តើការតមអាហារ អាចការពារជំងឺមហារីកបានទេ?

ការតមអាហារមិនមែនជាការល្អបំផុតសម្រាប់ការសម្រកទម្ងន់ ឬការការពារជំងឺមហារីកនោះទេ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះគឺរបបអាហារដែលមានតុល្យភាព និងមានសុខភាពល្អ រួមផ្សំជាមួយនឹងរបៀបរស់នៅសកម្ម។

យោងតាមលោកវេជ្ជបណ្ឌិតដែលមកពីនាយកដ្ឋានអាហារូបត្ថម្ភ – របបអាហារ មន្ទីរពេទ្យសាកលវិទ្យាល័យវេជ្ជសាស្ត្រ និងឱសថស្ថាន ទីក្រុងហូជីមិញ រាងកាយមនុស្សត្រូវការសារធាតុចិញ្ចឹមចាំបាច់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីរក្សាសុខភាពល្អបំផុត។

ក្រុមសារធាតុចិញ្ចឹមទាំងនេះរួមមានម្សៅ ដែលជាប្រភពថាមពលសំខាន់សម្រាប់សកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃទាំងអស់ ជាពិសេសចាំបាច់សម្រាប់សកម្មភាពខួរក្បាល និងសាច់ដុំ។ ប្រូតេអ៊ីនដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការបង្កើតឡើងវិញ និងជួសជុលជាលិកា ខណៈពេលដែលក៏គាំទ្រយ៉ាងខ្លាំងដល់ប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ ដែលមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់សម្រាប់អ្នកជំងឺមហារីក នៅពេលដែលរាងកាយត្រូវការភាពធន់ខ្ពស់។

ខ្លាញ់មិនត្រឹមតែផ្តល់ទុនបម្រុងថាមពលប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជួយស្រូបយកវីតាមីនរលាយក្នុងខ្លាញ់ដូចជា A, D, E, K។ លើសពីនេះ វីតាមីន និងសារធាតុរ៉ែជួយពង្រឹងភាពស៊ាំ គាំទ្រដល់ការរំលាយអាហារ និងប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងភ្នាក់ងារបង្ករោគ។ ជាចុងក្រោយ ជាតិសរសៃធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវមុខងាររំលាយអាហារ និងកាត់បន្ថយហានិភ័យនៃជំងឺរ៉ាំរ៉ៃ រួមទាំងជំងឺមហារីកពោះវៀនធំផងដែរ។

ដូច្នេះ ការតមអាហារ ឬការលុបបំបាត់ប្រភពអាហារសំខាន់ៗដូចជាអង្ករ (ម្សៅ) និងសាច់ (ប្រូតេអ៊ីន) ទាំងស្រុងអាចនាំឱ្យមានកង្វះថាមពល និងប្រូតេអ៊ីនធ្ងន់ធ្ងរ ដែលបណ្តាលឲ្យមានកង្វះភាពស៊ាំ និងការបាត់បង់សាច់ដុំ ដែលមានគ្រោះថ្នាក់ជាពិសេសសម្រាប់អ្នកជំងឺមហារីក ឬអ្នកដែលចង់ការពារជំងឺនេះ។

តើការតមអាហារអាចការពារជំងឺមហារីកបានទេ?

លោកវេជ្ជបណ្ឌិត Mai ក៏បានចង្អុលបង្ហាញផងដែរថា ទម្លាប់នៃការញ៉ាំអាហារមិនល្អមួយចំនួន អាចបង្កើនហានិភ័យនៃជំងឺមហារីកយ៉ាងខ្លាំង។ ការញ៉ាំសាច់ក្រហមច្រើនពេក (ដូចជាសាច់គោ សាច់ជ្រូក សាច់ចៀម) និងសាច់កែច្នៃ (ដូចជាសាច់ក្រក សាច់ជ្រូក) អាចបង្កើនហានិភ័យនៃជំងឺមហារីកពោះវៀនធំ ដោយសារតែសមាសធាតុដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ដែលផលិតក្នុងអំឡុងពេលរំលាយអាហារ។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ អាហារដែលអាំងនៅសីតុណ្ហភាពខ្ពស់ពេក ឬដុតនឹងផលិតសារធាតុដូចជា acrylamide និង HCAs ដែលអាចបណ្តាលឲ្យមានការផ្លាស់ប្តូរកោសិកា។ឮ

អាហារកំប៉ុង និងអាហារកែច្នៃក៏ជាកង្វល់មួយផងដែរ ព្រោះវាច្រើនតែមានផ្ទុកសារធាតុរក្សាទុក សារធាតុបន្ថែម ឬមាតិកាអំបិលខ្ពស់ ដែលបង្កើនហានិភ័យនៃជំងឺមហារីកក្រពះពោះវៀន។ លើសពីនេះ របបអាហារដែលខ្វះផ្លែឈើ និងបន្លែនាំឲ្យមានកង្វះសារធាតុប្រឆាំងអុកស៊ីតកម្ម (ដូចជាវីតាមីន C, E, carotenoids) ដោយហេតុនេះកាត់បន្ថយសមត្ថភាពរបស់រាងកាយក្នុងការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងរ៉ាឌីកាល់សេរី – មូលហេតុចម្បងនៃជំងឺមហារីក។

តើការតមអាហារអាចការពារជំងឺមហារីកបានទេ?

