បំពង់បឺត​ស្មៅមេត្រីបរិស្ថានក្នុងស្រុក ​ចាប់ផ្តើម​មានវត្តមាន​នៅ​លើទីផ្សារ​កម្ពុជា

អ្នកនាង ហៃ សុជាតិ វឌ្ឍនា ​អាយុ ៣៩ ឆ្នាំ ​មានដើមកំណើតនៅខេត្តកំពង់ឆ្នាំង បានជម្នះឧបសគ្គមួយចំនួនតាមរយៈ​ការចាប់ផ្ដើម​អាជីវកម្មខ្នាត​តូច ដោយយកស្មៅចចូតច្នៃធ្វើជាបំពង់បឺតចូលរួមដោះស្រាយបញ្ហាបរិស្ថាន។ ចចូតធ្លាប់តែច្នៃធ្វើជាកន្ទេល កាបូប និងសម្ភារប្រើប្រាស់មួយចំនួនទៀត ឥឡូវ​អ្នកនាង​យកមកច្នៃធ្វើជាទុយោបឺតចាប់ផ្ដើមមានលក់នៅលើទីផ្សារកម្ពុជាក្នុងពេលថ្មីៗនេះ។

អ្នកនាងបានចាប់ផ្ដើមសិក្សា​ស្វែងយល់ពីអាជីវកម្មនេះនៅដំណាច់ឆ្នាំ ២០២១ បន្ទាប់ពីចាកចេញពីការងារនៅក្រុមហ៊ុនឯកជនមួយ។ អ្នកនាងបានឱ្យដឹងថា គាត់ចាប់អារម្មណ៍ និងចូលចិត្តប្រើអ្វីដែលជាផលិតផលរបស់ខ្មែរ ដែលតែងតែព្យាយាមប្រើនិងសាកល្បងជានិច្ច។ ម្យ៉ាងទៀត​អ្នកនាងមើល​ឃើញពីបញ្ហាប្រឈមនៅមានសំរាមតាមដងផ្លូវ និង ផ្លាស្ទិកនៅឡើយ ទើបកំណត់គោលដៅចូលរួមចំណែក​ដោះស្រាយបញ្ហានេះបន្ថែមទៀត ជាមួយស្ថាប័នរដ្ឋ ស្ថាប័នឯកជន អង្គការ សហគមន៍នានាដែលបាននឹងកំពុងធ្វើកិច្ចការនេះយ៉ាងសកម្មផងដែរ។

ចំពោះវត្ថុធាតុដើមស្មៅចចូត អ្នកនាងបានបញ្ជាទិញ​ពីបណ្ដាខេត្តផ្សេងៗ ដូចជាខេត្តកោះកុង ខេត្តព្រះសីហនុ និង​ប្រជាសហគមន៍នៅកំពង់ត្រាច ខេត្តកំពតជាដើម។

អ្នកនាង បានរៀបរាប់ឱ្យដឹងថា ដើម​ឡើយប្រជាសហគមន៍ទាំងនោះ ពួកគាត់​ចុះកាត់ស្មៅចចូតលក់សម្រាប់តែត្បាញកន្ទេល ធ្វើកាបូប និងសម្ភារៈប្រើប្រាស់ផ្សេងៗ​តែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ន ពួកគាត់បានបែងចែកសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់លក់ជូនក្រុមហ៊ុន អាទិករ (ខេមបូឌា) ដើម្បីយកមកធ្វើជាទុយោបឺតបន្ថែមទៀត។

ចំពោះលក្ខខណ្ឌតម្រូវទិញពីប្រជាសហគមន៍ អ្នកនាងបញ្ជាក់ថា គឺត្រូវកំណត់តាមស្ដង់​ដារដែល​ក្រុម​ហ៊ុនទទួលយកបាន ប៉ុន្តែក៏មានបញ្ហាប្រឈមសម្រាប់ប្រជាសហគមន៍ដែរ ដោយសារ​ចចូត​នៅមានចំនួនតិចនៅឡើយអាស្រ័យទៅតាមតំបន់ និង តាមរដូវកាល ដែលត្រូវជាមួយ​លក្ខខណ្ឌ​តម្រូវរបស់ក្រុមហ៊ុន។

​ចំពោះបញ្ហាប្រឈមមួយចំនួនទៀត អ្នកនាងបញ្ជាក់ថាគាត់បានទទួលពត៏មានពី ប្រធានសហគមន៍​បានអោយដឹងថា តំបន់ខ្លះដែលប្រជាសហគមន៍ពីមុនធ្លាប់ចូលទៅកាត់បាន ឥឡូវបាន​ក្លាយជាទី​តាំង​របស់ក្រុមហ៊ុនឯកជន ដែលគេមិនអនុញ្ញាតិអោយចូលទៅកាត់ចចូតទៀតនោះទេ។

ត្រង់ចំណុចនេះអ្នកនាងបានឱ្យដឹងថា នៅពេល​អនាគត​មានតែការ​ដាំដុះបន្ថែមទេ ដែលជាដំណោះស្រាយនិរន្តរភាព ក្នុងការបំពេញតម្រូវការ និង ការចូលរួមថែរក្សានូវធនធានធម្មជាតិទាំងនេះ មិនអោយបាត់បង់បន្ថែមទៀត។ ហើយបច្ចុប្បន្ន ប្រជាសហគមន៍កំពុងខ្នះខ្នែង ក្នុងការដាំសាកល្បងនូវដើមស្មៅចចូតនេះផងដែរ ដែលជាក្តីសង្ឃឹមក្នុងការចូលរួមការងារបរិស្ថាន និងបង្កើននូវចំណូលក្នុងគ្រួសាររបស់គាត់ បន្ថែមមួយកំរិតទៀត។

