ហេតុអ្វី​ការគ្រប់គ្រងច្រកសមុទ្រហ័រមូស ក្លាយជា «បេសកកម្មដ៏លំបាកបំផុត» សម្រាប់អាមេរិក?

ច្រកសមុទ្រហ័រមូស ត្រូវបានគេប្រៀបប្រដូចទៅនឹង «សរសៃឈាមបេះដូង» នៃសេដ្ឋកិច្ចសកល។ ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ សរសៃឈាមមួយនេះ កំពុងប្រឈមនឹងភាពតានតឹងយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលសហរដ្ឋអាមេរិក កំពុងព្យាយាមគ្រប់គ្រង និងរក្សាវាឱ្យនៅបើកចំហ។ សំណួរដ៏ចម្រូងចម្រាសដែលពិភពលោកកំពុងចោទសួរនោះគឺ៖ ហេតុអ្វីបានជាមហាអំណាចយោធា ដូចជា អាមេរិក ជួបការលំបាកខ្លាំងម្ល៉េះ ក្នុងការធានាសុវត្ថិភាពនៅទីនោះ?

បើយោងតាមរបាយការណ៍ថ្មីៗពី PBS News និង UNSW Newsroom ការគ្រប់គ្រងច្រកសមុទ្រនេះ មិនមែនជារឿងងាយស្រួលដូចការគិតនោះទេ។ យោធាអាមេរិក ត្រូវប្រឈមនឹងភូមិសាស្ត្រនយោបាយ និងយុទ្ធសាស្ត្រការពារខ្លួនដ៏ស្មុគស្មាញរបស់អ៊ីរ៉ង់។ អ៊ីរ៉ង់មិនមែនគ្រាន់តែរង់ចាំការវាយប្រហារនោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេបានត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ជម្លោះ​ជាច្រើនទសវត្សរ៍មកហើយ។ ពួកគេបានបែកខ្ញែកកន្លែងផលិតអាវុធ និងបំពាក់គ្រឿងសព្វាវុធ ដែលពិបាកនឹងរកឃើញ ឬបំផ្លាញដោយការវាយប្រហារតាមអាកាសតែមួយមុខណាស់។

អ្នកជំនាញយោធា បានលើកឡើងថា ការធានាសុវត្ថិភាពពេញលេញនៅច្រកសមុទ្រនេះ អាចទាមទារឱ្យមានការដាក់ពង្រាយកងទ័ពជើងគោកជាច្រើនម៉ឺននាក់ ដើម្បីគ្រប់គ្រងតំបន់ឆ្នេរ និងតំបន់ជុំវិញ ដែលវា​គឺជាជំហាន​មានហានិភ័យខ្ពស់ និងចំណាយប្រាក់យ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់។

បើ​តាមទិន្នន័យពី Britannica ច្រកសមុទ្រហ័រមូស គឺជាផ្លូវទឹកតែមួយគត់ ដែលតភ្ជាប់ឈូងសមុទ្រពែក្សទៅកាន់សមុទ្រអារ៉ាប់ និងមហាសមុទ្រឥណ្ឌា។ ជាង ២០% នៃប្រេងពិភពលោក និង ២៥% នៃឧស្ម័នធម្មជាតិរាវ (LNG) ដែលប្រើប្រាស់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ត្រូវដឹកជញ្ជូនឆ្លងកាត់ទីនេះ។ សម្រាប់បណ្តាប្រទេសក្នុងតំបន់អាស៊ី ដែលជាមជ្ឈមណ្ឌលឧស្សាហកម្មពិភពលោក ការបិទច្រកនេះ នឹងបង្កឱ្យមានផលប៉ះពាល់ភ្លាមៗដល់ថ្លៃប្រេង និងអតិផរណានៃតម្លៃទំនិញគ្រប់ប្រភេទ។

ក្រៅពីនាវាចម្បាំង ការប្រើប្រាស់ដ្រូន និងមីនក្រោមទឹករបស់អ៊ីរ៉ង់ ក៏ជាក្ដីបារម្ភធំបំផុតសម្រាប់នាវាដឹកប្រេងដែរ។ បើតាមការវិភាគរបស់ Al Jazeera យុទ្ធសាស្ត្រលាក់កំបាំងនេះ ធ្វើឱ្យអាមេរិកពិបាកក្នុងការការពារ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ការដោះមីនត្រូវប្រើពេលយូរ ចំណែកឯការការពារនាវាវិញ ទាមទារឱ្យអាមេរិកត្រូវដាក់ពង្រាយនាវាចម្បាំងជាច្រើនគ្រឿង ដែលធ្វើឱ្យកងទ័ពជើងទឹកអាមេរិកត្រូវបែកកម្លាំងការពារនៅតំបន់ផ្សេងៗទៀត ជុំវិញពិភពលោក។

ជារួម ការដែលអាមេរិកមិនអាច «បើកច្រកសមុទ្រ» ឱ្យមានស្ថិរភាពដូចពេលមុន គឺមិនមែនដោយសារកង្វះខាតកម្លាំងយោធានោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែការដោះស្រាយបញ្ហានេះមាន «តម្លៃថ្លៃ» ពេកទាំងផ្នែកជីវិតមនុស្ស ថវិកា និងស្ថិរភាពនយោបាយតំបន់។ ការប្រឈមមុខដាក់គ្នានេះ នៅតែបន្តជាចំណុចកណ្តាលនៃក្តីបារម្ភរបស់ពិភពលោក ដរាបណាសន្តិភាពនៅមិនទាន់អាចស្វែងរកបាននៅឡើយ៕

​អត្ថបទ៖ ឈាង