្ធផលគឺបានបង្កើតសន្ធិសញ្ញាមួយ ដែលចាត់ទុករដ្ឋនៅផ្នែកខាងលើ-ឥណ្ឌា-ជាភាគីដែលត្រូវស្ថិតក្រោមការត្រួតពិនិត្យ និងត្រូវអនុវត្ត ខណៈដែលរដ្ឋនៅផ្នែកខាងក្រោមវិញ ទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីលំហូរទឹកដែលមានការធានា។

ផ្នែកទី II៖ ការរាំងស្ទះ ការកេងប្រវ័ញ្ច និងការគណនាដោះស្រាយដែលបានពន្យារពេលយូរ

១. ការធ្វើអាវុធភាវូបនីយកម្មនៃសន្ធិសញ្ញារបស់ប្រទេសប៉ាគីស្ថាន

១.១ ការរារាំងជាប្រព័ន្ធនៃការអភិវឌ្ឍរបស់ឥណ្ឌា

ចាប់តាំងពីការចុះហត្ថលេខាលើសន្ធិសញ្ញានេះមក ប្រទេសប៉ាគីស្ថានបានប្រើប្រាស់បទប្បញ្ញត្តិដោះស្រាយជម្លោះជាប្រចាំ ដោយបម្លែងវាជាឧបករណ៍យុទ្ធសាស្ត្រសម្រាប់ពន្យារពេល និងរារាំងការអភិវឌ្ឍប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព ជំនួសឱ្យការស្វែងរកដំណោះស្រាយជម្លោះយ៉ាងស្មោះត្រង់។ ស្ទើរតែគ្រប់គម្រោងវារីអគ្គិសនីសំខាន់ៗដែលប្រទេសឥណ្ឌាបានស្នើឡើងលើទន្លេភាគខាងលិច សូម្បីតែគម្រោងដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតយ៉ាងច្បាស់ក្រោមលក្ខខណ្ឌនៃសន្ធិសញ្ញា ក៏តែងតែប្រឈមមុខនឹងការជំទាស់ជាផ្លូវការពីប៉ាគីស្ថាន បញ្ហាប្រឈមផ្នែកបច្ចេកទេស ឬការបញ្ជូនទៅអាជ្ញាកណ្តាល។

គម្រោងនានា រួមមាន Baglihar, Kishenganga, Pakal Dul និង Tulbul សុទ្ធតែបានប្រឈមនឹងការជំទាស់យូរអង្វែងពីប្រទេសប៉ាគីស្ថាន។ ក្នុងករណីជាច្រើន ប៉ាគីស្ថានបានទទួលស្គាល់អត្ថប្រយោជន៍សក្តានុពលនៃគម្រោងរបស់ឥណ្ឌា ចំពោះការគ្រប់គ្រងលំហូរទឹក រួមទាំងការសម្របសម្រួលទឹកជំនន់ ខណៈពេលដំណាលគ្នាវិញបានប្រឆាំងនឹងគម្រោងទាំងនោះ។ គំរូនេះបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា ការជំទាស់របស់ប៉ាគីស្ថានមិនមែនផ្អែកលើការអនុលោមតាមសន្ធិសញ្ញាទេ ប៉ុន្តែជាការប៉ុនប៉ងទប់ស្កាត់ការអភិវឌ្ឍរបស់ឥណ្ឌានៅក្នុងរដ្ឋ Jammu និង Kashmir ដោយមិនគិតគូរដល់គុណសម្បត្តិផ្នែកច្បាប់ឡើយ។

១.២ និទានកថា «សង្គ្រាមទឹក» និងការដាក់ពង្រាយរបស់វា

ក្នុងពេលដំណាលគ្នា ប្រទេសប៉ាគីស្ថានបានកេងប្រវ័ញ្ចការអនុលោមតាមសន្ធិសញ្ញារបស់ប្រទេសឥណ្ឌាដែលមានភាពជាប់លាប់ ដើម្បីបង្កើត និងផ្សព្វផ្សាយនិទានកថាអន្តរជាតិមួយ ដែលពណ៌នាប្រទេសឥណ្ឌាថាជា «អ្នកឈ្លានពានទឹក» ដ៏មានសក្តានុពល។ មន្ត្រី អ្នកសិក្សា និងបណ្តាញការទូតរបស់ប៉ាគីស្ថានបានលើកឡើងជាបន្តបន្ទាប់អំពី «ការប្រើប្រាស់ទឹកជាអាវុធ» របស់ឥណ្ឌាប្រឆាំងនឹងប្រទេសប៉ាគីស្ថាន ទោះបីជាស្ថិតក្រោមសន្ធិសញ្ញាដែលឥណ្ឌាបានគោរពយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ក្តី។

ការនិទានរឿងនេះ ដែលដាក់តំបន់ទន្លេខាងលើជាការគំរាមកំហែង បានបង្ហាញឱ្យឃើញ ពីប្រសិទ្ធភាពគួរឱ្យកត់សម្គាល់ជាមួយទស្សនិកជនអន្តរជាតិដែលមិនសូវស្គាល់ប្រវត្តិនៃសន្ធិសញ្ញា។ ប្រទេសប៉ាគីស្ថានបានប្រើប្រាស់វាដើម្បីបង្កើតសម្ពាធការទូត ទាក់ទាញការអាណិតអាសូរពហុភាគី និងរឹតត្បិតសមត្ថភាពរបស់ឥណ្ឌាក្នុងការអះអាងសិទ្ធិស្របច្បាប់របស់ខ្លួននៅក្នុងសន្ធិសញ្ញា។

ភាពហួសចិត្តនៃយុទ្ធសាស្ត្រនេះគឺថា ប្រទេសឥណ្ឌាមិនធ្លាប់រំលោភលើសន្ធិសញ្ញាសូម្បីតែម្តងឡើយ — មិនមែនក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមឆ្នាំ ១៩៦៥ មិនមែនក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមឆ្នាំ ១៩៧១ មិនមែនក្នុងអំឡុងជម្លោះ Kargil ឆ្នាំ ១៩៩៩ ហើយក៏មិនមែននៅពេលណាមួយផ្សេងទៀត ក្នុងរយៈពេលជាង៦៥ឆ្នាំនៃការអនុវត្តសន្ធិសញ្ញានោះដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្រទេសឥណ្ឌានៅតែរក្សាការអនុលោមយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ទោះបីជាប៉ាគីស្ថានបានប្រើប្រាស់ទឹកដីរបស់ខ្លួន ដើម្បីគាំទ្រនិងអនុវត្តសកម្មភាពភេរវកម្មប្រឆាំងនឹងប្រទេសឥណ្ឌាក៏ដោយ។

