កុំ​ឲ្យ​ស្រោមសំបុត្រក្រហម​ ក្លាយ​ជា​បន្ទុក​ ​ទាំង​អ្នក​ឲ្យ និង​អ្នក​ទទួល

មនុស្ស​មួយ​ចំនួន​ទៅ​ជូនពរ​មនុស្ស​ឲ្យ​មាន​ឆ្នាំ​ថ្មី​ដ៏​រីករាយ​ដោយ​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ក្នុង​ចិត្ត​ថា «តើ​ខ្ញុំ​នឹង​ត្រូវ​គេ​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​មនុស្ស​កំណាញ់​ដែល​ឲ្យ​ច្រើន​យ៉ាង​នេះ​ឬ?»។ ដោយសារតែក្នុង​អំឡុង​ពេល​បុណ្យ​ចូល​ឆ្នាំ​ចិន រួម​ជាមួយ​ការ​ទៅ​លេង និង​ការ​សួរសុខទុក្ខ ឲ្យ​ស្រោមសំបុត្រក្រហម (អាំងប៉ាវ) ​គឺជា​អ្វី​ដែល​មនុស្ស​ជាច្រើន​ទន្ទឹង​រង់ចាំ និង​ខ្លាច។

កុមារ​រង់ចាំ​ស្រោម​សំបុត្រ​ក្រហម​ដោយ​អន្ទះសារ ខណៈ​មនុស្ស​ពេញវ័យ​គិត​ដោយ​ស្ងាត់ៗ​ថា តើ​ចំនួន​ប៉ុន្មាន​គ្រប់គ្រាន់​ដើម្បី​ឲ្យ អ្នក​ណា​សម​នឹង​ទទួល​អំណោយ អ្នក​ណា​គួរ​ចៀសវាង​វា និង​របៀប​ឲ្យ​ដោយ​មិន​ត្រូវ​បាន​ប្រៀបធៀប។ ពេលខ្លះ មុនពេលបុណ្យចាប់ផ្តើមរីករាយ មនុស្ស​ក៏​ធុញទ្រាន់​រួច​ទៅ​ហើយ​ដោយសារ​ស្រោម​សំបុត្រ​ក្រហម។

ពេល​ស្រោម​សំបុត្រ​ក្រហម​មាន​សម្ពាធ

ដំបូង​ឡើយ ការ​ឲ្យ​លុយ​សំណាង​គឺជា​ទំនៀមទម្លាប់​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​មួយ។ វា​មិនមែន​និយាយ​អំពី​ការ​ឲ្យ​លុយ​ទេ ប៉ុន្តែ​និយាយ​អំពី​ការ​ជូនពរ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ឲ្យ​មាន​ឆ្នាំ​ថ្មី​ដ៏​រីករាយ៖ ជូនពរ​ពួកគេ​ឲ្យ​មាន​ការ​រីកចម្រើន​មួយ​ឆ្នាំ​ទៀត សុខភាព​ល្អ និង​ពរជ័យ។ ស្រោម​សំបុត្រ​ក្រហម​គ្រាន់​តែ​ជា​សំបក​សម្រាប់​បង្ហាញ​បំណងប្រាថ្នា​ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែយូរៗទៅ ដោយសារតម្លៃសម្ភារៈកាន់តែសំខាន់ជាងតម្លៃ មនុស្សជាច្រើនបានចាប់ផ្តើមមើលឃើញស្រោមសំបុត្រលុយសំណាង ទាក់ទងនឹងចំនួនទឹកប្រាក់ ជាជាងអត្ថន័យរបស់វា។

នៅក្នុងបរិយាកាសនេះ មនុស្សពេញវ័យជាច្រើនបានរកឃើញថាខ្លួនឯងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពលំបាក។ ការផ្តល់តិចតួចពេកគឺជារឿងអាម៉ាស់ ហើយការផ្តល់ច្រើនពេកបង្កើតសម្ពាធ។ មនុស្សមួយចំនួនទៅជូនពរឆ្នាំថ្មីដោយមានការព្រួយបារម្ភនៅក្នុងចិត្តថា «តើខ្ញុំនឹងត្រូវចាត់ទុកថាក្រអឺតក្រទមចំពោះការផ្តល់ច្រើនយ៉ាងនេះទេ?» អ្នកផ្សេងទៀតមានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់ ពីទម្លាប់នៃការជូនពរ ការផ្តល់លុយសំណាងបានក្លាយជាបន្ទុកសង្គមបន្តិចម្តងៗ។

