ទណ្ឌកម្ម៖ ការត្រដររស់ និងយុទ្ធសាស្ត្រទប់ទល់របស់អ៊ីរ៉ង់ ជាង ៤០ឆ្នាំ

ទណ្ឌកម្មមិនមែនរាប់តែជាចំនួន “ដង” ទេ ប៉ុន្តែវាគ្របដណ្ដប់ស្ទើរតែ ១០០% នៃសេដ្ឋកិច្ចស្នូល៖

ចំនួនទណ្ឌកម្មបានហក់ឡើងខ្លាំងក្នុងរបត់សំខាន់ៗចំនួន ៣៖

-រលកទី១ (១៩៧៩-១៩៩៥)៖ ទណ្ឌកម្មពាណិជ្ជកម្មទូទៅពីអាមេរិក។

-រលកទី២ (២០១០-២០១២)៖ ទណ្ឌកម្មពីអង្គការសហប្រជាជាតិ (UN) ជុំវិញបញ្ហានុយក្លេអ៊ែរ។

-រលកទី៣ (២០១៨-២០២៦)៖ បន្ទាប់ពីអាមេរិកដកខ្លួនចេញពី JCPOA និងការបន្ថែមទណ្ឌកម្មថ្មីៗពាក់ព័ន្ធនឹង ការផ្ដល់អាវុធឱ្យរុស្ស៊ី និងការបង្រ្កាបបាតុកម្មក្នុងស្រុក។

ទោះបីជាស្ថិតក្រោមសម្ពាធសេដ្ឋកិច្ចយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ក៏អ៊ីរ៉ង់បានបង្កើត “ភាពធន់នៃសេដ្ឋកិច្ច” (Resistance Economy) តាមរយៈវិធីសាស្ត្រដូចជា៖

ក្នុងរយៈពេលជាង ៤០ឆ្នាំ នៃទណ្ឌកម្មដែលគ្របដណ្ដប់ស្ទើរតែ ១០០% នៃសេដ្ឋកិច្ចស្នូល អ៊ីរ៉ង់មិនត្រឹមតែមិនដួលរលំនោះទេ ប៉ុន្តែបានប្រែក្លាយខ្លួនជា “មន្ទីរពិសោធន៍សកល” ក្នុងការគេចចេញពីសម្ពាធលោកខាងលិច។ ភាពជោគជ័យនៃការត្រដររស់នេះ ផ្អែកលើកត្តាបីសំខាន់ៗ៖

ក. ការបន្ស៊ាំខ្លួនតាមរយៈភាពធន់នៃសេដ្ឋកិច្ច៖ អ៊ីរ៉ង់បានកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកលើដុល្លារ ងាកមកប្រើប្រាស់រូបិយប័ណ្ណឌីជីថល និងប្រព័ន្ធធនាគារស្រមោល ដែលធ្វើឱ្យទណ្ឌកម្មផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុបាត់បង់ប្រសិទ្ធភាពមួយផ្នែក។

ខ. យុទ្ធសាស្ត្រងាកទៅប្លុកBRICS៖ ការចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយមហាអំណាច BRICS (ជាពិសេសរុស្ស៊ី និងចិន) បានផ្តល់ដង្ហើមសេដ្ឋកិច្ចតាមរយៈការនាំចេញប្រេង “ពណ៌ប្រផេះ” និងការផ្លាស់ប្តូរបច្ចេកវិទ្យាយោធា ដែលធ្វើឱ្យអ៊ីរ៉ង់លែងឯកោ។

គ. ភាពធន់នៃរចនាសម្ព័ន្ធផ្ទៃក្នុង៖ ទោះបីជាមានអតិផរណាខ្ពស់ និងតម្លៃប្រាក់ Rial ធ្លាក់ចុះ ប៉ុន្តែការរុញច្រានការផលិតក្នុងស្រុកជំនួសការនាំចូល បានជួយរក្សាស្ថិរភាពសង្គម និងអំណាចដឹកនាំមិនឱ្យរង្គោះរង្គើ។