២. ផលវិបាកសម្រាប់ប្រទេសឥណ្ឌា

២.១ សក្តានុពលអភិវឌ្ឍន៍ដែលមិនបានសម្រេច

ការរឹតបន្តឹងដែលកើតចេញពីសន្ធិសញ្ញានេះ បានបង្កផលវិបាកដែលអាចវាស់វែងបាន និងមានអាយុកាលយូរ សម្រាប់ការអភិវឌ្ឍរបស់ប្រទេសឥណ្ឌា នៅក្នុងអាងទឹកទន្លេ Indus។ តំបន់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយនៅរដ្ឋ Rajasthan និងផ្នែកខ្លះនៃរដ្ឋ Punjab ដែលអាចអភិវឌ្ឍជាដីស្រោចស្រពបាន នៅតែស្ងួតហួតហែង ឬត្រូវពឹងផ្អែកលើប្រភពទឹកជំនួសដែលមានតម្លៃខ្ពស់ជាង។ ការបាត់បង់ផលិតភាពកសិកម្មក្នុងរយៈពេលជាងប្រាំមួយទសវត្សរ៍ ក្លាយជាការខាតបង់សេដ្ឋកិច្ចដ៏ធំមួយ ដែលពិបាកវាស់តម្លៃបាន។

២.២ សក្តានុពលថាមពលវារីអគ្គិសនីដែលត្រូវបានរារាំងសម្រាប់រដ្ឋ Jammu និង Kashmir

ផលប៉ះពាល់លើរដ្ឋ Jammu និង Kashmir មានលក្ខណៈស្រួចស្រាវជាពិសេស។ ដែនដីសហភាពនេះស្ថិតនៅលើដងទន្លេភាគខាងលិច និងមានសក្តានុពលវារីអគ្គិសនីដ៏ធំសម្បើម ដែលភាគច្រើននៅមិនទាន់បានប្រើប្រាស់។ ទោះជាយ៉ាងណា ការអភិវឌ្ឍសក្តានុពលនេះត្រូវបានរារាំងពីគ្រប់ទិស ដោយសារការរឹតបន្តឹងក្នុងការរចនាសន្ធិសញ្ញា ការជំទាស់ជាប្រព័ន្ធពីប្រទេសប៉ាគីស្ថាន និងហានិភ័យជាប់លាប់នៃយន្តការដោះស្រាយជម្លោះពហុកម្រិត។ ជាលទ្ធផល ប្រជាជនក្នុងតំបន់កាន់តែយល់ឃើញថា សន្ធិសញ្ញានេះមិនមែនជាក្របខ័ណ្ឌសម្រាប់ផលប្រយោជន៍រួមទេ ប៉ុន្តែជាឧបករណ៍នៃការដាក់ទណ្ឌកម្មសេដ្ឋកិច្ចលើខ្លួនពួកគេផ្ទាល់-ជាការដាក់ទណ្ឌកម្មពីខាងក្រៅ ដែលរារាំងពួកគេមិនឲ្យអភិវឌ្ឍធនធានធម្មជាតិដែលហូរកាត់ទឹកដីរបស់ពួកគេ។

២.៣ ផលប៉ះពាល់លើសន្តិសុខថាមពល

អសមត្ថភាពរបស់ប្រទេសឥណ្ឌាក្នុងការអភិវឌ្ឍសក្តានុពលវារីអគ្គិសនីនៅលើទន្លេភាគខាងលិចឲ្យបានពេញលេញ និងប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព បានបង្កផលប៉ះពាល់ដោយផ្ទាល់ដល់សន្តិសុខថាមពលជាតិ។ ការរឹតបន្តឹងរបស់សន្ធិសញ្ញានេះមានន័យថា សមត្ថភាពសក្តានុពលដ៏សំខាន់មួយ — ដែលជាប្រភពថាមពលស្អាត អាចកកើតឡើងវិញ និងមានប្រសិទ្ធភាពសេដ្ឋកិច្ច — ត្រូវបានលះបង់យ៉ាងច្រើន ដោយសារការរារាំងជាយុទ្ធសាស្ត្ររបស់ប្រទេសប៉ាគីស្ថានចំពោះសិទ្ធិដែលមានកំណត់របស់ឥណ្ឌា នៅក្រោមកិច្ចព្រមព្រៀងមិនស៊ីមេទ្រីនេះ។

៣. ករណីរបស់ប្រទេសឥណ្ឌា

សន្ធិសញ្ញានេះត្រូវបានបង្កើតឡើង ដើម្បីសម្រេចបាននូវ «ការប្រើប្រាស់ទឹកនៃប្រព័ន្ធទន្លេ Indus ឲ្យបានពេញលេញ និងមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត» ក្នុង «ស្មារតីនៃសុច្ឆន្ទៈ និងមិត្តភាព» ប៉ុន្តែបរិបទនោះមិនមាននៅទៀតឡើយ។ សន្ធិសញ្ញាទាំងនេះទទួលបានភាពស្របច្បាប់ មិនត្រឹមតែពីកម្លាំងច្បាប់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងពីការអនុវត្តដោយសុច្ឆន្ទៈនៃលក្ខខណ្ឌរបស់ពួកគេ ដោយប្រទេសហត្ថលេខីទាំងអស់ផងដែរ។ ការប្រើប្រាស់ភេរវកម្មដែលឧបត្ថម្ភដោយរដ្ឋរបស់ប្រទេសប៉ាគីស្ថាន ជាឧបករណ៍នៃគោលនយោបាយការបរទេសប្រឆាំងនឹងប្រទេសឥណ្ឌា ដែលបានកើតមានជាបន្តបន្ទាប់ និងមានភស្តុតាងច្បាស់លាស់ រួមទាំងការវាយប្រហារសភាឆ្នាំ ២០០១ ការវាយប្រហារនៅទីក្រុងមុំបៃឆ្នាំ ២០០៨ និងថ្មីៗនេះ ការវាយប្រហារនៅទីក្រុងប៉ាហាលហ្គាម ក្នុងខែមេសា ឆ្នាំ ២០២៥ បានធ្វើឱ្យមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃការអនុលោមតាមសន្ធិសញ្ញា IWT របស់ឥណ្ឌាត្រូវបានចោតជាសំណួរយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

កិច្ចព្រមព្រៀងទ្វេភាគីមិនអាចត្រូវបានអនុវត្តដោយជ្រើសរើសបានទេ៖ រដ្ឋមួយមិនអាចរំលោភលើបទដ្ឋានមូលដ្ឋាននៃការប្រព្រឹត្តអន្តររដ្ឋក្នុងពេលដំណាលគ្នា ខណៈពេលដែលទាមទារឱ្យដៃគូចរចារបស់ខ្លួនបំពេញកាតព្វកិច្ចសន្ធិសញ្ញាដែលផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍មិនសមាមាត្រដល់ខ្លួនបាននោះទេ។ សន្ធិសញ្ញានេះមិនអាចក្លាយជាកោះនៃការអនុលោមតាមរបស់ឥណ្ឌា នៅក្នុងសមុទ្រនៃអំពើមិនស្មោះត្រង់របស់ប៉ាគីស្ថានបានឡើយ។ ជំហានរបស់ឥណ្ឌាតំណាងឱ្យការអះអាងដែលបានពន្យារពេលយូរមកហើយថា កិច្ចព្រមព្រៀងអន្តរជាតិគឺជាផ្លូវទ្វេភាគី។

