និស្សិតចិន​ឆ្នើម​ម្នាក់ ​ស្លាប់ក្នុងវ័យ​២៤​ឆ្នាំ ព្រោះតែប្រើពាក្យថា «មិនអីទេ»!

នៅក្នុងសង្គមអាស៊ី ភាគច្រើនគ្រួសារជាច្រើនបានដាក់ក្តីសង្ឃឹមលើការអប់រំ ដូចជាជាសំបុត្រមួយដែលអាចផ្លាស់ប្តូរជីវិតរបស់ពួកគេ។ ជាងនេះ មនុស្សជាច្រើនខំប្រឹងប្រែងមិនធ្វើឲ្យឪពុកម្តាយខកចិត្ត ជួនកាលថែមទាំងរស់នៅដោយសន្សំសំចៃខ្លាំង ហើយមិនយកចិត្តទុកដាក់ថែទាំខ្លួនឯងទៀតផង។

យ៉ាងណា រឿងរ៉ាវរបស់ Niu Zhongnan ដែលជានិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សាដ៏អស្ចារ្យម្នាក់កើតក្នុងឆ្នាំ ១៩៩៦ ក្នុងខេត្ត Shandong ប្រទេសចិន គឺជាភ័ស្តុតាងច្បាស់លាស់នៃការពិតនេះ។ ទោះបីជាឧបទ្ទវហេតុមួយនេះបានកើតឡើងជាងប្រាំឆ្នាំមុនក៏ដោយ ប៉ុន្តែរាល់ពេលដែលរឿងរ៉ាវរបស់គាត់ត្រូវបានចែករំលែកនៅលើអ៊ីនធឺណិត វានៅតែបន្តអង្រួនបេះដូងមនុស្សម្នាជាច្រើន។

Nui Zhongnan កើតក្នុងគ្រួសារកសិករក្រីក្រ ឪពុក​ម្តាយ​របស់​គាត់​មិន​បាន​ទទួល​ការ​អប់រំ ហើយ​​ធ្វើ​ការ​ដោយដៃ​អស់​មួយ​ជីវិត។ គាត់ត្រូវគ្រួសារចាត់ទុកជាជាសសរស្តមតាំងពីកុមារភាព។ ក្រោយ​ពី​រៀន គាត់​បាន​ជួយ​ឪពុក​ម្ដាយ​ធ្វើ​ស្រែ​ចម្ការ។ ក្រោយមក ឪពុក​របស់​គាត់​បាន​ជួប​ឧបទ្ទវហេតុ​សំណង់​បាក់​ជើង ធ្វើ​ឲ្យគ្រួសារ​មួយនេះរឹតតែលំបាក​លំបាក​ថែម​ទៀត​។

ទោះបីជាអ្នកមានគុណខ្វះខាតការអប់រំក៏ដោយ តែឪពុកម្តាយជឿថា ការអប់រំនឹងធ្វើឲ្យជីវិតកូនប្រុសរបស់ពួកគេកាន់តែប្រសើរឡើង។ Niu បាន​ឧស្សាហ៍​ព្យាយាម​ក្នុង​ការ​សិក្សា​​ដោយ​ទទួល​បាន​ពិន្ទុ​ល្អ​លើសគេ។ លោក​បាន​ឈ្នះ​ពាន​រង្វាន់​ថ្នាក់​ស្រុក និង​ខេត្ត​ជា​ច្រើន មុន​ពេល​ទទួល​បាន​ការ​ចូល​រៀន​នៅ​វិទ្យាល័យ​កំពូល​មួយ​ក្នុង​តំបន់។