មិនត្រឹមតែមនុស្សពេញវ័យប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែកុមារក៏រងផលប៉ះពាល់ដោយរបៀបដែលមនុស្សពេញវ័យអនុវត្តការផ្តល់លុយសំណាងផងដែរ។ កុមារជាច្រើនបានស៊ាំនឹងការហែកស្រោមសំបុត្របើកចំហ រាប់លុយ និងប្រៀបធៀបវាជាមួយមិត្តភក្តិរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះសេចក្តីរីករាយនៃបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មី ត្រូវបានភ្ជាប់យ៉ាងជិតស្និទ្ធទៅនឹងតម្លៃរូបិយវត្ថុ។ អ្នកខ្លះថែមទាំងមានអារម្មណ៍សោកសៅព្រោះ ឆ្នាំនេះខ្ញុំទទួលបានតិចជាងឆ្នាំមុន។ នៅពេលនោះ អ្វីដែលត្រូវបានចិញ្ចឹមលែងជាសេចក្តីរីករាយទៀតហើយ ប៉ុន្តែជាអារម្មណ៍នៃការប្រៀបធៀបទៅវិញ។

គ្រួសារខ្លះជួបប្រទះនឹងស្ថានភាពឆ្គងមួយ នៅពេលដែលឪពុកម្តាយទៅយកលុយសំណាងបុណ្យចូលឆ្នាំចិនរបស់កូនៗ ហើយបន្ទាប់មកមិនប្រគល់វាមកវិញ ឬប្រគល់វាមកវិញដោយមិនច្បាស់លាស់។ កុមារមានអារម្មណ៍ខកចិត្ត ខណៈដែលមនុស្សពេញវ័យចាត់ទុកវាជារឿងធម្មតា។ ជម្លោះតូចៗទាំងនេះ ប្រសិនបើកើតឡើងម្តងទៀតជារៀងរាល់ឆ្នាំ នឹងធ្វើឲ្យសេចក្តីរីករាយនៃបុណ្យតេតរលាយបាត់ដោយស្ងៀមស្ងាត់។

តាមទស្សនៈព្រះពុទ្ធសាសនា នេះគឺជាពេលវេលាដើម្បីរំលឹកខ្លួនយើងអំពីអត្ថន័យនៃ «ការពេញចិត្ត»។ ព្រះពុទ្ធបានបង្រៀនថា ការដឹងថាពេលណាអ្នកមានគ្រប់គ្រាន់ គឺជាទ្រព្យសម្បត្តិក្នុងជីវិត។ នៅពេលដែលការពេញចិត្តត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយចិត្តគិតគូរ មិនថាមនុស្សម្នាក់ទទួលបានច្រើនឬតិច វាពិបាកក្នុងការជួបប្រទះនឹងសេចក្តីរីករាយពេញលេញ។ ការផ្តល់លុយសំណាង ប្រសិនបើវាញុះញង់ឲ្យមានភាពលោភលន់ ឬដាក់សម្ពាធលើអ្នកដទៃ វាខុសពីគោលបំណងដើមរបស់វា។

ការផ្តល់លុយសំណាង ក៏ជាមធ្យោបាយមួយដើម្បីបណ្តុះកម្មផលល្អផងដែរ

ព្រះពុទ្ធសាសនាមើលឃើញថា ការផ្តល់ និងការទទួលមិនត្រឹមតែទាក់ទងនឹងវត្ថុសម្ភារៈប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងទាក់ទងនឹងចេតនាផងដែរ។ ការផ្តល់ដោយចិត្តរីករាយនាំមកនូវសន្តិភាពដល់ទាំងអ្នកផ្តល់ និងអ្នកទទួល។ ការទទួលដោយការដឹងគុណរក្សាសេចក្តីរីករាយ។ យ៉ាងណាមិញ ការផ្តល់លុយសំណាង (lì xì) គឺជាទម្រង់ធម្មតាមួយនៃ សប្បុរសធម៌ ហើយតម្លៃរបស់វាស្ថិតនៅក្នុងរបៀបដែលវាត្រូវបានផ្តល់ឲ្យ។

ស្រោមសំបុត្រក្រហមមិនចាំបាច់ក្រាស់ទេ ប៉ុន្តែបំណងប្រាថ្នាដែលភ្ជាប់មកជាមួយគួរតែមានភាពកក់ក្តៅ និងមានចេតនាល្អ។ អំណោយឆ្នាំថ្មីមិនចាំបាច់មានស្តង់ដារជាក់លាក់ណាមួយទេ ប៉ុន្តែវាត្រូវតែផ្តល់ឲ្យមនុស្សត្រឹមត្រូវ និងក្នុងបរិបទត្រឹមត្រូវ។ នៅពេលដែលមនុស្សពេញវ័យផ្តល់លុយសំណាងដោយក្តីរីករាយ និងដោយគ្មានការគិតគូរ កុមារនឹងមានអារម្មណ៍វា។ នៅពេលដែលអ្នកទទួលទទួលបានលុយសំណាងដោយការកោតសរសើរ មិនថាស្រោមសំបុត្រស្តើង ឬក្រាស់ទេ វានៅតែមានអត្ថន័យ។