អ្នកនាងបញ្ជាក់ថា ទុយោបឺតច្នៃពីស្មៅចចូតនេះ មានលក្ខណៈពិសេសមួយចំនួនដូចជា មិនប៉ះពាល់បរិស្ថាន ងាយរលាយនៅក្នុងដីធម្មជាតិពីរយៈពេល ៣០ ទៅ ៤៥ ថ្ងៃ មិនមានប្រើប្រាស់សារធាតុគីមី សារធាតុពណ៌ ឬ ក្លិនអ្វីបន្ថែមក្នុងដំណើរការផលិតកម្មនោះឡើយ។

ម្យ៉ាងទៀត ផលិតផលនេះផលិតឡើងពីស្មៅធម្មជាតិ មិនធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់សុខភាព ព្រោះការផលិត​ប្រើបច្ចេក​ទេសលាងសម្អាត សម្ងួត និងសម្លាប់មេរោគដោយម៉ាស៊ីន​ត្រឹមត្រូវ ព្រមទាំង​មានការធ្វើតេស្តបញ្ជាក់ពីសុវត្ថិភាពក្នុងកាប្រើប្រាស់ ពីមន្ទីរមេរោគពិសោធន៍នៅ​វិទ្យាស្ថានស្ដង់ដាកម្ពុជាមុនសម្រេច​ជាសមិទ្ធផល​ចរាចរណ៍​នៅលើទីផ្សារ។

ចំពោះដំណើរការផលិតវិញអ្នកនាងបានបានអោយដឹងផងដែរថា យើងត្រូវជ្រើសរើសយកចចូត​ណា​ដែល​មានអាយុចាស់ល្មម និងទំហំធំៗ យកមកលាងឱ្យស្អាត បន្ទាប់មកកាត់តាមទំហំតម្រូវការ រួចលាងសម្អាតម្តងទៀត ទើបរៀបចំដាក់ចូលម៉ាស៊ីនសម្ងួតរយៈពេលប្រមាណ ៥ ទៅ ៦ ម៉ោង ឱ្យស្ងួតល្អដើម្បីអាចរក្សាទុកបានយូរ រួចរៀបចំដាក់ក្នុងទូសម្លាប់មេរោគ និងបាក់តេរីដើម្បីសុវត្ថិភាពដល់អ្នកប្រើប្រាស់។

ចំពោះតម្លៃវិញមានចាប់ពី ១០០០០រៀល ដល់ ១២០០០រៀល​ អាស្រ័យទៅតាមប្រវែង និង ទំហំរបស់បំពង់បឺត ដែលក្នុង១កញ្ចប់មានចំនួន ១០០ បំពង់បឺត។

អ្នកនាង ហៃ សុជាតិ វឌ្ឍនា បញ្ជាក់ថា ទុយោបឺតច្នៃពីស្មៅចចូតនេះ មានលក្ខណៈពិសគឺអាចជួយបរិស្ថាន មិនប៉ះពាល់បរិស្ថាន ដោយវារលាយនៅក្នុងដីធម្មជាតិពីរយៈពេល ៣០ ទៅ ៤៥ ថ្ងៃ ហើយក៏មិនសល់កាកសំណល់មិនមានប្រើប្រាស់សារធាតុគីមីសារធាតុពណ៌ ឬក្លិនអ្វីបន្ថែមក្នុងដំណើរការផលិតកម្មនោះឡើយ។

បច្ចុប្បន្នទីស្នាក់ការ ក្រុមហ៊ុន អាទិករ (ខេមបូឌា) ស្ថិតនៅសង្កាត់ទន្លេបាសាក់ ខណ្ឌចំការមន រាជធានីភ្នំពេញ។ ម្ចាស់អាជីវកម្មខ្នាតតូចរូបនេះបានឱ្យដឹងថា ដោយសារទើបចាប់ផ្ដើមដំបូងក្រុមហ៊ុននៅមានជាទ្រង់ទ្រាយផ្គត់ផ្គង់ក្នុងទីផ្សារក្នុងបរិមាណតិចតួចនៅឡើយ។

ទោះបីជាយ៉ាងណា អ្នកនាង ហៃ សុជាតិ វឌ្ឍនា ចង់ឃើញប្រជាជនយើងទាំងអស់គ្នាចូលរួមចំណែកការពារបរិស្ថាន ដើម្បីទីក្រុង រមណីយដ្ឋានស្អាត ទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរណ៍ និងជួយគាំទ្រផលិតផលខ្មែរ ដើម្បីប្រទេសយើងមានផលិតផល និងសម្ភារប្រើប្រាស់ក្នុងស្រុកបរិបូរណ៍ លើកស្ទួយកំពស់ជីវភាពប្រជាជនក្នុងស្រុក កាត់បន្ថយចំណាកស្រុក និង ការនាំចូលនូវផលិតផលដែលប្រជាជនក្នុងស្រុកអាចផលិតបាន​ និងស្តារឡើងវិញនូវខឿនសេដ្ឋកិច្ចជាតិ បន្ទាប់ពីរងផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមានលើវិស័យនានា ដែលបណ្តាលមកពីវបត្តិជំងឺកូវីត១៩ទូទាំងសកលលោក ឱ្យមានកំនើនសេដ្ឋកិច្ចជាតិពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំឡើងវិញផងដែរ៕

អត្ថបទ៖ ឡេង ដេត