ភាពខុសគ្នារវាងការប្រឹក្សាយោបល់ និងការព្យាបាលបញ្ហាផ្លូវចិត្ត

សុខភាពផ្លូវចិត្តមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំង ទៅលើសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ ដែលរស់នៅក្នុងសង្គម។ មិនតែប៉ុណ្ណោះមនុស្សម្នាក់ៗ សុទ្ធតែអាចប្រឈម និងកើតមានបញ្ហាផ្លូវចិត្ត ក៏ដូចជាជំងឺផ្លូវចិត្ត ដែលទាំងនេះគឺជាឧបសគ្គ នៅក្នុងការរារាំងដល់ការអភិវឌ្ឍខ្លួនឯង គ្រួសារ និងសង្គម។

លោក តែ ប៊ុនប៉ោ សាស្រ្តាចារ្យចិត្តវិទ្យា នៃសាកលវិទ្យាល័យអង្គរខេរា បានឲ្យដឹងថា ការប្រឹក្សាយោបល់អំពីបញ្ហាផ្លូវចិត្ត គឺជាផ្នែកមួយនៃការព្យាបាល ដែលសំដៅដល់ការជជែកវែកញែក រកឲ្យឃើញនូវបញ្ហារបស់បុគ្គលម្នាក់ ឬក៏កំណត់ឲ្យបាននូវគោលដៅរបស់បុគ្គល ដើម្បីឆ្ពោះទៅរកការព្យាបាល។

លោកបន្ថែមថា ការប្រឹក្សាយោបល់នេះ គឺធ្វើឡើងដើម្បីរកឲ្យឃើញថា តើបញ្ហាចម្បងរបស់អតិថិជនជាអ្វី? ហើយតើគោលដៅ ដែលត្រូវធ្វើការព្យាបាលនោះជាអ្វី? លោកបន្ថែមថា នៅពេលការជជែកឈានដល់ដំណាក់កាលនៃការកំណត់ នូវអ្វីដែលជាបញ្ហាចម្បងរួចហើយ គឺចាំបាច់ត្រូវតែធ្វើការដោះស្រាយ ប៉ុន្តែការដោះស្រាយនោះ គឺសាម៉ីខ្លួនជាអ្នកធ្វើការដោះស្រាយ ដោយខ្លួនឯង។

លោកបញ្ជាក់ថា «ការដែលរកឃើញបញ្ហាចម្បង ឬគោលដៅហ្នឹងហើយ គឺជារឿងដែលត្រូវដោះស្រាយ។ ប៉ុន្តែដោះស្រាយហ្នឹងនរណា ជាអ្នកដោះស្រាយ គឺសាម៉ីខ្លួនដែលជាអ្នកមានបញ្ហាហ្នឹង ត្រូវដោះស្រាយដោយខ្លួនគេ មិនមែនអ្នកផ្ដល់ប្រឹក្សា ជាអ្នកដោះស្រាយឲ្យគេទេ ផ្ដោតលើញាណរបស់មនុស្សដឹងខុសត្រូវដោយខ្លួនឯង ដូចជាការផ្ចង់ចិត្តគំនិតលើខ្លួនឯង និងអ្នកដ៏ទៃការផ្ចង់ចិត្តគំនិតទៅលើបញ្ហា គេធ្វើដោយខ្លួនគេ គេដឹងដោយខ្លួនគេ ហ្នឹងជាការប្រឹក្សា»។