ការតមអាហារមិនត្រឹមត្រូវ ជាពិសេសការលុបបំបាត់ក្រុមអាហារសំខាន់ៗទាំងអស់ដូចជាអង្ករ (ម្សៅ) និងសាច់ (ប្រូតេអ៊ីន) មិនត្រឹមតែគ្មានមូលដ្ឋានវិទ្យាសាស្ត្រទាក់ទងនឹងការបង្ការជំងឺមហារីកប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបណ្តាលឱ្យមានផលប៉ះពាល់ដ៏គ្រោះថ្នាក់ជាច្រើនផងដែរ។ ផលវិបាកអវិជ្ជមានរួមមាន អតុល្យភាពអាហារូបត្ថម្ភ និងកង្វះថាមពលធ្ងន់ធ្ងរ ភាពស៊ាំចុះខ្សោយ និងសមត្ថភាពស្តារកោសិកាឡើងវិញថយចុះ ដែលនាំឱ្យបាត់បង់សាច់ដុំ រាងកាយចុះខ្សោយ និងហានិភ័យនៃជំងឺមេតាបូលីស។

ប្រសិនបើមនុស្សមានបំណងសាកល្បងវិធីសាស្ត្រតមអាហារពិសេស (ដូចជាការតមអាហារមិនទៀងទាត់) លោកវេជ្ជបណ្ឌិត Mai ណែនាំថាពួកគេត្រូវការការណែនាំ និងការត្រួតពិនិត្យយ៉ាងជិតស្និទ្ធពីវេជ្ជបណ្ឌិត ឬអ្នកជំនាញអាហារូបត្ថម្ភ ដើម្បីធានាថាវិធីសាស្ត្រនេះសមស្របសម្រាប់ស្ថានភាពសុខភាពផ្ទាល់ខ្លួន និងគោលដៅរបស់ពួកគេ។

ជំនួសឲ្យការអនុវត្តទម្រង់នៃការតមអាហារដែលមិនមានវិទ្យាសាស្ត្រ លោកវេជ្ជបណ្ឌិតសង្កត់ធ្ងន់ថា ដំណោះស្រាយដ៏ល្អបំផុតគឺជ្រើសរើសរបបអាហារដែលមានសុខភាពល្អ និងមានតុល្យភាព។ ជាពិសេស បន្លែបៃតង និងផ្លែឈើស្រស់គួរតែត្រូវបានបង្កើន ព្រោះវាមានផ្ទុកសារធាតុប្រឆាំងអុកស៊ីតកម្ម និងជាតិសរសៃដែលមានប្រយោជន៍ជាច្រើន។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ចាំបាច់ត្រូវកំណត់ការទទួលទានសាច់ក្រហម និងអាហារកែច្នៃ ដោយជំនួសវាដោយប្រភពប្រូតេអ៊ីនដែលមានសុខភាពល្អដូចជាត្រី សណ្តែក និងគ្រាប់ធញ្ញជាតិ។

វិធីសាស្ត្រចម្អិនអាហារក៏គួរតែត្រូវបានផ្តល់អាទិភាពផងដែរ៖ ការចំហុយ ការស្ងោរ និងការចៀនរហ័សគឺល្អជាងការដុតនំ ឬចៀន។ ការប្រើប្រាស់គ្រាប់ធញ្ញជាតិទាំងមូល (ដូចជាអង្ករសំរូប ស្រូវសាលី នំប៉័ងស្រូវសាលីទាំងមូល) ជំនួសឲ្យគ្រាប់ធញ្ញជាតិចម្រាញ់ ជួយផ្តល់ជាតិសរសៃ និងប្រភពថាមពលប្រកបដោយចីរភាព។ ជាចុងក្រោយ ការគ្រប់គ្រង និងកាត់បន្ថយបរិមាណជាតិស្ករ និងអំបិលក្នុងរបបអាហារ គឺចាំបាច់ដើម្បីកាត់បន្ថយហានិភ័យនៃការរលាក និងជំងឺរ៉ាំរ៉ៃផ្សេងៗទៀត៕

អត្ថបទ៖ សាង ស្រីល័ក្ខ

ចុចអានខាងក្រោមនេះ៖

រវាង ពោតក្រហម និងពោតតំណើប មួយណាមានសុខភាពល្អជាង?