ក្រោយមកគាត់បានចូលសាកលវិទ្យាល័យ Jiaotong របស់ Xi’an ដែលជាសាកលវិទ្យាល័យឈានមុខគេមួយរបស់ប្រទេសចិន។ នៅឆ្នាំទី ២ គាត់ត្រូវបានជ្រើសរើសសម្រាប់ក្រុមស្រាវជ្រាវវិទ្យាសាស្ត្រ។ លោក​បាន​បន្ត​ថ្នាក់​អនុបណ្ឌិត ដោយ​គ្មាន​ការ​ប្រឡង​ចូល ហើយ​កំពុង​ត្រៀម​ខ្លួន​សម្រាប់​ថ្នាក់​បណ្ឌិត។ ផ្លូវ​សិក្សា​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​កត់​សម្គាល់​នេះ​ មិន​មែន​ជា​អ្វី​ដែល​សិស្ស​ធម្មតា​អាច​បន្ត​បាន។

ថ្វីដ្បិតតែមានទេពកោសល្យខ្ពស់ និងមានការកោតសរសើរពីសាស្រ្តាចារ្យរបស់គាត់ក៏ដោយ ក៏ក្មេងជំទង់រូបនេះរស់នៅក្នុងជីវិតសាមញ្ញបំផុតមួយ។ គាត់បានសន្សំអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដើម្បីផ្ញើប្រាក់ទៅផ្ទះ។ ជាពិសេសថែមទៀត គាត់តែងតែញ៉ាំអាហារសាមញ្ញៗ ឬសូម្បីតែមិនសូវញ៉ាំអ្វីទាំងអស់។ ទោះ​បី​ជា​មាន​ការ​លំបាក​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ លោក​មិន​ដែល​ត្អូញត្អែរ​ឲ្យគញរទសារបានដឹងឡើយ។

ជាងនេះទៀត គាត់បាន​ជួយ​អ្នក​ភូមិ​ដែល​ជួប​ឧបទ្ទវហេតុ​តាំង​ពី​ថ្នាក់​មធ្យម​សិក្សា។ កំឡុងពេលរៀននៅសកលវិទ្យាល័យ គាត់បានទិញម៉ាស៊ីនចម្រោះទឹកសម្រាប់បន្ទប់ពិសោធន៍សម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាប្រើប្រាស់។ នៅពេលណាដែលមាននរណាម្នាក់សួរអំពីសុខភាព ឬសុខុមាលភាពរបស់គាត់ គាត់តែងតែញញឹម ហើយឆ្លើយយ៉ាងសាមញ្ញថា «ខ្ញុំមិនអីទេ»។

រហូតដល់សោកនាដកម្មបានវាយប្រហារយុវជនដែលមានចិត្តសប្បុរសនេះ។ របៀបរស់នៅដែលគ្មានតុល្យភាពរបស់គាត់ ការហូបចុកមិនទៀងទាត់ ការគេងមិនគ្រប់គ្រាន់ និងការងារហួសប្រមាណបានធ្វើឲ្យប៉ះពាល់ដល់សុខភាពរបស់គាត់។

នៅថ្ងៃទី ៥ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០២០ Niu បានក្រោកពីព្រលឹម ដើម្បីបញ្ចប់ការស្រាវជ្រាវ មុនពេលសារភាពស្នេហ៍របស់គាត់ទៅកាន់មិត្តស្រី។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​គាត់​បាន​ដួល​នៅ​ក្នុង​មន្ទីរ​ពិសោធន៍​ដោយ​សារ​តែ​ឈឺក្បាល​ខ្លាំងពេក។ គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​បញ្ជូន​ទៅ​មន្ទីរពេទ្យ​ជា​បន្ទាន់​ដោយ​សន្លប់។ វេជ្ជបណ្ឌិត​បាន​ធ្វើ​រោគវិនិច្ឆ័យ​ថា​ មាន​ជំងឺ​ដាច់​សរសៃឈាម​ក្នុង​ខួរក្បាល​ដែល​ជា​ជំងឺ​សរសៃឈាម​ពី​កំណើត​ដែល​មិន​អាច​ទាយ​ទុក​មុន​បាន​។

