សិប្បកម្មផលិតឥដ្ឋ១ កន្លែងនៅ​ស្រុក​ចិត្របុរី ប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធស្វ័យប្រវត្តិ ចំណេញពេលវេលា គុណភាព​ខ្ពស់ជាងការផលិតដោយដៃ

ការផលិតឥដ្ឋប្រហោង ឥដ្ឋតាន់ និងក្បឿង ដោយប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធស្វ័យប្រវត្តិមានលក្ខណៈលឿនរហ័ស ចំណេញពេលវេលា និងមានគុណភាពខ្ពស់ជាងការផលិតដោយដៃ និងគ្មានភាពស្មុគស្មាញ។ នេះបើតាមការ​អះអាង​របស់​អ្នកស្រី សំ សុីនួន ម្ចាស់សិប្បកម្មផលិតឥដ្ឋ និងក្បឿង ១ កន្លែង ស្ថិត​នៅ​ក្នុងភូមិឫស្សីចារ ឃុំថ្មគ្រែ ស្រុកចិត្របុរី ខេត្តក្រចេះ។

ការប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធស្វ័យប្រវត្តិ អាចបំបែកគ្រាប់គ្រួស បំបែកដីបានហាប់ណែន ធ្វើឱ្យឥដ្ឋមានគុណភាពខ្ពស់។ សព្វថ្ងៃនេះ សិប្បកម្មរបសអ្នកស្រី មានកម្មករកំពុងបម្រើការងារចាប់ពី ១៥ នាក់ ទៅ ២០នាក់ ចេញចូលៗ​ជា​ធម្មតា។ បើតាមអ្នកស្រី សំ ស៊ីនួន ការប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីនប្រព័ន្ធស្វ័យប្រវត្តិ មានបួនដំណាក់កាល ដោយដំណាក់កាលនីមួយៗមានដូចជា ការប្រើគ្រឿង​ចក្ររុញអាចម៍ដីដាក់តៅ រួចម៉ាស៊ីនក៏ដំណើរការកិនបំបែកដី រួចហើយចេញជារូបរាងឥដ្ឋ និងបន្ទាប់​មក​កម្មករចាប់ផ្តើមយកដុំឥដ្ឋហាលថ្ងៃ ពេលហាលស្ងួតហើយក៏យកបញ្ជូលក្នុងឡដុត ដើម្បីចេញជាផលិតផលសម្រេច។

ក្នុងការផលិតឥដ្ឋដោយ​ប្រើម៉ាស៊ីនស្វ័យប្រវត្តិ​រួម​ទាំង​បទពិសោធន៍ចំណេះជំនាញច្រើនឆ្នាំ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកអត់មានជំនាញ អត់ចេះអាចមានការពិបាក។

អ្នកស្រីបន្តថា ជំនាញនេះគឺរៀនចេះតកូនតចៅតាំងពីមុនមកម៉្លេះ។ ការធ្វើឡឥដ្ឋនេះ មិនចំពោះមានឡឥដ្ឋតិច ឬច្រើនទេ សម្រាប់អ្នកស្រី គឺផលិតឥដ្ឋវិលជុំ ឥដ្ឋត្រូវបានបញ្ចេញរាល់ថ្ងៃតែម្តង។ នៅមួយរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃចុងក្រោយនេះ តម្លៃឥដ្ឋមានការឡើងថ្លៃបន្តិចវិញ តម្លៃចាប់ពី ១៣០ រៀល ទៅ ១៤០រៀល នៅនឹងកន្លែង។ រីឯក្បឿងដែលផលិតបានវិញ បានចែកចាយ ២៥រាជធានី/ខេត្ត ទូទាំងប្រទេស និង​មានការគាំទ្រច្រើនពីម្ចាស់ដេប៉ូ ក៏ដូចជា អតិថិជនអ្នកប្រើប្រាស់ផងដែរ។

ណែត ជាកម្មករធ្វើការនៅសិប្បកម្ម​ឡឥដ្ឋ​បានឱ្យដឹងថា ក្នុងមួយថ្ងៃអាចហាលដុំឥដ្ឋបានចំនួន ៧៥ ពាន់ដុំ ហើយ​ក្នុងមួយដុំរកប្រាក់ចំនួនបាន ៣ រៀល​ ៥ កាក់។ នៅរដូវវស្សានេះ គឺមានផលលំបាក មិនដូចខែប្រាំង ពីព្រោះខែវស្សាដុំឥដ្ឋស្ងួតយឺតពេក ខ្វះកន្លែងហាល បើខែប្រាំង ហាលឆាប់ស្ងូត គេយកអស់ មានកន្លែងហាលច្រើន៕

អត្ថបទ ប្រុញ វិធិន