៤. សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

សន្ធិសញ្ញាទឹកទន្លេឥណ្ឌូសត្រូវបានគេចាត់ទុកជាយូរមកហើយថាជាជ័យជម្នះនៃការទូតអន្តរជាតិ។ ទោះជាយ៉ាងណា ឯកសារនេះអះអាងថា ការវាយតម្លៃបែបនេះបង្ហាញពីការយល់ខុសជាមូលដ្ឋានអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងពិតប្រាកដ៖ ដំណើរការចរចាមួយ ដែលការមិនចុះសម្រុងរបស់ប្រទេសប៉ាគីស្ថានត្រូវបានផ្តល់រង្វាន់ជាសម្បទាន ខណៈដែលសុច្ឆន្ទៈរបស់ប្រទេសឥណ្ឌាត្រូវបានកេងប្រវ័ញ្ចជាប្រព័ន្ធ ដើម្បីបង្កើតកិច្ចព្រមព្រៀងមួយដែលមិនយុត្តិធម៌ តាំងពីដំបូង។

យ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រទេសឥណ្ឌាបានប្រគល់ទឹកដល់ទៅប្រមាណ ៨០ ភាគរយ បង់ប្រាក់ចំនួន ៦២ លានផោន (ប្រហែល ២,៥ ពាន់លានដុល្លារ តាមតម្លៃបច្ចុប្បន្ន) ដើម្បីសម្រួលដល់ការប្រគល់នោះ ទទួលយកការរឹតបន្តឹងប្រតិបត្តិការឯកតោភាគីលើទឹកដីរបស់ខ្លួន ហើយរក្សាការអនុលោមតាមយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់អស់រយៈពេលជាង ៦៥ ឆ្នាំ រួមទាំងក្នុងបរិបទដែលប៉ាគីស្ថានបានបង្កសង្គ្រាមជាច្រើន និងបន្តឧបត្ថម្ភអំពើភេរវកម្មឆ្លងដែន។ ជាថ្នូរនឹងនេះ ប្រទេសឥណ្ឌាវិញទទួលបានសន្ធិសញ្ញាមួយ ដែលបានព្រមព្រៀងក្នុងស្មារតីសុច្ឆន្ទៈ ប៉ុន្តែត្រូវបានប៉ាគីស្ថានប្រើប្រាស់ជាឧបករណ៍សម្រាប់រារាំងការអភិវឌ្ឍ បង្កើត និងផ្សព្វផ្សាយនិទានកថា «សង្គ្រាមទឹក» នៅកម្រិតអន្តរជាតិដោយខ្វះមូលដ្ឋានជាក់ស្តែង និងបណ្តាលឱ្យមានការអភិវឌ្ឍមិនស្ថិតស្ថេរជាបន្តបន្ទាប់នៅក្នុងទឹកដីជាច្រើនរបស់ឥណ្ឌា។

ជំហានរបស់ប្រទេសឥណ្ឌា គឺដើម្បីការពារផលប្រយោជន៍ស្របច្បាប់របស់ខ្លួន នៅក្នុងអាងទឹកទន្លេ Indus។ វាមិនមែនជាសកម្មភាពឈ្លានពានឡើយ ប៉ុន្តែជាការកែតម្រូវដែលបានពន្យារពេលយូរមកហើយ ចំពោះការរៀបចំមិនស៊ីមេទ្រីមួយ ដែលផ្អែកលើសុច្ឆន្ទៈ ដែលមិនដែលទទួលបានការតបស្នងវិញ។ ចំពោះអ្នកដែលសួរថា ហេតុអ្វីបានជាត្រូវផ្អាកសន្ធិសញ្ញានេះនៅពេលនេះ គួរត្រូវបានរំលឹកថា មិនមានពេលវេលាណាមួយដែលមិនសមស្រប សម្រាប់ការសម្រេចចិត្តត្រឹមត្រូវនោះទេ។

សូមជម្រាបថា វិចារណកថានេះ មិនឆ្លុះបញ្ចាំងពីសារព័ត៌មានកម្ពុជាថ្មី គឺជាទស្សនៈផ្ទាល់របស់អ្នកនិពន្ធ៕

ដោយ៖ លោក​ Pradeep Kumar Saxena អតីតប្រធានគណកម្មការឥណ្ឌាទទួលបន្ទុកអាងទឹកឥណ្ឌូស

The post អត្ថបទវិចារណកថា៖ សន្ធិសញ្ញាទឹកទន្លេឥណ្ឌូស(Indus) រវាង ឥណ្ឌា និងប៉ាគីស្ថាន appeared first on Kampuchea Thmey Daily.

ប៉ុន្តែ​ ​ក្រោយ​មក​ប្រធានាធិបតីអាមេរិក ដូណាល់ ត្រាំ បាន​យល់ព្រមលើ​បទឈប់បាញ់​រយៈ​ពេល២សប្តាហ៍ជាមួយអ៊ីរ៉ង់ ហើយក៏​កំពុងពិនិត្យលើ​សំណើរ​ទាំង​១០ចំណុចរបស់ទីក្រុងតេហេរ៉ង់ ដើម្បីបញ្ចប់សង្គ្រាមជាស្ថាពរ។ នេះ​បើ​យោង​តាម​បណ្តាញ​សង្គម​ Truth Social របស់ ​លោក ត្រាំ ​​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​៨ ខែមេសា ឆ្នាំ​២០២៦ ។

នាយករដ្ឋមន្ត្រីប៉ាគីស្ថាន លោក Shehbaz Sharif បានប្រកាសថា សហរដ្ឋអាមេរិកនិងអ៊ីរ៉ង់ រួម​ទាំង​សម្ព័ន្ធមិត្ត​របស់ពួកគេបាន​ព្រម​ព្រៀង​គ្នា​លើ​បទ​ឈប់​បាញ់​ជា​បន្ទាន់​នៅ​ទូទាំង​តំបន់​ជម្លោះ​ទាំងអស់ រួម​មាន​ប្រទេស​លីបង់​ផង​ដែរ។​