នៅគ្រាចុងក្រោយរបស់គាត់ ទោះបីជាមិនអាចនិយាយបានច្បាស់ក៏ដោយ គាត់ក៏កាន់ដៃម្តាយ ហើយព្យាយាមលួងអ្នកមានគុណយ៉ាងទន់ភ្លន់កុំឲ្យគាត់យំ។ នេះជាពាក្យចុងក្រោយរបស់គាត់ មុនពេលគាត់បាត់បង់ស្មារតី ហើយក្រោយមកបានស្លាប់នៅអាយុ ២៤ ឆ្នាំ។

ពេល​ឪពុក​របស់ Niu កំពុង​វេច​ខ្ចប់​របស់​កូន​ គាត់​បាន​រក​ឃើញ​កាត ATM ចំនួន ៥ ។ ពួកគេពីរនាក់គ្មានលុយទេ ហើយបីនាក់ទៀតមានសមតុល្យសរុបត្រឹមតែ ២២ យន់។ ពេល​ឃើញ​លេខ​ទូ ATM ឪពុក​បាន​ដួល​ហើយ​យំភ្លាមៗ​។ នៅពីក្រោយពាក្យសាមញ្ញ «ខ្ញុំសុខសប្បាយជាទេ» គឺជាជីវិតនៃការស៊ូទ្រាំមិនគួរឲ្យជឿ ការស៊ូទ្រាំ និងការលះបង់សម្រាប់គ្រួសាររបស់គាត់។

មុនពេលគាត់ស្លាប់ Niu Zhongnan បានបង្ហាញចេតនាចង់បរិច្ចាគសរីរាង្គរបស់គាត់។ ថ្លើម និងតម្រងនោមទាំងពីររបស់គាត់បានជួយសង្គ្រោះជីវិតអ្នកជំងឺបីនាក់ផ្សេងទៀតដែលកំពុងរង់ចាំការប្តូរសរីរាង្គ។ ដើមឡើយ គ្រួសាររបស់គាត់បានជំទាស់នឹងការបរិច្ចាគនេះ ព្រោះតែអាណិតកូនប្រុស ប៉ុន្តែទីបំផុតក៏យល់ព្រម។ សូម្បី​តែ​ក្រោយ​ពេល​លោក​ទទួល​មរណភាព​ក្ដី ក៏​សេចក្ដី​សប្បុរស និង​ការ​លះបង់​របស់​លោក​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ខ្លួន​អ្នក​ដែល​លោក​បាន​សង្គ្រោះ។

រឿងរ៉ាវរបស់ Niu Zhongnan បានធ្វើឲ្យកក្រើកបណ្ដាញសង្គមចិន មិនត្រឹមតែដោយសារតែទេពកោសល្យរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ដោយសារតែសោកនាដកម្មរបស់គាត់ផងដែរ។ យុវជនម្នាក់ដែលមានក្តីសុបិន ភាពស្មោះត្រង់ ការលះបង់ចំពោះគ្រួសារ បានទទួលមរណភាពមុនពេលគាត់អាចមានជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន។

យ៉ាងណាមិញ រឿង​រ៉ាវមួយនេះបានក្លាយជាការ​រ​រំលឹក​ថា ក្តី​សុបិន និង​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​មាន​តម្លៃ ប៉ុន្តែ​យើង​មិន​គួរ​ក្លាយ​ជា​ម៉ាស៊ីន​ដែល​ចេះ​តែ​ផ្តល់ឲ្យអ្នក​ដទៃ ហើយ​ភ្លេច​មើល​ថែ​ខ្លួន​ឯង​នោះ​ទេ។ នៅពេលដែលយើងមានសុខភាពល្អ និងសប្បាយរីករាយ យើងអាចចែករំលែកសេចក្តីល្អជាមួយអ្នកជុំវិញខ្លួនយើងតាមរបៀបនិរន្តរភាព៕

អត្ថបទ៖ សាង ស្រីល័ក្ខ

ចុចអាន៖សង្ឃថៃ២អង្គ ទាញកំភ្លើងបាញ់ប្រហារគ្នាផ្អើលវត្ត រួចរត់គេចខ្លួនបាត់ស្រមោលឈឹង