ឆ្នាំនេះផ្លែទឹកដោះ មានតម្លៃខ្ពស់នៅលើ​ទីផ្សារ

ផ្លែទឹកដោះគោ គឺជាផ្លែឈើមួយប្រភេទដែលបច្ចុប្បន្នមិនសូវមានអ្នកនិយមដាំបន្តទៀតឡើយ សម្រាប់ខេត្តបាត់ដំបង ដោយបន្សល់តែដើមចាស់ៗ នៅតាមភូមិស្រុកនានា ហើយត្រូវបានម្ចាស់បេះប្រមូលយកមកលក់នៅលើទីផ្សារ។ ផ្លែទឹកដោះគោត្រូវបានចែកចេញជាពីរប្រភេទ គឺពណ៌ស និងពណ៌ក្រហម រីឯរស់ជាតិក៏មិនខុសគ្នាប៉ុន្មានដែរ គឺផ្អែមឆ្ងាញ់ពិសា ប៉ុន្តែអ្នកដែលបរិភោគផ្លែទឹកដោះគោត្រូវតែមានការប្រុងប្រយ័ត្នមិនចង់ឲ្យប៉ះទៅលើបបូរមាត់ឡើយ ព្រោះវាអាចជាប់ជ័រពណ៌ខ្មៅនៅលើបបូរមាត់ ដូច្នេះបើគេបរិភោគគេតែងតែពុសផ្លែវាជាពីររួចប្រើស្លាបព្រាដួសយកមកទទួលទាន ទើបវាមិនបណ្ដាលអត់មានជ័រប្រឡាក់មាត់។

ផ្លែទឹកដោះគោមានលក្ខណៈខុសពីផ្លែឈើមួយចំនួនដូចជា ស្វាយ ចេក ល្ហុង ល្មុត ដែលផ្លែទាំងនេះនៅពេលដែលចាស់ប្រជាពលរដ្ឋអាចបេះយកមកបន្ទុំបាន ដោយឡែកសម្រាប់ផ្លែទឹកដោះគោ គឺមិនអាចបេះយកមកបន្ទុំដូចគេបានឡើយ ត្រូវរង់ចាំផ្លែនេះទុំនៅលើដើមទើបអាចបេះប្រមូលផលយកទៅលក់នៅលើទីផ្សារបាន។

យុវតីម្នាក់ រស់នៅភូមិបោះពោធិ៍ ឃុំអូរដំបង១ ស្រុកសង្កែ ខេត្តបាត់ដំបង ដែលជាអ្នកលក់ផ្លែឈើទាំងនេះបានបញ្ជាក់ថា ពពួកផ្លែទឹកដោះគោនេះឥឡូវពិបាករកទិញណាស់ ព្រោះវាស្ទើរតែដាច់ពូជទៅហើយ ដោយនៅសល់តែដើមចាស់ៗតាមភូមិប៉ុណ្ណោះដែលគេប្រមូលបេះយកមកលក់ ហើយនាងក៏ទិញយកមកលក់បន្ត ដោយតម្លៃផ្លែទឹកដោះគោ ស និងទឹកដោះគោក្រហម មិនខុសគ្នាទេ ដោយយកមកលក់រាយឆ្នាំនេះបានតម្លៃ ១២.០០០ រៀលក្នុងមួយគីឡូក្រាម មានន័យថាផ្លែធំៗអាចលក់បានតម្លៃ ៤.០០០ រៀលក្នុងមួយផ្លែ។

ជុំវិញរឿងរ៉ាវមួយចំនួននៃផ្លែទឹកដោះគោនេះក៏មានសាស្ត្រាចារ្យភាសាថៃម្នាក់ ដែលរស់នៅក្នុងខេត្តបាត់ដំបង បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា បើប្រៀបធៀបទៅនឹងប្រទេសថៃ គឺមានផ្លែឈើពីរយ៉ាងដែលជនជាតិថៃមិនដែលបានឃើញ ទីមួយគឺ ផ្លែក្រូចពោធិ៍សាត់ នៅប្រទេសថៃ គឺមានតែឈ្មោះនៅក្នុងអក្សរ ប៉ុន្តែពុំមានដើមក្រូចពោធិ៍សាត់ឡើយ ទីពីរ សម្រាប់ផ្លែទឹកដោះគោ បើនៅប្រទេសថៃគឺគ្មានទាំងឈ្មោះ និងគ្មានទាំងដើម ដូច្នេះមានន័យថា ផ្លែទឹកដោះគោជនជាតិថៃមិនស្គាល់ថាជាផ្លែអ្វីឡើយ៕

អត្ថបទ៖ សោ និយមរ័ត្ន