អ្វីដែលគួរឲ្យកត់សម្គាល់នោះ គឺរបៀបដែលមនុស្សពេញវ័យនិយាយជាមួយកុមារអំពីលុយសំណាង។ ប្រសិនបើវាគ្រាន់តែជាសំណួរដូចជា តើមានលុយប៉ុន្មាន? កុមារនឹងរៀនវាស់វែងសេចក្តីរីករាយតាមលេខ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមនុស្សពេញវ័យនិយាយថា នេះជាពរជ័យសម្រាប់ឆ្នាំថ្មី, នេះជាបំណងប្រាថ្នា, នេះជាសំណាងល្អ, នោះកុមារនឹងរៀនទទួលវាដោយការដឹងគុណ។ ដូច្នេះ បុណ្យឆ្នាំថ្មី ក្លាយជាមេរៀនជីវិតដ៏ទន់ភ្លន់មួយ។

ការផ្តល់លុយសំណាងមិនមែនជារឿងខុសទេ។ មានតែតាមរយៈការអនុវត្តប៉ុណ្ណោះដែលអ្វីៗកាន់តែមានសារៈសំខាន់ ឬតិចជាងមុន។ នៅពេលដែលមនុស្សពេញវ័យមើលឃើញថាការផ្តល់ប្រាក់សំណាងជាកាតព្វកិច្ច ហើយកុមារមើលឃើញថាវាជាប្រាក់ចំណូល ទំនៀមទម្លាប់ដ៏ស្រស់ស្អាតនេះនឹងក្លាយទៅជាការបង្ខូចទ្រង់ទ្រាយដោយធម្មជាតិ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ៗចំណាយពេលសួរខ្លួនឯងថា ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំផ្តល់ប្រាក់សំណាង? អ្វីៗនឹងខុសគ្នា។

គ្រួសារខ្លះជ្រើសរើសវិធីសាមញ្ញជាងក្នុងការផ្តល់ប្រាក់សំណាង ដោយមានប្រាក់តិច ប៉ុន្តែមានពរជ័យច្រើនជាង។ គ្រួសារខ្លះ ជំនួស=jjyការសួរថា តើអ្នកទទួលបានប៉ុន្មាន? សួរកូនៗរបស់ពួកគេថា តើអ្នកសប្បាយចិត្តទេ?។ អ្នកផ្សេងទៀត បន្ទាប់ពីបុណ្យ អង្គុយជាមួយកូនៗរបស់ពួកគេ ហើយពន្យល់ពីអត្ថន័យនៃប្រាក់សំណាង អំពីការចែករំលែក និងការឧទ្ទិសចំណែកមួយសម្រាប់អំពើល្អ។ រឿងទាំងនេះមិនមែនជាសំឡេងរំខានទេ ប៉ុន្តែវាបង្កើតសេចក្តីរីករាយយូរអង្វែង។

ការបង្រៀនរបស់ព្រះពុទ្ធសាសនាមិនបង្រៀនមនុស្សឲ្យចៀសវាងជីវិតសម្ភារៈទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ របៀបរស់នៅដោយមិនវង្វេងដោយសម្ភារៈនិយម។ ប្រាក់សំណាងក្នុងអំឡុងពេលបុណ្យចូលឆ្នាំចិន ប្រសិនបើផ្តល់ឲ្យនៅកន្លែងត្រឹមត្រូវ នឹងក្លាយជាសេចក្តីរីករាយដ៏បរិសុទ្ធ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើភាពលោភលន់ និងការប្រៀបធៀបគ្របដណ្ដប់ វានឹងក្លាយជាបន្ទុកដែលមើលមិនឃើញ។

បុណ្យចូលឆ្នាំចិន គឺជាពេលវេលាសម្រាប់មនុស្សឲ្យមានអារម្មណ៍ស្រាល។ ការផ្តល់ប្រាក់សំណាងក៏ដូចគ្នាដែរ។ នៅពេលដែលស្រោមសំបុត្រក្រហមត្រូវបានផ្តល់ឲ្យដោយចេតនាល្អ និងទទួលបានដោយការដឹងគុណ អ្វីដែលត្រូវបានអបអរសាទរមិនត្រឹមតែអាយុប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងស្មារតីរបស់មនុស្សផងដែរ។ ហើយដរាបណាចិត្តមនុស្សនៅតែរីករាយ បុណ្យប្រពៃណីនេះនៅតែរក្សាអត្ថន័យដើមរបស់វា៕

អត្ថបទ៖ សាង ស្រីល័ក្ខ

ចុចអានខាងក្រោមនេះ៖

ស្ត្រីមានផ្ទៃពោះ អាចទៅវត្តឬព្រះវិហារ អុជធូបក្នុងឱកាសបុណ្យចូលឆ្នាំចិនបានដែរឬទេ?