យោង​តាម​​ទីភ្នាក់​ងារ​ព័ត៌មាន​តួកគី Anadolu និង​គណនី​ផ្ទាល់​ខ្លួន​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​៨ ខែមេសា​ ឆ្នាំ​២០២៦ លោក Sharif លើក​ឡើង​ក្នុង​បណ្តាញ​សង្គម X ថា៖ « ជា​ភាព​​ប្រសើរ​បំផុត​! ​ខ្ញុំមាន​សេចក្តីសោមនស្សរីករាយ​ក្នុង​ការ​ប្រកាស​ថា ​សាធារណ​រដ្ឋ​អ៊ីរ៉ង់និងសហរដ្ឋអាមេរិក រួមជាមួយសម្ព័ន្ធមិត្ត​របស់​ពួក​គេ បានព្រមព្រៀង​គ្នាលើ​បទឈប់បាញ់ជា​បន្ទាន់នៅគ្រប់​​ទីកន្លែង រួម​ទាំង​ប្រទេស​លី​បង់និងកន្លែងផ្សេង​ទៀត​បាន​ចូល​ជា​ធរ​មាន​ភ្លាម​ៗ»។

លោក Sharif បន្ត​​ថា លោកនឹង​អញ្ជើញគណៈប្រតិភូ​សហរដ្ឋអាមេរិក ​និង​អ៊ីរ៉ង់ទៅកាន់​ទីក្រុង Islamabad នៅ​​ថ្ងៃសុក្រ ទី​១០ ខែមេសា​ ក្នុង​ការ​ចរចាបន្ថែមទៀត​សម្រាប់កិច្ចព្រមព្រៀងចុងក្រោយ​មួយ ដើម្បី​​ដោះស្រាយជម្លោះទាំង​អស់។

លោក​បន្ថែម​ថា​៖ « ភាគីទាំងពីរបាន​បង្ហាញ​ការ​ចរចា​ដោយ​ប្រាជ្ញា និងយល់​​ពី​គ្នា​គួរ​ឱ្យ​កត់​សម្គាល់ ជា​ពិសេស​នៅតែចូលរួមយ៉ាង​សកម្ម​ក្នុង​ការ​ជំរុញ​ឱ្យ​មាន​បុព្វហេតុនៃសន្តិភាពនិងស្ថិរភាព។ យើងសង្ឃឹម​យ៉ាង​មុតមាំថាកិច្ច​ពិភាក្សា​នៅ​ ​ទីក្រុង​Islamabad នឹង​ទទួល​បានជោគជ័យ​ក្នុងការ​សម្រេច​បាន​នូវសន្តិភាព​ប្រកបដោយ​ចីរភាព ហើយយើង​ប្រាថ្នា​ឱ្យ​មាន​ដំណឹង​ល្អ​បន្ថែម​ទៀត​នៅក្នុងថ្ងៃខាងមុខ»៕

ប្រែសម្រួល៖ ណឺ មិនា

The post ​បទ​ឈប់​បាញ់​២សប្តាហ៍​រវាងអាមេរិក​និង​អ៊ីរ៉ង់​​ នឹងក្លាយ​ជា​​​​កិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិភាព​ពេញលេញ​​​ appeared first on Kampuchea Thmey Daily.

ឥណ្ឌា​បាន​ទទូចថា ការវាយប្រហាររបស់ខ្លួនបាន​ផ្ដោតលើ «ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធភេរវករ» ​ដោយធ្វើឡើងកន្លះ​ខែ​បន្ទាប់ពី​ក្រុម «ភេរវករ» ប្រដាប់កាំភ្លើងបានបាញ់សម្លាប់រង្គាលលើ​ក្រុមទេសចរស៊ីវិលឥណ្ឌា ២៦ នាក់ កាលពីថ្ងៃទី ២២ មេសា នៅតំបន់កាស្មៀរគ្រប់គ្រងដោយឥណ្ឌា ដោយឥណ្ឌាចោទប្រកាន់ប៉ាគីស្ថានថាជា​អ្នកគាំទ្រលើក្រុមនោះ។

យ៉ាងណាមិញ ភាគីប៉ាគីស្ថានបាន​ច្រានចោលចំពោះការពាក់ព័ន្ធណាមួយ​របស់ខ្លួន ហើយហៅការវាយប្រហារនៅថ្ងៃពុធរបស់ឥណ្ឌា ថាជា «ទង្វើនៃសង្រ្គាម» ដែលផ្ដោតលើហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធស៊ីវិល និងសម្លាប់ជនស៊ីវិល​ប៉ាគីស្ថាន​ រួមទាំងកូនក្មេង ប្រមាណ ៣១ នាក់ គិតត្រឹមព្រឹកថ្ងៃព្រហស្បតិ៍។ ប៉ាគីស្ថានបានប្ដេជ្ញាសងសឹង ដោយផ្លោងគ្រាប់ចូលទឹកដីកាស្មៀរគ្រប់គ្រងដោយឥណ្ឌា សម្លាប់ជនស៊ីវិលប្រមាណ ១៥ នាក់ បើយោងតាមការអះអាងរបស់កងទ័ពឥណ្ឌា គិតត្រឹមព្រឹកថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ដូចគ្នា។

ខណៈមាន​ការអំពាវនាវឱ្យទ្វេភាគីចូលតុចរចា រួមទាំងចិន និងប្រធានាធិបតីអាមេរិក លោក ដូណាល់ ត្រាំ គេមើលឃើញថា សង្រ្គាមឥណ្ឌា-ប៉ាគីស្ថាន​ចុងក្រោយនេះ គឺជាជម្លោះឆ្លងដែនដ៏ធំបំផុតរបស់ពិភព​លោកនាពេលបច្ចុប្បន្ន​ បន្ទាប់ពីសង្រ្គាមឈ្លានពានអ៊ុយក្រែនរបស់រុស្ស៊ី និងជម្លោះនៅមជ្ឈិមបូព៌ាពាក់ព័ន្ធនឹងអ៊ីស្រាអែល-ប៉ាឡេស្ទីន ដែលសុទ្ធសឹងតែជះឥទ្ធិពលដោយផ្ទាល់លើខ្សែច្រវ៉ាក់ផ្គត់ផ្គង់ និងសេដ្ឋកិច្ចសកល។

ជុំវិញភាពតានតឹងនេះផងដែរ ភាគីផ្សេងៗបាន​សម្ដែងក្ដីព្រួយបារម្ភរបស់ខ្លួនអំពីផលប៉ះពាល់​នៃសង្រ្គាម ដោយថាវាមិនត្រឹមតែសម្លាប់​ជនស៊ីវិលស្លូតត្រង់ដោយផ្ទាល់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជះឥទ្ធិពលអវិជ្ជមានទាំងផ្នែកសង្គម និងសេដ្ឋកិច្ចសម្រាប់ឥណ្ឌា និងប៉ាគីស្ថាន ក៏ដូចជាតំបន់ផងដែរ។