លោកសាស្ត្រាចារ្យ បានបន្ថែមថា ការប្រឹក្សាយោបល់ គឺជាដំណើរការមួយក្នុងការគ្រប់គ្រង និងកាត់បន្ថយភាពតានតឹងរបស់អ្នកជំងឺ និងក្នុងគោលបំណងដើម្បីឲ្យសាម៉ីខ្លួន ដឹងថាខ្លួនកំពុងមានបញ្ហាអ្វី ហើយរៀនកាត់បន្ថយ ភាពតានតឹងទាំងនោះដោយខ្លួនឯង តាមរយៈការឆ្កឹះនូវវីធីសាស្ត្រមួយចំនួនដែលពួកគេធ្លាប់បានប្រើ ក្នុងការកាត់បន្ថយភាពតានតឹងផ្ទាល់ខ្លួន ពីសំណាក់អ្នកផ្ដល់ប្រឹក្សាយោបល់ប្រកប​ដោយភាពយល់ចិត្ត។ តែយ៉ាងណាការផ្ដល់ប្រឹក្សាយោបល់នេះ មិនអាចជាសះស្បើយមួយរយភាគរយដូចការព្យាបាលទេ។

រីឯការព្យាបាលវិញ សំដៅដល់ការប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសជាក់លាក់ រួមទាំងការប្រើថ្នាំផង និងប្រើប្រាស់ពេលវេលាយូរអង្វែងផង បន្ទាប់ពីបានដឹងថាអ្វីជាបញ្ហា ហើយអ្វីជាគោលដៅក្នុងការព្យាបាល ចំពោះអតិថិជន ដោយអ្នកជំនាញ។ មូលហេតុដែលអ្នកជំនាញចាំបាច់ ត្រូវជួយអ្នកជំងឺក្នុងដំណាក់កាលនេះ ត្បិតថា អ្នកជំងឺទាំងអស់មិនអាចធ្វើការព្យាបាល ឬរកឃើញវិធីសាស្រ្ត ក្នុងការកាត់បន្ថយភាពតានតឹង រោគសញ្ញា និងផលប៉ះពាល់ដោយខ្លួនឯងបានទេ តួយ៉ាងដូចជាអ្នកជំងឺបាក់ស្បាត និងអ្នកជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តជាដើម។

ត្រង់ចំនុចនេះលោកសាស្ត្រាចារ្យបញ្ជាក់ថា «ការព្យាបាលមិនមែនប្រើពេលតែមួយដង ហើយបញ្ចប់នោះទេ គឺត្រូវបន្តទៀត ត្រូវ Play Therapy ម្ដងអីចឹងទៅ ឬក៏ប្រើបច្ចេកទេសណាផ្សេងទៀតទៅ ដើម្បីឲ្យគាត់បញ្ចេញរឿងឈឺចាប់បន្តទៀត។ ការព្យាបាលគឺសំដៅដល់ការកសាងបុគ្គលិកលក្ខណៈមនុស្ស ឧទាហរណ៍ មនុស្សនោះច្រង៉េងច្រង៉ាងវាជាអត្តចរិក វាជាឬកពារ ដែលកើតចេញអំពីសង្គមនីយកម្មមក ដូចច្នេះវាមិនមែនទើបតែកើតឡើងថ្មីៗ នោះទេ គឺវាប្រចាំជីវិតរបស់គាត់ តាមយាយីជីវិតគាត់»។ លោកបន្ថែមថា ដើម្បីព្យាបាលជំងឺផ្លូវចិត្ត ទាល់តែអ្នកជំងឺចូលខ្លួនមកជួបអ្នកជំនាញ ដើម្បីធ្វើការព្យាបាល ដោយប្រើបច្ចេកទេសដូចជា Play Therapy, Behavior therapy, tree of Life,ជាដើម ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចជាសះស្បើយបាន។

គួរបញ្ជាក់ផងដែរថា ក្នុងឆ្នាំ ២០២០ មានអ្នកជំងឺផ្លូវចិត្តទៅទទួលសេវាពិនិត្យ ពិគ្រោះនិងព្យាបាលនៅតាមមូលដ្ឋានសុខាភិបាលសាធារណៈចំនួន ១១០០១៥នាក់។ ក្នុងនោះចំនួន ៦៤៩២៩នាក់ជាស្ត្រី៕

អត្ថបទ៖ លន់ សេនី