ពលរដ្ឋ​ក្រុង​បាត់ដំបង កាន់តែ​ឲ្យតម្លៃ​គាំំទ្រ​ទំនិញ ត្រី ​សាច់ ផលិត​ក្នុង​ស្រុក ក្រោ​យ​បិទនាំ​ចូល​ពី​ថៃ

ក្នុងរយះពេល១ខែចុងក្រោយ ទំនិញគ្រប់ប្រភេទក្នុងស្រុក តាំងលក់លើទីផ្សារនៅក្នុងក្រុង​បាត់ដំបង​ ខេត្តបាត់ដំបង​កាន់តែសម្បូរបែប មាន​បន្លែ ត្រី សាច់ គ្រប់ប្រភេទ ក្រោយ​ការ​បិទ​ការ​នាំចូលពីប្រទេសថៃ។

ពលរដ្ឋក្នុងក្រុងបាត់ដំបង បានលើកឡើងប្រហាក់ប្រហែលគ្នាថា តាំងពីមានស្ថានភាពតឹងតែងបង្ក​ឡើង​ដោយ​ប្រទេស​​ថៃ បានបិទច្រកព្រំដែនដែលបានអូសបន្លាយមកដល់ពេលនេះ ទំនិញក្នុងស្រុកកាន់តែមានសន្ទុះ​គាំទ្រ​នៅលើទីផ្សារនានាទូទៅ​ក្នុង​ក្រុង ក្នុងនោះមានដូចជា បន្លែសរីរាង្គគ្រប់ប្រភេទ ប្រកបដោយគុណភាពធម្មជាតិពិតៗ មិនមានប្រើសារធាតុគីមីចិញ្ចឹមសម្រស់។ ក្រៅពីនេះក៏មានត្រីសាច់ចម្រុះដូចជា មាន់ ទា ជ្រូក និងសាច់គោ ជាដើម សុទ្ធសឹងជារបស់ក្នុងស្រុកទាំងស្រុង មិនប្រឈមនិងការខ្វះខាតនោះទេ។

អ្នកស្រី លីណា រស់នៅក្នុងសង្កាត់រតនះ ក្រុងបាត់ដំបង បានឲ្យដឹងថា បញ្ហាបន្លែត្រីសាច់ដែលអ្នកស្រីបានចូលទិញក្នុង ផ្សារថ្មីបាត់ដំបង គឺសម្បូរបែបសព្វគ្រប់ទាំងអស់ ហើយតម្លៃក៏មិនថ្លៃប៉ុន្មានដែរ។

អ្នកស្រីបន្តថា អ្នកស្រីធ្លាប់ទិញត្រីសាច់ ដែលឈ្មួញនាំចូលមកលក់លើទីផ្សារជាញឹកញ៉ាប់ តែពេលអ្នកស្រីយកមកធ្វើម្ហូប ហាក់គ្មានរសជាតិទាល់តែសោះ តែពេលនេះទើបអ្នកស្រីដឹងថា ត្រីសាច់ក្នុងស្រុកពិតជាមានរសជាតិជាងត្រីសាច់នាំចូលឆ្ងាយណាស់ ហើយមានសុខភាពល្អទៀតផង។

សម្រាប់អ្នកស្រី លីណា “ពេលនេះខ្ញុំបានដឹងកាន់តែច្បាស់ រវាងត្រីសាច់នាំចូលពីសៀម និងត្រីសាច់ចិញ្ចឹមក្នុងស្រុក វាខុសគ្នា បែបណា បើទោះប្រទេសសៀម បើកព្រំដែនវិញក៏ខ្ញុំឈប់ទិញហើយ រាល់ទំនិញបន្លែ ត្រីសាច់ នាំចូល គឺរសជាតិខុសគ្នាឆ្ងាយ ណាស់ ដូចជាសាច់មាន់ សាច់ជ្រូក ព្រឹកមិញខ្ញុំទិញមកធ្វើម្អូប គឺនៅស្រស់ៗនិងរសជាតិឆ្ងាញ់ណាស់ ហើយតម្លៃក៏សមរម្យ ដែរ”។

ជាអាជីវករនៅក្នុងផ្សារថ្មីបាត់ដំបង អ្នកស្រី ឌឿន រ៉ា (ហៅចែរ៉ា)បានឲ្យដឹងថា អ្នកស្រីលក់សាច់មាន់ខ្មែរជាយូរដែរហើយ អ្នក ស្រីមិនដែលទទួលយកមាន់ចិញ្ចឹមក្នុងកសិដ្ឋានឬមាន់នាំចូលនោះទេ។

អ្នកស្រីថា អ្នកបរិភោគអាចប៉ះពាល់ដល់សុខភាព ហើយក៏គ្មានរសជាតិដែរ ទើបអ្នកស្រីទទួលទិញតែមាន់ដែលប្រជាពលរដ្ឋដឹកយកមកលក់ផ្ទាល់។

អ្នកស្រីបន្តថា”ភាគច្រើនព្រឹក ឡើងខ្ញុំរងចាំអ្នកស្រុកមោងឫស្សីដឹកមកដល់ទើបខ្ញុំប្រមូលទិញ ហើយពេលធ្វើលក់ម្តងៗមិនដែលសល់ទេព្រោះខ្ញុំធ្វើជាសា ច់លក់គឺតម្រូវតាមហ្នឹង ដើម្បីកុំឲ្យសល់ក្រែងវាអន់សាច់”។

អ្នកស្រី សួន ថាន ជាអ្នកដឹកមាន់មកលក់នៅក្នុងខេត្តបាត់ដំបង បានប្រាប់កម្ពុជាថ្មីថា តាមពិតអ្នកស្រីមិនមែនអ្នកចិញ្ចឹមមាន់នោះទេ គឺជាអ្នកស្រីតែងដើរទិញមាន់ស្រែនៅតាមភូមិ ដើម្បីដឹកយកទៅលក់នៅខេត្ត គ្រាន់បានចំណេញក្បាលកាក់ ដើម្បីផ្គត់ ផ្គង់ក្នុងគ្រួសារ។

អ្នកស្រីបន្តថា”មិនពិបាកអីផង គ្រាន់តែជិះម៉ូតូដើរទិញតាមផ្ទះអ្នកស្រុក មុខរបរនេះខ្ញុំជាមួយប្តីរកយូរឆ្នាំដែរ ហើយមុខរបរនេះ ក៏វាជួយដោះស្រាយជីវិភាពគ្រួសារខ្ញុំបានច្រើនដែរ កន្លែងដែលខ្ញុំដឹកទៅលក់ គឺនៅនឹងចិញ្ចើមផ្លូវជាប់របង តារាងបាល់ទាត់វាលបែកចាន គ្រាន់តែដឹកដល់ ម៉ូយមកទទួលយកអស់ៗតែម្តង ដើម្បីយកទៅកាប់លក់សាច់ក្នុងផ្សារថ្មី”៕
អត្ថបទ÷សៅ សារិទ្ធ