មាន​ការព្រមានថា ​ប្រសិនបើ​គ្មានការបន្ធូរបន្ថយ​ទេ សង្រ្គាម​កាន់តែខ្លាំងនឹង​ប៉ះទង្គិចដល់កំណើនសេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្រទេសប៉ាគីស្ថាន ខណៈបង្អង់វឌ្ឍនភាពនៃការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចរបស់ឥណ្ឌា ដែលកំពុងបង្កើនការប្រកួតប្រជែងជាមួយចិន ជាពិសេសក្នុងបរិបទនៃការផ្លាស់ប្ដូរខ្សែច្រវ៉ាក់ផ្គង់ផ្គង់សកល​​បច្ចុប្បន្ន ក្រោមគោលនយោបាយពន្ធគយរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក។

អ្នកវិភាគមួយចំនួន រួមទាំងនៅឥណ្ឌា បាន​ជំរុញឱ្យមានការគិតគូរពីផលប៉ះពាក់នៃសេដ្ឋកិច្ច បន្ថែម​ពីលើ​ការរងទុក្ខរបស់ប្រជាជនទាំងសងខាង។ ​ក្នុងអត្ថបទមួយចុះផ្សាយកាលពីដើមខែ នៅលើ The Daily Guardian អ្នកជំនាញផ្នែកគោលនយោបាយសាធារណៈ បទប្បញ្ញត្តិ និងការវិនិយោគ លោក Rakesh K Chitkara បាន​សរសេរថា៖ «ការប្រឈមមុខដាក់គ្នាខាងយោធា នឹងមិនត្រឹមតែបង្វែរការយកចិត្តទុកដាក់ពីគោលដៅអភិវឌ្ឍ​របស់ឥណ្ឌាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងផ្តល់​ជ័យជំនះជាយុទ្ធសាស្ត្រដល់ប្រទេសចិន បង្អាក់អ្នកវិនិយោគពិភពលោក និងបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធសេដ្ឋកិច្ចសំខាន់ៗដែលស្ថិតនៅជិតព្រំដែនភាគខាងលិច (នៃប្រទេសឥណ្ឌា ជាប់ប៉ាគីស្ថាន)»។​

អ្នកជំនាញដដែល បាន​ព្រមានពី​លំហូរចេញនៃដើមទុន ការប៉ះទង្គិចនៃ​ច្រវ៉ាក់ផ្គត់ផ្គង់ អតិផរណា និងការធ្លាក់ចុះនៃទំនុកចិត្តវិនិយោគិន ខណៈផលប៉ះពាល់រយៈពេលវែង អាចនឹងបញ្ច្រាស់​វឌ្ឍនភាពសេដ្ឋកិច្ច​រាប់ឆ្នាំ។

ការរំខានផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចដោយសារជម្លោះ បាន​លេចចេញរូបរាង​ជាបណ្ដើរៗ​ទៅហើយ។ តម្លៃប្រាក់រូពីឥណ្ឌា បាន​ធ្លាក់ចុះ ០,១៥ ភាគរយ ​នៅ ៨៤,៦៦ រូពី/ដុល្លារ សម្រាប់ការជួញដូរនៅថ្ងៃពុធនេះ ធៀប​នឹង​​ ៨៤,៤៣​ រូពី/ដុល្លារ កាលពីថ្ងៃអង្គារ។ ​ជាមួយគ្នានោះ សន្ទស្សន៍​ផ្សារភាគហ៊ុនឥណ្ឌា Nifty 50 បាន​ធ្លាក់ចុះ ០,៦ ភាគរយ ពេលបើកការជួញដូរ ខណៈសន្ទស្សន៍​ The Sensex ធ្លាក់ចុះ ០,២ ភាគរយ។ នេះបើតាមការចុះផ្សាយរបស់ទីភ្នាក់ងារសារព័ត៌មាន​រ៉យទ័រ។

លើសពីនេះ ពាណិជ្ជកម្មរវាងប្រទេសទាំង២ ក៏រងការរំខានដោយសារតែជម្លោះផងដែរ។​ ឥណ្ឌា និងប៉ាគីស្ថានបានបិទព្រំដែនដី​គោក និងបិទ​ដែនអាកាស​សម្រាប់ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍របស់គ្នាទៅវិញទៅ​មក ខណៈការរឹតបន្តឹងដែនអាកាសអាចប៉ះពាល់ដល់វិស័យទេសចរណ៍ និងការដឹកជញ្ជូនទំនិញ ហើយបន្ថែមសម្ពាធដល់​បណ្តាញពាណិជ្ជកម្មសកល​។

បើតាមរ៉យទ័រ ប្រទេសទាំង២ ថែមទាំងបាន​ហាមឃាត់​នាវា​បំពាក់ទង់ជាតិគូវិវាទ មិន​ឱ្យចូលកំពង់ផែររៀងៗខ្លួន​ទៀតផង។ គួរឱ្យកត់សម្គាល់ជាងនេះ ប៉ាគីស្ថានបានផ្អាកកិច្ចព្រមព្រៀង និង​ពាណិជ្ជកម្មទ្វេភាគីទាំងអស់ជាមួយឥណ្ឌា ដែលសុទ្ធតែបានហាមឃាត់ការនាំចូលទំនិញមកពី ឬឆ្លងកាត់ប៉ាគីស្ថាន ដូចគ្នា។ ពាណិជ្ជកម្មទ្វេភាគី មាន​ទំហំប្រមាណ ១,២ ប៊ីលានដុល្លារ ក្នុងឆ្នាំ ២០២៤ ធ្លាក់ចុះពីចំណុចកំពូលជិត ៣ ប៊ីលាន​ដុល្លារនៅឆ្នាំ ២០១៨។ ​

ក្រោមផលប៉ះពាល់សេដ្ឋកិច្ចផងដែរ ឥណ្ឌាបានផ្អាកសន្ធិសញ្ញាទឹកទន្លេឥណ្ឌូស ឆ្នាំ ១៩៦០  ដែលគ្រប់គ្រងការចែករំលែកទឹកប្រើប្រាស់នៃប្រព័ន្ធទន្លេឥណ្ឌូសរវាងប្រទេសទាំង២ ខណៈ​ប៉ាគីស្ថាន ​ពឹងផ្អែកខ្លាំងលើទឹកសម្រាប់វារីអគ្គិសនី និងប្រព័ន្ធធារាសាស្រ្តរបស់ខ្លួន។ ការណ៍នេះ អាចបង្កផលប៉ះពាល់ដល់កសិកម្មប៉ាគីស្ថាន បន្ថែមសម្ពាធអតិផរណាកាន់តែខ្លាំងសម្រាប់សេដ្ឋកិច្ចប៉ាគីស្ថាន ដែលជាប្រទេសនាំចេញអង្ករដ៏ធំរបស់សកល រួមជាមួយឥណ្ឌា។

ឥណ្ឌាបានស្នើឱ្យមូលនិធិរូបិយវត្ថុអន្តរជាតិ (IMF) ពិនិត្យមើលឡើងវិញផងដែរ នូវប្រាក់កម្ចីសម្រាប់​ប៉ាគីស្ថាន ​រួមទាំងប្រាក់កម្ចីថ្មីៗពីអ្នកផ្តល់ប្រាក់កម្ចីសកល ៧ ប៊ីលាន​ដុល្លារនៅខែកញ្ញាឆ្នាំមុន និង ១,៣ ប៊ីលាន​ដុល្លារ ​សម្រាប់កម្ចីភាពធន់នឹងអាកាសធាតុ ​នៅខែមីនាកន្លង។

