ព័ត៌មានជាតិ

ជំនឿស្រោចទឹកលើករាសី មានប្រភពមកពីប្រាសាទនាគព័ន្ធ

បានផុស

១ ខែ មុន

នៅ

ថ្ងៃអង្គារ ២ មិថុនា ២០២៦

ដោយ

ប្រាសាទនាគព័ន្ធ ត្រូវបានគេជឿជាក់ថាជាកន្លែងលាងបាបកាលពីសម័យបុរាណ តាមរយៈភស្តុតាងបង្ហាញនៅក្នុងសិលាចារឹក។

បុរាណវិទូនៃអាជ្ញាធរជាតិអប្សរាបានបញ្ជាក់ថា ពិធីលាងបាបនៅប្រាសាទនាគព័ន្ធ នៅតែមានឥទ្ធិពលបន្តរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ ប៉ុន្តែបានផ្លាស់ប្តូរទម្រង់នៃការៀបចំពិធីមួយចំនួន។

សូមចុច Subscribe Channel Telegram កម្ពុជាថ្មី ដើម្បីទទួលបានព័ត៌មានថ្មីៗទាន់ចិត្ត

លោក ជា សារិទ្ធ បុរាណវិទូនៃអាជ្ញាធរជាតិអប្សរា

លោក ជា សារិទ្ធ បុរាណវិទូ និងជាមន្រ្តីផ្នែកអភិរក្សប្រាសាទនៃអាជ្ញាធរជាតិអប្សរាបានឲ្យដឹងថា កាលពីសម័យបុរាណ ការលាងបាបនៅប្រាសាទនាគព័ន្ធត្រូវនិមន្តព្រះសង្ឃឬអាចារ្យមកធ្វើកិច្ចពិធី។

លោកថា ការរៀបចំកិច្ចពិធីលាងបាប គឹតាមរយៈស្រះទាំង ៥ ដែលមានទំនាក់ទំនងគ្នាភ្ជាប់ពីស្រះកណ្តាលទៅស្រះតូចទាំង ៤ ដែលមានដំបូលនិងទរបង្ហូរទឹកមួយ។

ក្នុងកិច្ចដំណើរការពិធីគឺព្រះសង្ឃឬអាចារ្យ នឹងធ្វើនៅលើជណ្ដើរស្រះធំដែលមានមាត់ទរមួយលម្អជាទេវរូបភេទស្រី (នៅសល់នៅទរខាងកើត)។ ពេលធ្វើពិធីរួច គេដួសទឹកចាក់តាមទរ ហើយយើងចូលទៅត្រងទឹកចេញពីមាត់ដំរី មនុស្ស សឹង្ហ និងមាត់សេះ យកមកលាងជម្រះកាយ។

លោកប្រៀបធៀបបច្ចុប្បន្ននេះមានកែប្រែការធ្វើពិធីមួយចំនួន ដោយគេច្រើនតែនាំគ្នាដងទឹកពីក្នុងស្រះទៅប្រគេនព្រះសង្ឃ ដើម្បីឱ្យលោកធ្វើកិច្ចប្រសិទ្ធីដើម្បីលាងជម្រះ។

ពិធីលាងបាបកាលពីសម័យបុរាណបានក្លាយមកជាការ “ស្រោចទឹកលើករាសី” តាមបែបអ្នកអង្គរ ឬ “ការរំដោះគ្រោះ” តាមបែបអ្នកភ្នំពេញ នៅពេលដែលជួបគ្រោះថ្នាក់ ធ្វើការមិនសូវរលូន ឬមានរឿងដាក់ខ្លួនជាដើម។

ពាក់ព័ន្ធជំនឿនេះមានភាពស័ក្តិសិទ្ធិកម្រិតណា លោក ជា សារិទ្ធ បញ្ជាក់ថាគឺអាស្រ័យទៅលើការជឿជាក់របស់បុគ្គលម្នាក់ៗ។ យ៉ាងណា សម័យបុរាណ ជំនឿនិងសាសនាមានភាពជឿជាក់មុតមាំខ្លាំងក្លាណាស់។

«ភស្តុតាងគឺបើគ្មានជំនឿមុតមាំទេ ដូនតាយើងក៏មិនចំណាយពេលរាប់សិបឆ្នាំ កម្លាំងពលកម្ម និងការផ្គត់ផ្គង់អាហារដ៏មហាសាល ដើម្បីសាងសង់ប្រាសាទធំៗដូចជា នាគព័ន្ធ អង្គរវត្ត ឬបាយ័ននោះឡើយ»។ លោក ជា សារិទ្ធ បញ្ជាក់។

ប្រាសាទនាគព័ន្ធ ក្រៅតែជាទីតាំងស័ក្កសិទ្ធសម្រាប់ការរៀបចំពិធីលាងបាបលើករាសីកាលពីបុរាណ អ្នកស្រុកក៏មានជំនឿមួយទៀតគឺពិធីសុំទឹកភ្លៀង នៅពេលស្រុកទេសជួបប្រទះគ្រោះរាំងស្ងួតខុសពីធម្មតា ដែលអ្នកស្រុកតែងតែប្រមូលផ្ដុំគ្នាធ្វើពិធីតាមបែបជំនឿបែបជីវចលដោយមានការលេងភ្លេង និងសូត្រមន្ត។

ពិធីសុំទឹកភ្លៀងនេះអ្នកស្រុកហៅថា “ចាក់ត្រពោករាហូ” ដែលតែងធ្វើឡើងក្រោយរដូវចូលឆ្នាំ ឬក្រោយពិធីឆ្លងចេត្រ ដោយមានការចូលរួមពីអ្នកភូមិជុំវិញដូចជា ភូមិលាងដៃ ភូមិភ្លង់ និងភូមិតាប្រុក ដោយមានរៀបចំកិច្ចពិធីបែបសាសនាផងដែរ។

ប្រាសាទនាគព័ន្ធត្រូវបានសាងសង់ឡើងនៅរាជ្យព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ ក្នុងអំឡុងឆ្នាំ ១១៩១ ដើម្បីឧទ្ទិសថ្វាយព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយាន។

សាងសង់ឡើងនៅចំកណ្តាលបារាយណ៍ «ជ័យតដាក» ឬវាលរាជដាក (បារាយណ៍ខាងជើង ឬបារាយណ៍នាគព័ន្ធ) ភ្ញៀវទេសចរជាតិនិងអន្តរជាតិ អាចធ្វើដំណើរទៅទស្សនាប្រាសាទនាគព័ន្ធ ដោយដើរឆ្លងកាត់ស្ពានឈើដែលមានប្រវែងជិត ២០០ ម៉ែត្រ។

ការដើរកាត់ស្ពានឈើមកទស្សនាប្រាសាទនាគព័ន្ធ ភ្ញៀវទេសចរអាចគយគន់ផ្ទៃទឹកដែលមានផ្កាឈូក រុក្ខវារីជាតិផ្សេងៗ ហើយមិនអាចភ្លេចបានគឺមកថតថ្ងៃលិចឆ្លុះជាមួយស្ពានសាងសង់កាត់បារាយណ៍ហុំព័ទ្ធដោយលំហទឹកល្ហរល្ហេវ៕