នាយករដ្ឋមន្រ្តីកម្ពុជា​រំលឹក​​រូបថត​ជាង ២០ ឆ្នាំមុន ឆ្លុះ​បញ្ជាំង​ពី​ជីវិត ភាព​ម្ចាស់ការ​លើខ្លួន​ឯង

ព្រឹកមិញនេះ​ក្នុងកម្មវិធីជួបជាមួយសហជីពនិងសេដ្ឋកិច្ចក្រៅប្រព័ន្ធ នាយករដ្ឋមន្រ្តីកម្ពុជា​សម្តេច​ធិបតី ហ៊ុន ម៉ាណែត ​បានរំលឹក​អំពីការរស់នៅកាលធ្វើកម្មសិក្សានៅធនាគារពិភពលោកក្នុងរដ្ឋធានី Washington នៃសហរដ្ឋអាមេរិក នៅ​អំឡុង​ឆ្នាំ​២០០២។

ក្រោយចប់កម្មវិធី សម្តេច​ធិបតី​ក៏​ទទួលបាន​រូបថតមួយសន្លឹកដែលរំលឹក​វេលា​​កាល​ពី​ជាង ២០ ឆ្នាំ​មុន​​ដែលសម្តេច​បាន​ចុះធ្វើ​កម្មសិក្សា​ការងារនៅធនាគារពិភពលោកនៅអំឡុង​ឆ្នាំ ២០០២ ដោយ​ក្នុងនោះសម្តេច​បាន​រំលេច​ពី​បទពិសោធន៍ការងារ ការតស៊ូក្នុង​ជីវភាព​រស់នៅប្រចាំថ្ងៃ រួមទាំង​ក្រើនរំលឹកពី​​ការ​រៀន​ម្ចាស់ការ​លើខ្លួន​ឯង។

មេដឹកនាំកម្ពុជា​បាន​រំលឹក​ពីពេលវេលាកន្លងទៅជាច្រើន​ឆ្នាំ​ តាមរយៈរូបថត​មួយសន្លឹក​នោះថា​ ក្នុងរូបនេះគឺ​ជា​បន្ទប់ដែលខ្ញុំជួលនៅជាមួយមិត្តរួមបន្ទប់ពីរនាក់ទៀតរយៈពេលជិតមួយឆ្នាំ ក្នុងពេលដែលខ្ញុំធ្វើកម្មសិក្សានៅធនាគារពិភពលោកនៅឆ្នាំ ២០០២​។ បន្ទប់នេះមានបន្ទប់គេងតូចមួយអាចដាក់គ្រែបានពីរ បន្ទប់ទឹកតូចមួយ កន្លែងសាឡុងទទួល​ភ្ញៀវ ជាប់ជាមួយចង្ក្រានតូចមួយ។

ខ្ញុំគេងនៅលើប៉ៅអ៊ី (ប៉ៅអ៊ីបត់ក្នុងរូប) នៅក្នុងបន្ទប់សាឡុង ជាប់ផ្ទះបាយ ដោយទុក​ឲ្យ​មិត្តរួមបន្ទប់ពីរនាក់ទៀតគេងនៅក្នុងបន្ទប់ ដោយសារខ្ញុំធ្វើការងារយប់ៗជ្រៅ ហើយមិនចង់រំខានមិត្ត ទុកអោយគាត់អាចបិទភ្លើងគេងក្នុងបន្ទប់ចុះ។

កន្លែងដែលខ្ញុំអង្គុយហូបបាយនេះគឺ ជាកន្លែងគេងរបស់ខ្ញុំ គ្រែរបស់ខ្ញុំគឺប៉ៅអ៊ីបត់ (ក្នុងរូបភាព) ហើយវាក៏ជាកន្លែងហូបបាយ និងធ្វើកិច្ចការរបស់ខ្ញុំនៅផ្ទះផងដែរ។

មិត្តភក្តិខ្លះ ប្រាប់ថាឃើញរូបនេះថាគួរឱ្យអាណិតខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានប្រាប់គាត់វិញថា មិនមានអ្វីគួរឲ្យអាណិតនោះទេ ព្រោះទោះយ៉ាងណាក៏ខ្ញុំមានសំណាងជាមនុស្សរាប់លាននាក់ដែលមិនមានឱកាសដូចខ្ញុំ។

ការដែលខ្ញុំសម្រេចជួលផ្ទះតូចមួយនៅបីនាក់ជាមួយមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ មានមូលហេតុធំៗចំនួនពីរ÷

មូលហេតុទី១ គឺសម្រាប់រូបខ្ញុំ មិនថាផ្ទះតូចចង្អៀតឬចាស់ ឱ្យតែមានដំបូលកុំឱ្យលិចពេលភ្លៀង មានកន្លែងសម្រាប់គេង សម្រាប់ហូបបាយ សម្រាប់ធ្វើកិច្ចការ គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។

គោលដៅសំខាន់របស់ខ្ញុំពេលនោះគឺផ្ដោតទៅលើការងារនៅធនាគារពិភពលោក ដែលខ្ញុំត្រូវខិតខំធ្វើឲ្យល្អនិងច្បាម​យក​បទពិសោធន៍ឲ្យបានជាអតិបរមា ក្នុងរយៈពេលដែលខ្ញុំធ្វើការនៅទីនោះ។ កន្លែងស្នាក់នៅ ឬមធ្យោបាយធ្វើដំណើរ (ខ្ញុំជិះរថភ្លើងក្រោមដីទៅធ្វើការ) គឺជាកិច្ចការបន្ទាប់បន្សំ។ មិនអាចឲ្យកិច្ចការបន្ទាប់បន្សំជាឧបសគ្គសម្រាប់រំខានដល់ការសម្រេច​គោលដៅធំរបស់ខ្ញុំទេ។

មូលហេតុសំខាន់មួយទៀតរបស់ខ្ញុំ គឺភាពម្ចាស់ការរបស់ខ្ញុំក្នុងការរស់នៅ ដោយខ្ញុំព្យាយាមដាក់គោលដៅធ្វើយ៉ាងណា ការរស់នៅរបស់ខ្ញុំនៅពេលនោះត្រូវអាចទ្រទ្រង់បានដោយសារប្រាក់បៀវត្សរបស់ខ្ញុំ ដែលបានមកពីការធ្វើកម្មសិក្សានៅធនាគារពិភពលោក។ ពោលគឺរស់ដោយថវិការកដោយខ្លួនឯង ដោយមិនចាំបាច់ប្រើប្រាស់ថវិការបស់ឪពុកម្ដាយ ទោះបីជាគាត់មានលទ្ធភាពផ្ដល់ឱ្យខ្ញុំអាចជួលផ្ទះបានល្អជាងឬធំជាងនេះក៏ដោយ៕