​ក្នុងអត្ថបទចុះផ្សាយកាលពីចុងខែមេសា លោក Nigel Green នៃសារព័ត៌មាន​ Asia Times បាន​សរសេរថា ជម្លោះឥណ្ឌា និងប៉ាគីស្ថានចុងក្រោយកកើតឡើងក្នុងបរិបទដែលកំណើនសេដ្ឋកិច្ចសកល កំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពផុយស្រួយ ហើយកំពុងធ្វើឱ្យតំបន់មានសេដ្ឋកិច្ចកំពុងរីកចម្រើនរបស់អាស៊ីមួយនេះ ធ្លាក់ចូលក្នុងភាពមិនប្រាកដប្រជា ប៉ះពាល់ដល់ទំនុកចិត្តវិនិយោគិន និងគំរាមកំហែងដល់ការផ្គត់ផ្គង់ថាមពល ឬផ្លូវពាណិជ្ជកម្មក្នុងតំបន់សំខាន់ៗ។

លោក Green បានសរសេរយ៉ាងដូច្នេះថា៖ ឥណ្ឌា «គឺជាមហាអំណាចសេដ្ឋកិច្ចទី៥របស់ពិភពលោក ដែលជាមហាអំណាចទីផ្សារ​កំពុងរីកចម្រើន ​ទាក់ទាញការវិនិយោគផ្ទាល់ពីបរទេសរាប់ពាន់លាន​ដុល្លារ។ ជម្លោះ​ដ៏ធំ​ អាចបង្អាក់ផែនការវិនិយោគហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធរបស់​ឥណ្ឌា រំខានដល់ខ្សែ​ច្រវ៉ាក់ផ្គត់ផ្គង់ និងទំនុកចិត្តអាជីវកម្ម»។ លោកបន្តថា៖ «​ក្រុមហ៊ុនពហុជាតិ​ដែល​ពឹងផ្អែកខ្លាំងលើឥណ្ឌា — រាប់តាំងពីក្រុមហ៊ុនបច្ចេកវិទ្យាយក្ស ដល់ក្រុមជំនាញថាមពល — នឹង​រងនូវរលកនៃផលប៉ះពាល់​»។

ងាកទៅប៉ាគីស្ថានវិញ លោក Green បានសរសេរថា៖ «សេដ្ឋកិច្ចរបស់​ប៉ាគីស្ថាន ដែល​ជួបបញ្ហាដោយអតិផរណា កម្សោយប្រាក់រូពី​ និងកំណើនបំណុល​រួចហើយនោះ អាច​ឆ្ពោះទៅរកអស្ថិរភាពកាន់តែជ្រៅ។ ការអូសបន្លាយនៃជម្លោះ ​​នឹង​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​ផ្នែក​ហិរញ្ញវត្ថុ​ពី​ខាង​ក្រៅ​ប្រហែល​ជា​ពី IMF ឬ​សម្ព័ន្ធមិត្ត​ដូចជា​​ចិន។ នោះ​ជា​លទ្ធផល​អាច​បង្កើត​សម្ព័ន្ធភាព​ក្នុង​តំបន់​ឡើងវិញ និង​ផ្លាស់ប្តូរ​តុល្យភាព​អំណាច​ទូទាំង​អាស៊ី​ខាងត្បូង»។

សម្រាប់លោក Green ទោះបីជាឥណ្ឌា និងប៉ាគីស្ថានមិនមែនជាប្រទេសផលិតប្រេងលំដាប់កំពូលក្ដី ប៉ុន្តែភាពកាន់តែតានតឹងនៅតំបន់អាស៊ីខាងត្បូងមួយ​នេះ អាចបង្កឱ្យមានអស្ថិរភាពកាន់តែទូលំទូលាយនៅទូទាំងច្រកថាមពល និងផ្លូវដឹកជញ្ជូន ដែល​នឹងធ្វើឱ្យ​ថ្លៃធានារ៉ាប់រងកើនឡើង ​ហើយ​បង្កើនការរំខានដល់ខ្សែច្រវ៉ាក់ផ្គង់សកល។

ជាទូទៅ សង្រ្គាមតែងតែបង្កើនភាពស្រពិចស្រពិលសម្រាប់សេដ្ឋកិច្ច ដែលនេះនឹងធ្វើឱ្យ​វិនិយោគិនអន្តរជាតិបង្កើនការវិនិយោគលើទ្រព្យសម្បត្តិសុវត្ថិភាពដូចជាមាស ហើយធ្វើឱ្យតម្លៃទំនិញទាំងនោះហក់ឡើង។

ក្រៅតែពីនេះ ​អ្នកជំនាញមួយចំនួន រួមទាំងលោក លោក Green ក៏បាន​លើកឡើងផងដែរពីលទ្ធភាពនៃផលប៉ះពាល់ ​​ប្រសិនបើ​មហាអំណាច​​ណាមួយ​លូកដៃចូលដោយប្រយោល ជាពិសេសក្នុងបរិបទនៃសង្រ្គាមពាណិជ្ជកម្ម​ដ៏ក្ដៅរវាងសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលជាមិត្តរបស់ឥណ្ឌា និងចិន ដែលជាមិត្តរបស់ប៉ាគីស្ថាន។

អ្នកវិភាគផ្នែកការពារជាតិរបស់​ក្រុមហ៊ុន RAND លោក Derek Grossman បានប្រាប់ទូរទស្សន៍អូស្រ្តាលី ABC ថា ​ជម្លោះឥណ្ឌា និងប៉ាគីស្ថាននាពេលនេះ ​ប្រសិនបើឈានដល់កម្រិតខ្លាំង វានឹង​បង្កហានិភ័យនៃសង្គ្រាមនុយក្លេអ៊ែរ។ ប្រទេសទាំង ២ មានឃ្លាំងអាវុធនុយក្លេអ៊ែរប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ដោយឥណ្ឌាមាន​ក្បាលគ្រាប់នុយក្លេអ៊ែរ ១៧២ គ្រាប់ និងប៉ាគីស្ថាន ១៧០ ​គ្រាប់។ យ៉ាងណាមិញ​ លោក Grossman បាន​លើកឡើងថា វាមានលទ្ធភាពទាបដែល​ជម្លោះបច្ចុប្បន្ន អាចនាំឱ្យ​​មហាអំណាចដទៃលូកដៃចូលតាមរយៈ «​ប្រូកស៊ី​»៕

The post តើសង្រ្គាមឥណ្ឌា-ប៉ាគីស្ថាន អាចជះផលប៉ះពាល់សេដ្ឋកិច្ចបែបណា? appeared first on Kampuchea Thmey Daily.

