ការយល់ឃើញរបស់ព្រះសង្ឃ និងអ្នកសេដ្ឋកិច្ច ជុំវិញអាហារពោរពាសនៅថ្ងៃភ្ជុំបិណ្ឌ

ជារៀងរាល់ឆ្នាំ នៅថ្ងៃភ្ជុំបិណ្ឌរយៈពេល ១៥ថ្ងៃ រាប់ចាប់ពីថ្ងៃបិណ្ឌទី១ទៅ ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ តែងតែសម្រុកធ្វើម្ហូបអាហារប្រគេនព្រះសង្ឃនៅតាមទីវត្តអារាមនានា នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។

ការនាំយកចង្ហាន់ពីគ្រប់ទីកន្លែងចូលទៅក្នុងវត្តនៅថ្ងៃតែមួយ ធ្វើឱ្យម្ហូបអាហារ ដែលរក្សាទុកមិនបានយូរ សម្បូរហូរហៀរ នៅពេញក្នុងសាលាឆាន់នៃវត្តអារាម។ ទាក់ទងនឹងចំណីអាហារសម្បូរហូរហៀរនេះ មានមតិជាច្រើនលើកឡើងថា គឺជាការធ្វើបុណ្យដ៏ខ្ជះខ្ជាយ និងប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថានជាដើម។

តែទោះយ៉ាងណា ព្រះអង្គ ផុន ប៊ុនណា គង់នៅវត្តសុវណ្ណគង្គារ មានថេរដីការថា ម្ហូបអាហារដែលនៅសេស សល់ច្រើនក្រោយពីពលរដ្ឋប្រគេនព្រះសង្ឃនៅថ្ងៃភ្ជុំបិណ្ឌ ព្រះសង្ឃបានយកទៅចែករំលែកបន្តដល់ពុទ្ធបរិស័ទ្ធ ដែលខ្វះខាតអាហារ ដែលមានការហូបចុកមិនគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីជាការចែកទានបន្ត។ ព្រះតេជគុណមានថេរដីការបន្តថា ម្ហូបអាហារពោរពាសនៅតាមទីវត្តអារាមនេះ គឺជាសទ្ធាជ្រះថ្លារបស់ប្រជាពលរដ្ឋ ក្នុងការធ្វើបុណ្យទាន ដោយមិនអាចកំណត់ ឬហាមឃាត់ណាមួយឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀត ការបរិបូរណ៍ដោយអាហារបែបនេះ គឺមានតែរយៈពេល ១៥ថ្ងៃ នៃពិធីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌប៉ុណ្ណោះ មិនមែនសម្បូរសល់រាល់ថ្ងៃនោះឡើយ។

ទាក់ទងនឹងបញ្ហានេះដែរ លោក បណ្ឌិត ហុង ហុងវណ្ណៈ អ្នកជំនាញសេដ្ឋកិច្ចនៃរាជ្យបណ្ឌិតសភា ការសម្រុកយកបាយសម្ល ទៅទីវត្តអារាមថ្ងៃបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ គឺជាប្រពៃណីខ្មែរ ប៉ុន្តែបើធ្វើឱ្យចង្ហាន់ ឬម្ហូបអាហារសល់គររហូតដល់ផ្អូមចាក់ចោល គឺជាការខ្ជះខ្ជាយទៅវិញ ដែលនេះបង្ហាញពីការមិនយល់ ដោយសារប្រពៃណីចាក់ស្រេះតាំងពីយូរមកហើយ។ ទោះយ៉ាងណា មានការអប់រំច្រើនមកហើយពីព្រះសង្ឃជុំវិញបញ្ហានេះ។ លោកបណ្ឌិត ហុង វណ្ណៈ ផ្តល់ជាទស្សនទានថា ការទៅធ្វើបុណ្យតាមប្រពៃណីមិនមែនជារឿងខុសឆ្គងនោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវធ្វើដោយមានការពិចារណា មិនត្រូវសម្រុកយកចង្ហាន់ទៅវត្តនៅកាលៈទេសៈនេះច្រើនពេក ពោលគឺអាចធ្វើបុណ្យថ្ងៃដទៃទៀត ក្រៅពីភ្ជុំបិណ្ឌ ឬទិញជាស្បៀងដែលអាចស្តុកទុកបានយូរ ជាជាងធ្វើម្ហូបអាហារដែលឆាប់ខូច នាំឱ្យមានការខ្ជះខ្ជាយ និងប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថានផងដែរ។ តែបើក្នុងន័យសេដ្ឋកិច្ច លោកបណ្ឌិត មើលឃើញថា ការចំណាយរបស់ពលរដ្ឋ នៅក្នុងពិធីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ ដូចជា ទិញសម្ភារៈ បន្លែ ផ្លែឈើ ធ្វើម្ហូបអាហារទៅវត្ត គឺជាចរន្តសេដ្ឋកិច្ចដ៏ល្អប្រសើរ៕

អត្ថបទ៖ នាង រតនៈ