ថ្លែងក្នុងពិធីចុះហត្ថលេខានេះ លោក​ស្រី ចម និម្មល រដ្ឋមន្ត្រី​ មាន​ប្រសាសន៍ថា អនុស្សរណៈ​នៃ​ការ​យោគយល់​គ្នា​នេះ​នឹង​រួម​ចំណែក​យ៉ាង​សំខាន់​ដល់​ការ​លើក​កម្ពស់ទំនាក់ទំនង​នៃប្រទេសទាំងពីរ ជា​ពិសេស​លើកិច្ចសហប្រតិបត្តិការ​ពាណិជ្ជកម្ម និង​​សេដ្ឋកិច្ច។

មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ តាមរយៈ​គណៈកម្មាធិការ​ពាណិជ្ជកម្មចម្រុះ​ដែល​បង្កើតឡើង​ដោយ​អនុស្សរណៈ​នេះ នឹង​ក្លាយជា​យន្តការមួយ ដែល​អនុញ្ញាតឱ្យភាគីទាំងពីរស្វែងរកមធ្យោបាយ ដើម្បី​បង្កើតលក្ខខណ្ឌអំណោយផលសម្រាប់​​ធុរកិច្ច និង​អ្នកវិនិយោគ ព្រមទាំងធ្វើពិពិធកម្មសេដ្ឋកិច្ច ពង្រីក​មូលដ្ឋានផលិតកម្ម និងជំរុញពាណិជ្ជកម្មទ្វេភាគីរវាងភាគីទាំងពីរ។

ជាមួយនឹងការបង្កើតគណកម្មាធិការពាណិជ្ជកម្មចម្រុះ កម្ពុជា​ និង​ប៉ាគីស្ថាន នឹង​ធ្វើការជាមួយគ្នាយ៉ាងជិតស្និទ្ធ ក្នុង​ការចូលរួម​យ៉ាង​សកម្មជា​មួយ​វិស័យឯកជន រួមមាន៖ សភាពាណិជ្ជកម្ម និងសមាគមធុរកិច្ច ដើម្បី​ជំរុញសកម្មភាពពាណិជ្ជកម្ម និងសេដ្ឋកិច្ច ការផ្លាស់ប្តូរព័ត៌មានអំពីពាណិជ្ជកម្ម លើក​កម្ពស់​សហគ្រាសធុនតូច និងមធ្យម ព្រម​ទាំង​បើកដំណើរការនូវស្តង់ដា បទប្បញ្ញត្តិ​បច្ចេកទេស និង​នីតិវិធីវាយ​តម្លៃអនុលោមភាព​សម្រាប់វិធានការ/បទប្បញ្ញត្តិ​ស្តីពី​អនាម័យ ​និងភូតគាមអនាម័យ និង​របាំង​បច្ចេកទេសពាណិជ្ជកម្ម ដើម្បី​សម្រួលដល់ការនាំចេញ៕

The post កម្ពុជា-ប៉ាគីស្ថាន ចុះអនុស្សរណៈរួមបង្កើតគណៈកម្មា​ធិ​ការពាណិជ្ជកម្មចម្រុះ appeared first on Kampuchea Thmey Daily.

យោធាប៉ាគីស្ថាន និយាយនៅក្នុងសេចក្តីថ្លែងការណ៍មួយថា ពួកសកម្មប្រយុទ្ធ ៣នាក់ត្រូវបានសម្លាប់ មុនពេលពួកគេចូលទៅក្នុងមូលដ្ឋាន ចំណែក ៦នាក់ទៀត ត្រូវបានសម្លាប់នៅពេលចូលដល់ក្នុងមូលដ្ឋានទ័ពអាកាស ខណៈយោធាប៉ាគីស្ថានពុំមានរងរបួសនោះទេ។

តាមសម្ដីរបស់អ្នកស្រុក ការប្រយុទ្ធរវាងយោធានិងក្រុមសកម្មប្រយុទ្ធចាប់ផ្ដើមប្រហែលម៉ោង ៣ ទៀបភ្លឺ និងស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញប្រហែលម៉ោង ៧ ព្រឹក។ ក្នុងការប្រយុទ្ធនេះ ក្រៅពីអាវុធធន់តូច គេបានដឹងថាមានការប្រើប្រាស់កាំភ្លើងធំផងដែរ។ យ៉ាងណាមិញ វាមិនបណ្ដាលឱ្យខូចខាតទ្រព្យសម្បត្តិសាធារណៈ ឬពលរដ្ឋណាមួយឡើយ។

សេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់យោធាប៉ាគីស្ថានបានបញ្ជាក់ថា ដោយសារតែការឆ្លើយតបយ៉ាងរហ័ស និងមានប្រសិទ្ធភាពដោយកងទ័ពរបស់ខ្លួន ការវាយប្រហារពីក្រុមសកម្មប្រយុទ្ធត្រូវបានរារាំងដោយធានាសុវត្ថិភាព ខណៈសកម្មប្រយុទ្ធទាំង ៩ នាក់ ត្រូវបានសម្លាប់ទាំងអស់៕

ប្រែសម្រួល៖ សន្យា

ប្រភព៖ Reuters

ចុចអាន៖ អ៊ីស្រាអែលប្រកាសថា ប្រទេសណាមិនគាំទ្រខ្លួន ប្រទេសនោះគឺនៅខាងក្រុមហាម៉ាស

The post ផ្ទុះការវាយប្រហារនៅមូលដ្ឋានទ័ពអាកាសប៉ាគីស្ថាន ស្លាប់មនុស្ស ៩នាក់ appeared first on Kampuchea Thmey Daily.

ចំពោះ​មូលហេតុ​ត្រូវ​បាន​រាយការណ៍​ថា ដោយសារ​កង្វះ​កីឡា​ការិនី​អាយុ​ក្រោម ២០ ឆ្នាំ ដើម្បី​បង្កើត​ឲ្យ​បាន​ជា​ក្រុម​មួយ​ឡើង​មក​ប្រកួត​នៅ​កម្ពុជា។ នេះ​បើ​តាម​ការ​ចេញ​ផ្សាយ​ដោយ dawn.com។

ដូច្នេះ​បាន​សេចក្ដី​ថា ក្រុម​ជម្រើស​ជាតិ​នារី​កម្ពុជា អាយុ​ក្រោម ២០ ឆ្នាំ នឹង​ធ្វើជា​ម្ចាស់ផ្ទះ​ពូល G ទទួល​រៀបចំ​ការ​ប្រកួត​ពានរង្វាន់​បាល់ទាត់​នារី​ប្រចាំ​ទ្វីប​អាស៊ី អាយុ​ក្រោម ២០ ឆ្នាំ (AFC U-20 Women Asian Cup 2024 Qualifiers Round) ទទួល​ក្រុម​នារី​ម៉ាឡេស៊ី និង​នារី​មី​យ៉ាន់​ម៉ា ខណៈ​ការ​ប្រកួត​នឹង​ធ្វើ​នៅ​កីឡដ្ឋាន​ស្មា​ត​អរ​អេស​អិន របស់​ក្លិប​ភ្នំពេញ​ក្រោន ធ្វើឡើង​ពី​ថ្ងៃ​ទី ០៨ ខែ​មិនា ចំ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​សិទ្ធិ​នារី​អន្តរជាតិ រហូតដល់​ថ្ងៃ​ទី ១២ ខែ​មិថុនា ឆ្នាំ ២០២៣ ដើម្បី​រក​ក្រុម​ឡើង​ទៅ​ប្រកួត​ជុំ​ផ្ដាច់ព្រ័ត្រ នៅ​ឆ្នាំ ២០២៤ នា​ប្រទេស​អ៊ូ​ស​បី​គី​ស្ថាន។

សូម​រំលឹក​ថា កម្ពុជា ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ប្រទេស ៨ ដែល​ធ្វើ​ម្ចាស់ផ្ទះ​វគ្គ​ជម្រុះ​រួមមាន បង់​ក្លា​ដែ​ស (​ពូ​ល H), ហ្ស៊​កដា​នី (​ពូ​ល D), កៀរ​ស៊ី​ស្ថាន (​ពូ​ល C), ឡាវ (​ពូ​ល A), ប៉ា​ឡេ​ស្ទី​ន (​ពូ​ល B), ថៃ (​ពូ​ល E) និង​វៀតណាម (​ពូ​ល F)។

បញ្ជាក់​ថា នេះ​ជា​លើក​ដំបូង​ហើយ​សម្រាប់​បាល់ទាត់​នារី​កម្ពុជា ដែល​ទទួល​រៀបចំ​បាល់ទាត់​កម្រិត​អន្តរជាតិ ដ្បិត​កន្លងមក​ឃើញ​មាន​តែ​រៀបចំ​បាល់ទាត់​បុរស ឬ​កម្រិត​យុវជន ប៉ុណ្ណោះ៕

អត្ថបទ ៖ មន្នីរ័ត្ន

The post U-20 នារីប៉ាគីស្ថាន ដកខ្លួនពីការប្រកួតវគ្គជម្រុះជើងឯកនារីអាស៊ី ដែលធ្វើឡើងនៅកម្ពុជាខែក្រោយ appeared first on Kampuchea Thmey Daily.

ក្មេងស្រីពីរនាក់ដែលម្នាក់មានអាយុ ១៣ឆ្នាំ និងម្នាក់ទៀតអាយុ ១៤ឆ្នាំបានបាត់ពីផ្ទះរបស់ពួកគេនៅទីក្រុង Karachi ប្រទេសប៉ាគីស្ថាន កាលពីថ្ងៃទី៧ ខែមករា ឆ្នាំ២០២៣។ ឪពុករបស់ក្មេងស្រីអាយុ ១៣ឆ្នាំ លោក Mohammed Junaid បានរាយការណ៍ប្រាប់ប៉ូលិសថា គាត់បានធ្វើដំណើរកម្សាន្តទៅឆ្ងាយ ដោយទុកកូនស្រីនៅជាមួយសមាជិកផ្សេងទៀត។ លុះពេលគាត់ត្រឡប់មកវិញមិនឃើញកូនស្រីនៅផ្ទះឡើយ ហើយអ្នកផ្ទះប្រាប់ថា នាងចេញទៅលេងខាងក្រៅ ប៉ុន្តែពេលពួកគេព្យាយាមស្វែងរកនាង បែរជារកមិនឃើញទាល់តែសោះ។

ពេលនោះឪពុករបស់ក្មេងអាយុ ១៤ឆ្នាំ បានមកជួយស្វែងរកក្មេងស្រីទាំងពីរ លុះរកមិនឃើញអស់ពេលពីរបីម៉ោង ពួកគាត់សន្មត់ថា កូនស្រីទាំងពីរត្រូវគេចាប់ពង្រត់ ឬជាប់ពាក់ព័ន្ធក្នុងការ ​Prank (លេងសើច) ដោយជនមិនស្គាល់មុខ ហើយក៏សម្រេចដាក់ពាក្យបណ្ដឹង។

ក្រោយពេលប៉ូលិសមកដល់ផ្ទះ និងធ្វើការឆែកឆេបន្ទប់របស់ក្មេងអាយុ ១៣ឆ្នាំ និងសារក្នុង WhatsApp ទើបបានដឹងថា ក្មេងស្រីទាំងពីររៀបគម្រោងធ្វើដំណើរទៅប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង ដើម្បីជួប BTS ដែលពួកនាងនឹងធ្វើដំណើតតាមរថភ្លើង។

បន្ទាប់ពីដុតដៃដុតជើងយ៉ាងខ្លាំងពីក្រុមប៉ូលិស ពីរបីថ្ងៃក្រោយមក គេបានរកឃើញក្មេងជំទង់ទាំងពីរ នៅក្នុងទីក្រុង Lahore ក្នុងប្រទេសប៉ាគីស្ថាន ដែលមានចម្ងាយជាង ១,២០០គីឡូម៉ែត្រ ពីផ្ទះរបស់ពួកនាង។ ប៉ូលិសនៅក្នុងតំបន់បានរាយការណ៍ថា ពួកនាងបន្លំខ្លួនជាអ្នករើសសំរាម និងតែងខ្លួនដូចក្មេងប្រុស រហូតប៉ូលិសមានការសង្ស័យ ហើយចាប់ពួកនាងឃុំខ្លួន។

នៅពេលជួបជាមួយអ្នកសារព័ត៌មាន ពួកនាងបានផ្ដល់បទសម្ភាសន៍ថា ពួកនាងរត់ចេញពីផ្ទះ ដោយសារឪពុកម្ដាយមិនយកចិត្តដាក់ជាមួយពួកនាង ហើយពួកនាងចង់រស់នៅបែបឯករាជ្យដោយខ្លួនឯង។ យ៉ាងណាក្ដី ពេលនេះក្មេងជំទង់ទាំងពីរ បានទៅដល់ផ្ទះវិញ ដោយសុវត្ថិភាពហើយ៕

ប្រែសម្រួល៖ សន្យា

ចុចអាន៖ BLACKPINK និង BTS នឹងចូលរួមដណ្តើមពានរង្វាន់តន្ត្រី iHeartRadio ឆ្នាំ ២០២៣

The post ក្មេងស្រីប៉ាគីស្ថានពីរនាក់បាត់ខ្លួនពីផ្ទះ ស្មានតែគេចាប់ជំរិត ចុងក្រោយទើបដឹងថាពួកនាងស្កាត់ទៅជួប BTS appeared first on Kampuchea Thmey Daily.